De innerlijke stem (deel II)

Transcriptie

1 De innerlijke stem (deel II) In het vorige MIC Magazine (4/14) lazen we het eerste deel van een workshop door Kenneth Wapnick over de De innerlijke stem. We zagen dat er twee innerlijke stemmen zijn en dat onze enige vrijheid bestaat uit de keuze om ofwel naar de stem van het ego te luisteren, ofwel naar de Stem van de Heilige Geest. Deze pagina s bevatten het vervolg. Tekst: Kenneth Wapnick Vertaling: Erna Berendsen en Elly Clabbers De keuze voor het ego heeft een doel Jezus benadrukt altijd dat we het idee van doel moeten begrijpen. Onze keuze voor de stem van het ego heeft een doel. Aangezien er in onze denkgeest twee stemmen zijn en we vrij zijn om óf de ene, óf de andere te kiezen, moet er een reden zijn voor het feit dat we consequent de stem van het ego verkiezen boven die van de Heilige Geest. Een cursus in wonderen helpt ons deze reden te begrijpen. Zolang ik kies voor de stem van het ego, besta ik. Als ik daarentegen consequent kies voor de Stem van de Heilige Geest, begin ik te leren dat ik een deel van liefde ben, niet een kind van schuld en haat. En als deel van liefde ben ik geen ik meer. Dan is er alleen nog de illusie van een ik. En al ben ik me nog steeds bewust van deze illusie, ik kan die 4

2 niet meer serieus nemen, want in liefde is er geen ruimte voor een ik, een afgescheiden zelf. Door te beseffen dat er geen betekenisvolle of belangrijke verschillen bestaan tussen mensen, komen we dichter bij het ervaren van de eenheid van liefde. Dat is de kern van de zaak. We erkennen alle oppervlakkige, fysieke en psychologische verschillen. Maar we beseffen dat zich achter deze kenmerken, die mensen van elkaar lijken te onderscheiden, de eenheid bevindt van de ene gespleten denkgeest, die enerzijds de ene stem van het ego bevat en anderzijds de ene Stem van de Heilige Geest. En iedereen heeft beide. We zijn bang voor liefde Aandachtig en waakzaam zijn, één van de pijlers van de eenjarige training van het Werkboek, houdt dus in dat we aandacht moeten besteden aan al onze oordelen: de kleine en de overduidelijke, de minimale ergernisjes en de enorme irritaties. De omvang maakt geen verschil, we besteden aan elk ervan aandacht. En wanneer ze zich voordoen beseffen we, dat dit komt omdat we de stem van het ego hebben gekozen. Een cursus in wonderen helpt ons het doel of de motivatie achter deze keuze te begrijpen: we zijn bang voor liefde. Heel eenvoudig! Tientallen jaren lang bouwden we een identiteit op van een zelf dat tot slachtoffer is gemaakt, dat misbruikt is, oneerlijk behandeld, niet begrepen, en ga zo maar door. Sommige mensen hebben verhalen, waarin dit misbruik overduidelijk, wreed en boosaardig was. Bij anderen was het misbruik heel subtiel, maar niet minder wreed. Het maakt geen verschil. Van jongs af aan hebben we verdedigingen opgebouwd om onszelf te beschermen tegen de pijn die we ondervonden toen we klein waren. Iedereen heeft de ervaring gekwetst te zijn in de kindertijd, omdat we daar het lichaam voor hebben gemaakt: het kan fysieke en psychische pijn ervaren. Daarom hebben we gezinnen gemaakt, waarvan we zo graag geloven dat daar de schuld ligt van die pijn. Daarom hebben we mensen gemaakt die, psychisch en/of lichamelijk, boosaardig, wreed en genadeloos zijn. En daardoor hebben we allemaal onze verhalen van ellende en slachtofferschap, die de barrières van afscheiding, die we tussen onszelf en de wereld hebben geplaatst, rechtvaardigen. Na een tijdje zijn die barrières geen barrières meer: wij worden die barrières. Dan is het bijna onmogelijk ons zelfbeeld los te zien van de pijn die we voelden toen we opgroeiden, en van de barrières van veroordeling en haat, die we optrokken om te voorkomen dat we nog meer gekwetst zouden worden. We worden onze verdedigingen. We worden onze verdedigingen We willen het zelf niet verliezen Enkele decennia geleden schreef Wilhelm Reich het schitterende boek Character Analysis, waarin hij op briljante wijze de verschillende manieren beschrijft waarop we ons pantseren. Deze pantsers worden karakteristiek, dat wil zeggen dat ze deel gaan uitmaken van ons karakter. Het is niet iets dat we s ochtends aantrekken en s avonds weer uitdoen. Het pantser raakt verweven met onszelf, waardoor het ondenkbaar wordt dat er een zelf is dat los daarvan bestaat. Hoe ongelukkig en pijnlijk ons leven ook kan zijn - en dat geldt voor iedereen, als we er eerlijk naar kijken - het stelt niets voor in vergelijking met de pijn van het verlies van onze identiteit. Dat is de angst voor liefde. Jezus zegt in de zeer belangrijke paragraaf De angst voor verlossing : Je bent niet werkelijk bang voor de kruisiging. Je echte doodsangst betreft de verlossing. (T13.III.1:10-11) Verderop in deze paragraaf spreekt hij over een ander niveau van angst: we zouden met een vreugdesprong de Hemel binnengaan en de wereld wegwerpen als we naar de Stem van onze Vader zouden luisteren. (Zie T13.III.2:6; 4:3.) Maar de hel breekt niet los, die hebben we zelf losgebroken De wereld die we weg zouden werpen is de wereld van het zelf, want in de Hemel is geen zelf. En omdat we bang zijn dat zelf te verliezen houden we hardnekkig, zij het onbewust, vast aan de stem van schuld, oordeel, haat, pijn, afscheiding en speciaalheid, en daarom willen we die niet opgeven. Daarom hebben vrijwel alle studenten wel eens het gevoel dat, wanneer ze merken dat ze vooruitgang boeken - ze zijn meer vergevingsgezind en minder veroordelend - ineens de hel losbreekt. Maar de hel breekt niet los, die hebben we zelf losgebroken, omdat we ons veel comfortabeler voelen in de hel van ons psychologische en fysieke bestaan en met onze fysieke en emotionele pijn, dan in de Liefde van de Hemel. De Cursus helpt ons dus ons er bewust van te worden dat we de Stem van de Heilige Geest niet kunnen horen, tenzij we eerst iets doen aan de stem van het ego. Wees altijd op je hoede voor mensen, die zeggen dat ze de Heilige Geest horen en Hem channelen, vooral als ze je specifieke dingen vertellen die deze innerlijke Stem hen zegt te moeten doen. En helemaal als ze je vertellen wat die innerlijke Stem zegt wat jij moet doen. Dat doen wij heel graag. Maar de Heilige Geest geeft geen specifieke boodschappen. Zijn Stem is die van Het vergeten lied (zie T21.I). Zijn Stem is die van Het lied van het gebed, waarin Jezus ons vertelt dat de details: de noten, de harmonieën, de boventonen, de intervallen, de echo s, niets zijn. Het lied is de Stem (zie L1.I). Dat is wat we willen. Onze denkgeest vertaalt de abstracte, niet-specifieke Stem van de Liefde in details, omdat we hem anders niet kunnen horen. Je moet beseffen dat dit gewoon een hulpmiddel is, waarmee je tenminste je afgescheidenheid in stand houdt. De weg omhoog Als je de ladder opklimt, zul je merken dat je ervaring van Jezus en de Heilige Geest steeds minder specifiek en steeds meer niet-specifiek wordt, met andere woorden: steeds liefdevoller. Je gaat onvermijdelijk, automatisch en vol geluk beseffen dat je een uitbreiding van die Liefde bent. De Liefde zal op specifieke manieren door je heen stromen, omdat je nog altijd denkt een lichaam te zijn. Ze zal door je heen stromen in de specifieke vorm van symbolen die andere mensen kunnen accepteren als een weerspiegeling J A A R G A N G N U M M E R 1 - MA A R T

3 van liefde, net zoals jij zelf in staat zult zijn om te accepteren dat wat door je heen komt een weerspiegeling van liefde is. Als je je een weg omhoog baant, de ladder op, en dichter en dichter bij de top komt, zul je beseffen dat het niet uitmaakt wat je doet of zegt, omdat alles wat je doet en zegt liefde uitdraagt. Alles wordt een symbool van die liefde, zonder dat je erover nadenkt, je er zorgen over maakt, erover theoretiseert of ermee worstelt. Het gebeurt op een natuurlijke wijze, even moeiteloos als water ongehinderd door een beek stroomt. Het kan alleen niet stromen als veel obstakels in de weg staan. En die obstakels zijn de stem van het ego. Nogmaals: het probleem is dat je nooit iets aan de stem van het ego kunt doen als je niet gelooft dat die stem er is en dat je ernaar luistert. Alleen al het feit dat je denkt dat je moet ademen, eten en drinken om in leven te blijven, bewijst dat je luistert naar de stem van het ego. Datzelfde ademen, eten en drinken, en alles wat je lichaam en je leven aangaat, kan gebruikt worden om een ander doel te dienen, maar het feit dat je je identificeert met je lichaam, maakt duidelijk dat er twee innerlijke stemmen zijn, niet één. De illusie naar de waarheid brengen De manier waarop de Cursus ons helpt om de stem van het ego ongedaan te maken, is door deze naar de Stem van de Heilige Geest te brengen. Dat is de praktijk van de Cursus: de illusie naar de waarheid brengen, of de duisternis naar het licht. Dat is de sleutel in het proces van vergeven en het in praktijk brengen van het wonder. We brengen de duisternis van onze illusoire gedachten van afscheiding, speciaalheid, oordeel en haat naar de vergevende liefde van die Stem in onze denkgeest, die door Een cursus in wonderen de juist gerichte denkgeest wordt genoemd. Dat is de rol van de Heilige Geest, dat is Jezus rol. Hun rol is niet ons te vertellen wat we in de illusoire wereld moeten doen, maar om die milde, voortdurende Aanwezigheid van licht te zijn, waar we al onze ego-gedachten naartoe brengen. Dat is het enige wat we hoeven te doen. Dat is wat de beoefening van deze Cursus heel eenvoudig maakt, althans in principe. Want natuurlijk is het in de praktijk niet eenvoudig, omdat onze weerstand tegen het loslaten van de stem van het ego enorm is en kosmisch. We proberen letterlijk ons bestaan als ego in stand te houden. Zonder het ego is er geen ik. We proberen letterlijk ons bestaan als ego in stand te houden Het proces zelf is echter buitengewoon eenvoudig. Breng de dag door met je gedachten zo veel mogelijk gericht op deze innerlijke aanwezigheid van de Heilige Geest, of Jezus, of een ander non-ego symbool waarbij je je op je gemak voelt. Naar die aanwezigheid breng je al je gedachten over speciaalheid. Dat is alles. Je hoeft alleen maar alert te zijn op je oordelen, ergernissen, woede, speciale liefdes, speciale haat, de barrières die je opwerpt tegen andere mensen en de verdedigingen die je nog altijd opbouwt vanuit je verleden. Eén van de redenen waarom we lijden in ons huidige leven is dat we voortdurend, ook al is het onbewust, met een beschuldigende vinger naar onze ouders wijzen. Die beschuldigende vinger zegt: Kijk eens wat je van mij hebt gemaakt. Kijk wat je me hebt aangedaan. Ik ben een mislukking; ik ben beschadigd; ik ben minderwaardig; ik schiet tekort; ik ben vreselijk; ik ben afschuwelijk; ik ben depressief; ik ben ziek; ik ben één grote puinhoop. En dat is allemaal jullie schuld! Dat is de beschuldigende vinger, die de Cursus uitdrukt in de zin: Zie mij aan, broeder, door jou sterf ik. (T27.I.4:6) En in Hoofdstuk 31 zegt Jezus: Ik ben het ding dat jij van mij gemaakt hebt, en als je naar mij kijkt, ben jij veroordeeld, op grond van wat ik ben. (T31.V.5:3) Naar deze stem luisteren we. Elke keer als we pijn lijden, emotioneel of fysiek, zeggen we dit tegen iemand. Dat kan iemand zijn die nu in ons leven is, maar achter die persoon staan vele anderen, en bijna altijd gaat het uiteindelijk om onze ouders. We hebben hen opgenomen in ons script en gecast voor ons levensdrama, zodat we te allen tijde verzekerd zijn van twee zeer bruikbare zondebokken. Zij zijn het die ons verlaten hebben, ons misbruikte n, ons onvriendelijk behandelden, enzovoort, enzovoort: Ik ben het ding dat jij van mij gemaakt hebt, en als je naar mij kijkt, ben jij veroordeeld, op grond van wat ik ben. We geven Jezus onze rommel als we er samen met hem naar kijken Onze rommel aan Jezus geven We kunnen de Stem van de Heilige Geest pas horen als we eerst die van het ego hebben gehoord. Als we het ego niet horen, hebben we niets om naar de Heilige Geest te brengen. En als we Hem niets brengen, kan Hij ons niets geven. We krijgen de geschenken van de Heilige Geest of van Jezus in ruil voor de geschenken die we hen brengen. We kunnen Hun geschenken niet ontvangen, tenzij wij hen eerst de onze geven. Zo werkt het nu eenmaal, omdat Hun geschenk het onze ongedaan maakt. Daar gaat Helens [Helen Schucman, red.] gedicht The Gifts of God over. Oorspronkelijk was het een boodschap voor haar, nu is het een boodschap voor ons allemaal. Jezus vraagt haar om haar geschenken van angst, wrok, haat en laster naar hem te brengen. Breng mij die geschenken, zegt hij, en in ruil daarvoor leg ik de geschenken van God aan je voeten. Maar ik kan je die niet geven voordat jij mij de jouwe geeft, want je handen kunnen zich niet openen om mijn geschenken te ontvangen, zolang ze gevuld zijn met de jouwe. (Zie The Gifts of God, blz ) Jezus onthoudt ons zijn liefde niet. Je moet ruimte voor mijn liefde maken in je denkgeest, zegt hij tegen Helen en tegen ons allen, want je hebt hem moedwillig, opzettelijk en doelbewust volgestopt, zodat er geen ruimte meer over is. Voordat ik je mijn liefde kan geven, moet je me eerst al die rommel geven. In de praktijk komt het erop neer, dat we Jezus onze rommel geven als we er samen met hem 6

4 naar kijken. Dat wordt bedoeld met onze geschenken naar hem brengen. Het betekent niet dat we onze schuld in een zak stoppen en die naar hem toe brengen, maar dat we luisteren met zijn oren, zodat hij ons kan helpen inzien dat we luisteren naar de stemmen van het verleden, de stemmen van haat, verlies, pijn en gekwetstheid. Het zijn deze stemmen - in werkelijkheid is het er slechts één - die ons motiveren in alles wat we doen en dit domineren, zonder dat we ons daarvan bewust zijn. Als Cursusstudent denken we al gauw dat we alleen de Heilige Geest horen en dat alles geweldig is: we vergeven iedereen, we zien de eenheid van het Zoonschap, we beseffen dat er geen slachtoffers en daders zijn, dat er in feite geen wereld is en dat alles een illusie is. We zijn één grote gelukkige familie. Einde verhaal! We vergeten dat Een cursus in wonderen hier helemaal niet over gaat. De Cursus helpt ons juist om naar onze angst en speciaalheid te kijken, naar ons oordeel en onze haat, onze gekwetstheid en pijn - en om daarnaar te kijken met de Liefde van God aan onze zijde, zodat deze Liefde de pijn kan genezen. Een van de werkboeklessen is gebaseerd op een prachtige uitspraak in het Bijbelboek Openbaringen: En God zal alle tranen van hun ogen wissen. (Op.7:17; WdII.301) God wist onze tranen doordat wij ze naar Hem toebrengen. Als je denkt dat je leven gelukkig is en lekker loopt en dat je voortdurend wordt geleid door de Heilige Geest, dan is deze Cursus niet voor jou bestemd. Want daar gaat hij niet over. Hij leert je inzien dat je ongelukkig bent, zoals je kunt lezen in Hoofdstuk 14, paragraaf II: De gelukkige leerling. Alleen dan kun je je ellende en pijn naar de Liefde brengen die geneest en je tranen wist. Nogmaals: je kunt de Stem van de Heilige Geest niet horen, tenzij je eerst de stem van het ego naar Hem toebrengt. En dit wordt niet bedoeld in abstracte zin; het betekent heel specifiek kijken naar alles wat er in je leven gebeurt. We brengen niets naar alles Het is belangrijk om te begrijpen, dat de Heilige Geest weet dat wat we Hem brengen niets is. Wij ervaren het alsof we hem een berg vuilnis, een stapel vreselijke troep brengen. Maar Hij ziet het niet eens. Wat we Hem brengen, is niets anders dan verschillende aspecten van onze schuld, zelfhaat en oordeel, die allemaal gebaseerd zijn op die ene gedachte dat we afgescheiden zijn van God. Jezus weet dat afgescheidenheid en zonde niet bestaan en dat er daarom geen schuld en geen projectie in termen van oordeel of haat kunnen zijn. We geven hem dus letterlijk een illusie, met andere woorden: we geven hem niets, terwijl hij ons alles geeft. In feite zegt Jezus in de Cursus dat er niets is wat zo weinig van ons vergt en ons zoveel te bieden heeft (zie T20.VII.1:7-8). Het enige wat van ons wordt gevraagd is dat we niets naar alles brengen. Het probleem is dat we niet geloven dat onze illusies niets zijn. We denken dat ze alles zijn, omdat we geloven dat onze speciale identiteit J A A R G A N G N U M M E R 1 - MA A R T

5 werkelijk belangrijk is. Onze haat en zelfhaat lijken zo immens te zijn, dat we het gevoel hebben dat de Heilige Geest erdoor overweldigd zal worden als we ze aan Hem geven. In werkelijkheid is het echter niets, omdat Hij weet dat er geen verschil is tussen intense woede en een klein vleugje ergernis. Hij weet dat er geen rangorde is in illusies; Hij kent het verschil tussen werkelijkheid en illusie. Het ego naar Jezus brengen en ernaar kijken, betekent dus: er door zijn ogen naar kijken en beseffen dat het niets is. Het proces van het ongedaan maken van onze weerstand hiertegen bestaat uit deze erkenning. Wij zijn zo onder de indruk van ons ego, onze speciaalheid, onze schuld, onze haat en onze angst, dat we denken dat dit allemaal gigantisch is en nooit ongedaan kan worden gemaakt. Een andere manier om uit te drukken waarom het een geschenk is als we het ego naar Jezus brengen, is beseffen dat dit in feite het geschenk van ons vertrouwen is. We zeggen als het ware tegen hem: Ik weet dat jij niet beledigd bent. Jij wordt hier niet door beïnvloed of gekwetst. We vertrouwen hem onze rommel toe omdat we weten dat hij weet dat het niets is. De verloren zoon, van wie sprake is in het Tekstboek (zie T8.VI.4), is een prachtig voorbeeld van de schuld van de zoon die terugkeert naar huis, wetend dat hij de volledige schat van zijn vader heeft verkwist. Die schuld is een symbool - zeker wanneer Jezus er in de Cursus over spreekt - van wat wij geloven gedaan te hebben: we hebben Gods Liefde, Gods leven en Gods schat van hem afgenomen en verkwist in ons ego. Daar voelen we ons zo schuldig over, dat we doodsbang zijn om terug te keren naar huis, omdat onze Vader ons zal straffen. In de parabel van de verloren zoon verwelkomt de vader hem echter met open armen en zet een groot feest op touw. De Heilige Geest spreekt niet in woorden tot ons Wat is de Heilige Geest [Een deelnemer aan de workshop vraagt of de Heilige Geest misschien specifiek tot ons spreekt om ons vertrouwen te winnen, bijvoorbeeld door iets te laten gebeuren in de zin van een wonder. Kenneth antwoordt:] Misschien ervaren we dat zo, maar dat is niet wat de Heilige Geest is. Het is zeer behulpzaam om de Heilige Geest te zien als de voortdurende, niet-specifieke en abstracte Aanwezigheid van Liefde in onze denkgeest. Deze Aanwezigheid herinnert ons aan Wie we zijn als kinderen van God. Omdat wij echter niet geloven dat we Gods kinderen zijn, vertaalt de denkgeest die niet-specifieke, abstracte Liefde, dat lied, in een taal of vorm die we zonder angst kunnen accepteren en begrijpen. De Heilige Geest spreekt dus niet in woorden tot ons - Hij heeft geen mond; Hij heeft geen lichaam; Hij ziet zelfs niets van deze wereld. Wanneer we in onze denkgeest naar Hem toe gaan en ons in dat heilig ogenblik identificeren met Zijn Liefde, vertaalt de denkgeest dat automatisch in een vorm die we kunnen accepteren. Daarom denken we dat de Heilige Geest ons zegt om dit of dat of weer iets anders te doen. Denken dat Hij met ons communiceert om ons vertrouwen te winnen, zodat we een hoger niveau kunnen bereiken, suggereert dat dat Zijn bedoeling is, dat Hij ons probeert te verleiden om ons aan de goede kant te krijgen alsof Hij ons een bot toewerpt. Maar de Heilige Geest denkt niet, Hij is geen persoon. We zijn bang voor liefde omdat liefde geen specificiteit bevat Een van de problemen die mensen hebben met Een cursus in wonderen - gedeeltelijk door de taal ervan - is denken dat God een persoon is, evenals de Heilige Geest en Jezus. Men denkt dat Zij denken zoals wij, maar dan zonder boosheid, haat en schuld. Maar Ze hebben geen plan en Ze doen niets met ons. Op veel plaatsen in de Cursus legt Jezus uit wat zijn werkwijze is: hij vertelt ons dat er in waarheid geen Drie-eenheid is omdat God Een is; er is geen eerste, tweede en derde (zie T14.IV.1:7-8). Maar omdat wij denken dat er afgescheidenheid is en dat er afzonderlijke lichamen bestaan, spreekt hij tot ons in de toestand waarin wij denken te verkeren (zie T25.I.5-7). Daarom spreekt hij over God en de Heilige Geest als een lichaam. Hij gebruikt fysieke bijvoeglijke en zelfstandige naamwoorden. Hij noemt de Heilige Geest een Trooster, een Vertaler, een Gids, een Leraar, een Vriend, een Stem. Hij noemt Hem troostend, mild en vriendelijk. Hij gebruikt deze termen omdat ze voor ons liefde weerspiegelen. Conclusie Wij zijn bang voor liefde omdat liefde geen specificiteit bevat en daarom hebben we een vertaling nodig. Wij zijn degenen die de vertaling geven; Hij is de Ene die alleen maar liefde geeft door wat Hij is, en Hij is geen wat, wie of hoe. De Heilige Geest is een gedachte. Een van de beste manieren om dit te begrijpen is Hem te zien als een herinnering van de Liefde van God, die we, toen we in slaap vielen, met ons mee hebben genomen in onze droom. We geven het een naam, net zoals Jezus, in de Cursus, het denksysteem van de afscheiding een afzonderlijke naam heeft gegeven: het ego. Nu lijkt het alsof er een ego en een Heilige Geest in onze denkgeest is, terwijl er in waarheid slechts één is. En die ene bestaat uit twee gedachten: de gedachte van afscheiding en angst en de gedachte van Verzoening en Liefde. Wij vertalen dat in vormen die we kunnen accepteren. Rectificatie In het vorige nummer van MIC Magazine is een foutje geslopen in de tekst van het eerste deel van de workshop van Kenneth Wapnick over de innerlijke stem. Waar op pagina 7 in de tweede regel onder de quote Een cursus in wonderen staat, moet Correctie staan. 8