Junior journalist 2012 - culinair WAT ALS... Wat als 's avonds de prei, de selder en de wortelen een eigen leven gaan leiden in je koelkast? Het kan onzin zijn, maar ik denk toch iets helemaal anders. Het zou voordelen kunnen hebben zoals 's ochtends nooit meer zelf iets te moeten koken en je hoeft nooit meer inspiratie op te doen. Je ingrediënten doen het allemaal. Stel je wordt 's morgens gewekt door de lekkere geur van knapperige spekjes die gisteren een afspraakje hadden met de smeuïge spiegeleitjes. Ze worden vanzelf een overheerlijk menu. Ze kennen zichzelf, en hun beste smaakmaatjes. Zoals het sprookje van een sappige, zoete tomaat die huwde met een blanke, smeltende mozzarella, die een kruidig blaadje basilicum als huwelijksboeket had. Ze eindigden op een bedje van een lekker, krokante, goudbruine bruschetta. Een gouden druppel olijfolie vereeuwigde hun verbintenis. Maar dan heb je ook nog het verhaal van het stoere spruitje dat met iedereen een gevecht aanging als het over goede smaak ging. Het spruitje zei tegen het pas gehuwde koppel dat hij iedereen, die ook maar iets gemeen had met een goede smaak, haatte. Maar ze luisterden niet, en toen zei het spruitje boos tegen de overgebleven spekjes en de look: "Ik ga een gevecht aan, zorg dat je klaar staat bij de ketel. De look en het spekje zeiden tegen het spruitje dat het goed was. Toen iedereen bij de ketel stond, probeerden ze alle mogelijke smaken te combineren. De spruiten en de tomaten, de spruiten en het witloof, telkens opnieuw, maar het spruitje verloor. Het spruitje schreeuwde : Niemand wil met mijn aparte smaak een lekker gerecht koken. Niemand kent een andere smaak die bij mij past. Zelfs die rotte kinderen lusten mij niet! Het enige wat zij lusten is chips met cola. Het spruitje ging verder en vervloekte iedereen : Ze zullen jullie ook vergeten, mij hebben ze al zeven dagen in die stinkende kast laten liggen.
Toen zei het spekje: We zullen je helpen maar op één voorwaarde, jij gaat nooit meer iemand uitdagen, begrepen?!!!! Oké, oké! Ik zal nooit meer iemand uitdagen, maar kennen jullie echt niemand die met mij iets lekkers kan maken? vroeg het spruitje. Het spekje stelde het spruitje gerust, en zei toen dat hij wel iemand zouden vinden. Hij zocht en hij zocht, maar hij kwam maar op geen goede combinatie. Toen dacht hij eens goed na. Die mensen tegenwoordig eten alleen maar vettig en ongezond. Te veel suikers, te veel vlees en veel te weinig groenten. Het gaat helemaal de verkeerde kant uit. Als we de mensen nu maar eens kunnen laten denken dat die die spruitjes vol zitten met vitaminen die ze nodig hebben in de winter. Het spekje had echt medelijden met de spruit en dacht aan de zeven dagen in een stinkende kast. Ondertussen was het al ochtend en het spekje keek eens naar buiten en zag iets wat hij nog nooit gezien had. Buiten was alles bedekt met iets wit. Het was sneeuw! Ieder ingrediënt kwam kijken, behalve het spruitje. Hij was nog altijd zo droevig omdat hij nog altijd met niemand samen paste. Dus het spekje vroeg iedereen in de koelkast of ze het arme spruitje wilden helpen. Toen hoorde iedereen een kabaal. Het spekje zei: Ik denk dat de mensen wakker zijn. Iedereen terug in de koelkast vlug!! Iedereen haastte zich naar de koelkast en luisterde aandachtig wat de mensen te zeggen hadden. De papa zei: Wat een prachtige morgen en kijk er is sneeuw gevallen. Een jongere stem vroeg: Papa, mogen we straks buiten gaan spelen? Toen zei de papa: Tuurlijk mogen jullie straks buiten spelen, maar eerst gaan we ontbijten en dan ga ik wel te voet naar de markt, daar koop ik groenten voor de hutsepot. Een andere jongere stem zei toen: Wat is hutsepot? De papa antwoordde: Dat zal je gauw genoeg te weten komen. Ze gingen aan tafel en begonnen te eten. Vijftien minuten daarna deden ze hun jas aan en gingen buiten spelen. Iedereen in de koelkast begon te vragen of zij misschien wisten wat hutsepot was, maar niemand wist wat hutsepot was, en dus ze bleven geduldig in de koelkast zitten tot ze terugkwamen. De papa had allerlei groenten en vlees meegebracht zoals wortelen, groene selder, kolen, rapen, spek, aardappelen, varkensribbetjes, laurierblad, een takje tijm. Plots nam de vader alle spruitjes uit de kast. Het spekje was dolgelukkig en vertelde het aan iedereen die het wilde horen. Vol verbazing zei het spruitje: Er zijn dus toch groenten en kruiden die met mij te combineren vallen.
Maar toen hoorde ze de deur opengaan. Iemand die ze nog nooit eerder gezien hadden. Ze noemden haar Oma. Mama had oma meegebracht en de papa zei dat zij de beste hutsepot ter wereld kan maken. Ze nam bijna alle potten en pannen uit de kast en begon alle groenten schoon te maken en te snijden. Oma nam de grootste kookpot en begon meteen het spek te bakken. Het siste in de pan en daarna kwamen alle groenten en de kruiden. Ook de spruitjes. Oma vertelde dat het een heel oud recept was van haar grootmoeder. Er zaten heel veel gezonde groenten in, om de strenge wintermaanden door te komen vroeger. Ook stukjes van het varken, want in november slachtten de boeren vroeger een varken en alles werd mee opgegeten, zelfs de snuit en de poten. Niets ging er verloren. De kinderen luisterden naar de verhalen van vroeger. Ze ging alles mooi opschrijven en dan aan hun mama doorgeven. Dan kon mama dit recept ook uitproberen. De twee kinderen en de papa hielpen haar met de hutsepot. Na uren sudderen, pruttelen en roeren in de pot was het eindelijk klaar. De twee kleine kinderen mochten als eerst proeven en ze vonden het geweldig. Ze hadden niet eens in de gaten dat er spruitjes bij zaten. Na het spelen in de sneeuw was er dan een hutsepot om nooit meer te vergeten. Oude recepten mogen nooit verloren gaan, ze moeten doorgegeven worden van moeder op dochter vond het spekje, en het was overgelukkig dat het droevige spruitje eindelijk zijn eigen recept gevonden had. Thibo Mannaert Sint-Martinus Middenschool Asse (1A4)