NOVEMBER 2015

Transcriptie

1 Uw tester Léon van Bon (43) is oud-prof. Hij won onder andere twee etappes in de Tour de France (1998, 2000) en was twee keer Nederlands kam pioen op de weg (2000, 2005). Tegenwoordig schrijft hij onder meer over racers voor Fiets. 82

2 MOOI BAKKIE WAAR KAN JE EEN DUITSE FIETS BETER TESTEN DAN IN DIE HEIMAT? LÉON VAN BON STAK DE GRENS OVER NAAR ONZE OOSTERBUREN EN REED DAAR OP DE CUBE AGREE C:62 SLT DISC. EENS KIJKEN OF HIJ DEZE KEER WÉL VRIENDEN KAN WORDEN MET SCHIJFREMMEN. TEKST: LÉON VAN BON / FOTO S: LÉON VAN BON PHOTOGRAPHY 83

3 Der Léon in die Heimat. Testbike no. 099 krijg ik. Het grijs is even wennen, maar in combinatie met het felle oranje en blauw vormt het een opvallend en flitsend geheel. Mijn testfiets van deze maand is de Cube Agree C:62 Disc. Ik zal eerlijk zijn: na mijn vorige ervaringen met schrijfremmen (zie Fiets nr ) ben ik een beetje huiverig om de fiets onder handen te nemen. Het zal al met al een hele uitdaging worden voor de Agree om mij voor zich te winnen. Neemt niet weg dat ik Cube een mooi merk vind met een goeie visie, dat bovendien hoge kwaliteit biedt voor een betaalbare prijs. Vooral de laatste jaren hebben de Duitsers grote stappen gezet op het gebied van racers, waarmee ze het imago van discountmerk voorgoed weg hopen te werken. De nieuwe Agree ziet er in ieder geval veelbelovend uit. Het frame heeft een complete restyling ondergaan en oogt zeer aero. Toch valt de fiets volgens Cube in de categorie endurance fietsen, met een klein beetje comfort én racekarakter. Schijfremmen De vraag of schijfremmen de fiets een meerwaarde geven, hoop ik met deze test te kunnen beantwoorden. Ik ben persoonlijk van mening dat je op het gebied van disc brakes onderscheid moet maken tussen profs en de recreatieve fietsers. Bij de professionals moeten wielen snel gewisseld kunnen worden, zijn standaardmaten van assen en schijven belangrijk, komt oververhitting van de schijven sneller voor en zijn gevaren bij valpartijen belangrijk om rekening mee te houden. Vanuit het peloton klinken daarom heel verschillende geluiden. Na de eerste tests zijn er duidelijke voor- en tegenstanders. Philippe Gilbert ziet het niet zitten, mede door het gevaar bij valpartijen. Mecaniciens twijfelen hardop en iemand als Tom Boonen maakt het weer allemaal niet zoveel uit. Of voor de profs meer remvermogen wenselijk is, is trouwens nog maar de vraag: de ultra vlieggewichten uit het peloton staan sowieso snel stil. Voor de gemiddelde toerfietser, die veel meer gewicht in de schaal legt en bovendien vaker remt, zouden schijfremmen misschien weer wél een uitkomst zijn. Het eerste wat mij opvalt is het gewicht. De fiets is bepaald niet licht: bijna 8 kilogram, dat is voor een highend fiets aanzienlijk. De hydraulische schijfremmen zijn hier gedeeltelijk schuldig aan. Het scheelt ongeveer 400 gram ten opzichte van ouderwetse remmen, inclusief de aanpassingen aan het frame die nodig zijn om de schijven goed te laten functioneren. Maar dan nog is het gewicht van de Agree aan de hoge kant. Pokkeweer Oké, tijd om de weg op te gaan. Het is pokkeweer; ideaal om deze fiets te testen, want schijfremmen staan bekend om hun goede remkwaliteit in de regen. Ik trek de grens met Duitsland over om de fiets in zijn eigen habitat aan de tand te voelen. Al voor de deur loop ik tegen het eerste wenmomentje aan: om de fiets in de auto te krijgen moeten de wielen eruit en die zitten vast met een steekas. Daar is een reden voor: het maakt de fiets strakker en de schijven lopen minder snel aan. De steekas maak je met een inbus los, De leidingen voor de schijfremmen gaan keurig binnendoor. Wel een inbussleutel meenemen voor onderweg... Een bijzondere knik. Het oogt even anders. 84

4 dus niet vergeten om zo n sleutel mee te nemen, anders sta je mooi te kijken als je een lekke band hebt. De as zit dwars door de voor- en achtervork en valt weg in het frame; dat ziet er heel gelikt uit. Het verwisselen van wielen gaat soepel en de remmen werken gelijk prima. Het regent nog steeds als ik mijn auto parkeer bij het verlaten stationnetje van Tecklenburg. Ik lijk wel gek, denk ik bij mezelf. Volgens het weerbericht zou er wellicht een buitje kunnen vallen, maar hier is het grijs en donker en het ziet er niet uit dat het nog beter wordt vandaag. Maar, wat doe je dan als je er toch bent? Dan stap je op je fiets en vertrek je. Tussen het bibberen door probeer ik een beetje te genieten van de omgeving en de fiets. De eerste indruk is namelijk prima. Het endurance-karakter is duidelijk voelbaar. De iets hogere balhoofdbuis en de comfortgeometrie dwingen me in een prettige houding. Met de handen bovenop zou ik uren kunnen rondtoeren, terwijl ik onder in het stuur het idee heb dat ik op een echte racer zit. Strakke fiets Bij het eerste klimmetje voel ik direct hoe strak de Agree is. Ik moet een beetje wennen aan de zit, maar hij stuurt prima. Ik vergeet bijna dat er water uit de lucht komt vallen. De remgrepen maken op de slechte weg wel een irritant klapperend geluid. Het remmen werkt echter boven verwachting goed, ondanks de regen. In de bochten heb ik nog wel de angst dat het wiel door het stevige remmen juist blokkeert en ik een schuiver zal maken. Maar dat gebeurt gelukkig niet. Neemt niet weg dat het op sommige plekken spekglad is. Op een drukke weg moet ik het fietspad op. Ik zie een opening en stuur daar naartoe. Voordat ik er erg in heb, of ook maar aan mijn remmen kan zitten, glijd ik met mijn voorwiel anderhalve meter weg. Ik voel mijn hart in mijn keel kloppen. Doemscenario s schieten door mijn hoofd. Een beschadigde testfiets, een bezoek aan het plaatselijke ziekenhuis met een gebroken sleutelbeen en schaafwonden Ik klik even uit, zet een voet aan de grond, en kijk achterom naar de plek des bijna onheils. Pfff, ik reed ongeveer 40 kilometer per uur en ben wonder boven wonder overeind gebleven. Ik beloof mezelf dat ik vanaf nu extra traag door de bochten ga en geen risico s meer neem. Het regent nog steeds en de temperatuur komt niet boven de 10 graden uit, Toch zit ik te genieten. De omgeving is zo anders en de fiets bevalt me meer en meer. Als ik langs een bouwput rijd met zand en prut op de weg, beginnen de remmen geluid te maken. Je voelt er niets van, maar het is irritant. Het verdwijnt echter snel en na een honderdtal meters is het weer stil. Het gebeurt af en toe als de weg vies en nat is Tussen het bibberen door PRIJS FRAME EN VOORVORK GEWICHT GROEP WIELEN BANDEN ZADEL EN -PEN STUUR EN -PEN MATEN TORSIESTIJFHEID BRACKETSTIJFHEID WEBADRES geniet ik van de omgeving en de fiets CUBE AGREE C:62 SLT DISC 4299,- 1100/450 gram 1100/450 gram, 7,90 kilogram (56 cm zonder pedalen) Shimano Dura-Ace 36/52, Fulcrum Racing Quattro Schwalbe One 25 mm Selle Italia X1/Cube Cube/Syntace 50 t/m 62 cm , ,

5 De dikke steekas zorgt voor extra stijfheid. + gemaakt voor lange afstanden + Dura-Ace + remmen in de regen - aanlopen schijfremmen - gewicht DE CIJFERS VAN FIETS Imago 8 Kwaliteit 8 Prijs/kwaliteit 8 Meetwaarden 7,5 Praktijk 7 Eindcijfer 7,6 en je uit het zadel gaat. Maar het is ook altijd van tijdelijke aard. Genieten of niet, als ik na 90 kilometer kan kiezen voor links terug naar de auto en rechts nog een extra lusje van 10 kilometer, ga ik toch ik voor links. Het is mooi geweest. Cube-kleuren Inmiddels ben ik al helemaal gewend geraakt aan de kleur. Het grijs met het bekende Cube-oranje en -blauw geven de fiets, samen met de bijpassende wielen, zadel en stuurlint, een mooie uitstraling. Ook passanten die ik naar hun mening over de fiets vraag, vinden hem mooi. Erg mooi zelfs, aldus sommigen. Voor mij roept het beeld van een fiets met schijfremmen nog steeds associatie op met crossen, al moet ik bekennen dat het begint te wennen. Ook de gladde voorvork ga ik steeds meer waarderen. De manier waarop de kabels zijn weggewerkt, is ronduit strak. De interne bekabeling zorgt voor een geringe gewichtsbesparing en de kabels worden beschermd tegen vuil, waardoor ze langer meegaan. De fiets oogt bovendien snel. De vorm van de buizen doet mij denken aan Canyon. De wijze hoe de voorvork in het frame past, is helemaal van deze tijd. Het oranje accent op deze plaats geeft net een beetje extra aanzien. De zadelklem valt weg in de bovenbuis en de achtervork heeft een apart knikje op het punt waar hij aansluit op de zitbuis. Het zijn allemaal aanpassingen om het frame aerodynamischer te maken. Verder oogt het bracket massief, sterk en strak. Het nummer in de framenaam C:62 duidt op de verhouding carbon vezels (62%) en hars (38%). Bij 140 mm hydraulische schijfremmen. Cube gebruiken ze ook C:68, wat lichter en stijver zou moeten zijn. Uitdagen Op een zonnige dag rijd ik nog een keer naar Tecklenburg. Ik durf nu veel sneller door de bochten en knal een paar klimmetjes op. De fiets voelt erg degelijk en sterk aan. Het stijve karakter komt ook beter tot zijn recht omdat ik hem wat beter kan uitdagen. De zon laat zich van zijn vriendelijkste kant zien en ik geniet volop van deze nazomerdag. Nou ja, het is nog steeds maar 13 graden, maar het voelt wel lekker. De omgeving is uitdagend en afwisselend. Ik ben verrast over de prachtige weggetjes die dit gebied te bieden heeft. Boven op een heuvel sla ik rechtsaf richting Bad Iburg. Het gaat direct flink naar beneden, maar ook in deze lange afdaling stuurt de fiets prima en blijft hij comfortabel. De remmen werken prima en met dit mooie weer lopen ze geen enkele keer aan. Ik merk wel dat de fiets anders reageert bij het remmen. Of het nu door de andere gewichtsverdeling komt (de voorkant is iets zwaarder in verhouding met een standaard frame door de verstevigde voorvork) of door het feit dat de plaats van de remmen anders is (bij de as in plaats van op de velg), dat weet ik niet. Het vergt alleen wel even gewenningstijd. Een aantal keren kom ik niet helemaal lekker uit, maar na verloop van tijd verdwijnt dat gevoel. De bochten gaan soepel en de fiets begint me steeds meer te bevallen. Pannenkoeken van mams Omdat het een endurance fiets is, doe ik na mijn Tecklenburgavontuur en wat korte ritten in de buurt, nog een langere tocht van 120 kilometer op de Veluwe. Het waait hard en Jan en Janine zijn mijn fietsmaatjes voor vandaag. Ze hebben er net als ik zin in, want het lijkt erop dat dit het laatste mooie weekend gaat worden en daar moet je natuurlijk van profiteren. Beiden complimenteren ze mij met mijn fiets. De kleur en de overall look bevalt hen goed. Mooier dan op de foto, zegt Jan. Ik ben het met hem eens; vooral het grijs komt beter uit de verf. Ik voel me goed en heb het idee dat ik de fiets inmiddels van binnen en buiten ken. Ja, ik begin zo langzamerhand van hem te houden. Van zijn degelijke gevoel, van de uitstekende afmontage met Dura-Ace, en ook het schakelen gaat als een zonnetje. Onderweg doe ik nog een sprintje en net als de andere keren voelt het heel goed aan. Het piepen van de schijfremmen is het enige wat me enigszins stoort. Voor de rest voelt alles na vier uur nog net zo lekker als in het begin. Hoewel dat ook zou kunnen komen omdat we halverwege even een pitstop hebben gemaakt bij moeders, die lekkere pannenkoeken voor ons heeft gebakken, met stroop, appeltjes en rozijnen. Bedankt, mam! Afscheid Het is alweer tijd om afscheid te nemen van de Cube. De fiets en ik zijn naar elkaar toegegroeid en met een positief gevoel beëindig ik deze test. De schrijfremmen zijn deze keer niet tegengevallen: ik durf zelfs te erkennen dat ze absoluut voordelen hebben. Dat ze beter remmen in de regen bijvoorbeeld. Maar ik blijf er ook bij dat meer remvermogen niet altijd een pluspunt is. Dat schijfremmen je fiets zwaarder maken is zelfs een nadeel. Of ze een noodzaak zijn? Ik denk het niet. Zou ik er zelf voor kiezen? Daar zou ik nog eens goed over na moeten denken. De oude vertrouwde velgremmen voldoen voor mij immers nog prima. Neemt niet weg dat de 4299 euro voor deze Cube Agree C:62 Disc SLT goed besteed zijn. Tenminste, als gewicht geen factor is bij je aankoop. Aan de andere kant: de meeste van ons (mijzelf incluis) kunnen nog gemakkelijk een kilootje afvallen. En dan heb je bij eenzelfde totaalgewicht een goede, moderne aero bike in flitsende kleuren, afgemonteerd met Dura-Ace en schijfremmen. Al met al een mooi bakkie. 86