Psycholoog regionaal pijnbehandelnetwerk

Transcriptie

1 Psycholoog regionaal pijnbehandelnetwerk

2

3 Inleiding In deze folder kunt u lezen wat een eerstelijnspsycholoog bijdraagt aan de behandeling van patiënten met chronische pijnklachten. Aan de orde komen onder meer: wat doet de eerstelijnspsycholoog bij patiënten met chronische pijnklachten en wat houden een psychologisch onderzoek en behandeling in? Eerstelijnspsycholoog Een eerstelijnspsycholoog uit het regionaal pijnbehandelnetwerk is een deskundige op het gebied van emoties en gedrag en heeft zich gespecialiseerd in het behandelen van patiënten met chronische pijn. De psycholoog doet onderzoek naar de gevolgen van uw pijnklachten op uw dagelijks leven en gaat na of de pijn invloed heeft op uw stemming of lichamelijke spanning en leidt tot beperkingen in uw activiteiten en of de pijn. De eerstelijnspsycholoog onderzoekt dus niet de oorzaak van de pijn, hij beschouwt de pijn als een feit en richt zich op het verminderen van de negatieve gevolgen van de pijn. Er wordt actief samengewerkt met uw huisarts om het effect van de behandeling te versterken. Onderzoek Tijdens uw eerste gesprek met de eerstelijnspsycholoog vult u een aantal vragenlijsten in over de gevolgen van de pijn voor uw dagelijkse leven. De psycholoog inventariseert samen met u de pijnklachten en de gevolgen daarvan voor uw dagelijkse leven. Ook de vragenlijsten worden dan besproken. Bij de afronding van het diagnostische onderzoek worden de resultaten met u besproken. Aan de hand daarvan geeft de psycholoog de mogelijkheden aan van een behandeling van uw klachten. Behandeling De behandeling bestaat uit: Bewust maken van de manier waarop u met uw pijnklacht omgaat. De invloed daarvan op de pijn. leren hoe u actief met uw pijn om kunt gaan. Dit gaat via huiswerkopdrachten waarbij u oefent met bijvoorbeeld op tijd rusten, pauzes nemen en op tijd nee zeggen als anderen u iets vragen wat u met uw pijn niet kunt. Zo leert u om zowel voor uzelf als naar uw omgeving toe duidelijk te zijn over wat u wel en niet kunt of wilt met uw pijnklachten. Ook leert u door oefenen uw conditie langzaam te verbeteren zodat u met uw pijn meer aan zult kunnen. 1

4 Dit kan ertoe leiden dat u weer kunt werken, andere taken op u kunt nemen, meer kunt bewegen en minder met de pijn bezig bent. De behandeling is meestal kort: maximaal 10 tot 15 gesprekken. Vertrouwelijke informatie De eerstelijnspsycholoog heeft een beroepsgeheim. Vertrouwelijke informatie wordt, voor zover van belang voor de hulpverlening, gerapporteerd aan de huisarts of andere hulpverlener die u eventueel heeft doorverwezen, tenzij u daar bezwaar tegen maakt Inzagerecht U heeft het recht op kennisname van de rapportage van onderzoek of behandeling. Als u dit wenst kunt u contact opnemen met de eerstelijnspsycholoog. Adres NIP: Postbus 9921, 1006 AP Amsterdam. Eerstelijnspsychologen die geregistreerd zijn als gezondheidszorgpsycholoog, klinisch psycholoog of psychotherapeut vallen onder het tuchtrecht van de Wet BIG. Vragen? Met vragen kunt u behalve bij uw eerstelijnspsycholoog ook terecht bij de Landelijke Vereniging Eerstelijnspsychologen (LVE): Postbus 9503, 1006 GA Amsterdam, telefoonnummer: Mocht u na het lezen nog vragen hebben dan kunt u deze ook stellen aan de medisch psycholoog van het Pijncentrum, telefoonnummer (bereikbaar 9.00 tot 12.00uur). Kwaliteit De eerstelijnspsycholoog streeft een zo goed mogelijke dienstverlening na. Als er zaken zijn die u niet begrijpt of waar u ontevreden over bent, bespreekt hij deze graag met u. De eerstelijnspsychologen die zich aangesloten hebben bij het Nederlands Instituut van Psychologen (NIP) moeten zich aan een gedragscode houden. 2

5 Voorbeeld Meneer B. is een man van 45 jaar. Hij heeft al jaren lage rugpijn met uitstraling naar de benen. Medisch gezien zijn er geen opties meer. Hij wordt door de huisarts verwezen naar de eerstelijnspsycholoog, omdat de pijnproblemen de partnerrelatie ernstig onder druk zetten. Behalve rugklachten heeft hij ook last van vernauwde bloedvaten in de benen waardoor hij minder mobiel is. Hij is kortademig, rookt en is te zwaar. Meneer B. meldt zich aan en vertelt dat hij graag werkt, maar als hij na het werk thuiskomt kan hij niets meer. Hij gaat dan in de stoel zitten en piekert over hoe het verder moet met zijn leven. Hij kan niet meer doen wat hij graag zou willen en vindt zichzelf veel te jong om de rest van zijn leven stil te zitten. Zijn hobby s waren wandelen, fietsen en badminton. Hij ging graag de duinen in om samen met zijn vrouw lange wandelingen te maken, maar dat kan niet meer. Badminton spelen probeert hij vol te houden en dat lukt af en toe. Hij moet dan na zijn werk een paar uur gaan slapen, tot vlak voor de training. Wedstrijden spelen wordt steeds moeilijker, omdat hij niet veel meer kan lopen. Energie om naar vrienden en kennissen te gaan heeft hij niet meer. Eigenlijk is er niets leuks meer wat hij kan doen. Zijn relatie met zijn vrouw lijdt eronder omdat hij, zoals hij zelf zegt, chagrijnig wordt als hij pijn heeft. Zijn kinderen hebben hem er op aangesproken dat hij alleen nog over de klachten en pijn kan praten. Daar is hij boos over. Volgens hem willen mensen hem niet meer nu hij niets meer kan. Uit dit voorbeeld wordt duidelijk dat het omgaan met de pijn zijn situatie alleen nog maar erger maakt: Zijn activiteiten zijn afhankelijk van de pijn, dat betekent dat de pijn bepaalt wanneer hij begint en ophoudt. Hij heeft dus geen enkele controle over wat hij wel of niet doet. Er is een geen balans tussen activiteiten en rust. De relatie met zijn vrouw wordt steeds slechter omdat hij geen ontspannende activiteiten meer deelt. meer die hem goed zouden doen. heeft wat hem goed zou doen. Hij wordt steeds somberder. Hij is sociaal passief, heeft geen contacten Hij verliest zijn hobbies waardoor hij minder Behandeling Meneer B. leerde tijdens de behandeling: en rusten aan te houden. Overdag geen televisie meer te kijken. Een vaste dagstructuur van opstaan, eten Elke dag 20 minuten te praten met zijn kinderen en 20 minuten te wandelen met zijn vrouw en daarbij gespreksonderwerpen in te brengen die niet met de pijn te maken hebben. Zijn vrienden weer opzoeken en daarbij aangeven slechts een beperkte tijd te kunnen blijven. zijn grenzen om kan gaan. Onderzoeken hoe hij bij het koor beter met Oderzoeken hoe hij kan stoppen met roken. 3

6 Gevolgen Door het systematisch aanpakken van de passieve manier van omgaan met de pijn veranderde de situatie aanzienlijk. Hij is minder uren gaan werken en op het werk gaat hij een half uur rusten in het magazijn in een goede stoel. Hij traint alleen nog een vooraf bepaalde tijd badminton op een heel rustige manier en speelt geen wedstrijden meer, daar heeft hij afscheid van moeten nemen. De communicatie met de partner en kinderen is verbeterd: hij verdeelt voortaan de gesprekstijd met de kinderen in tijd waarbij hij slechts heel kort over zijn klachten praat en steeds meer over de interesses van zijn kinderen waardoor de relatie met zijn kinderen aanzienlijk verbeterde. Hij heeft meer inzicht in de relatie spanning/pijn (berperkingen-ergernissen-rugklachten), hij kijkt realistischer naar vriendschappen en hij is gestopt met roken onder begeleiding van de huisarts. Samengevat is de pijn zelf niet echt verminderd maar is hij veel meer in staat om met de pijn zoveel mogelijk zijn activiteiten weer op te bouwen en de relaties met de andere leden van zijn gezin te verbeteren waarbij ook zijn stemming aanzienlijk verbeterde. 4

7

8 Verwezen naar: Naam Adres Woonplaats Telefoon UMC St Radboud overname van (gedeelten uit) deze tekst is uitsluitend mogelijk na schriftelijke toestemming van Staf Concerncommunicatie