De Malediven, september 2011 Ongeveer een jaar geleden, toen we aan het uitkijken waren naar onze volgende duikreis, kwam Rudi Schollaert op de proppen met een duikcruise naar de Malediven via Wild Water. Deze zou richting Hanifaru gaan, daar waar er jaarlijks grote hoeveelheden manta s zich zouden te goed doen aan de planton explosie. De beste periode zou van augustus tot november zijn en we boekten een volle charter voor één week eind september. We waren uiteindelijk met 22 waarvan het grootste gedeelt van de Gentse Dolfijnen, met een paar uitschieters van Thalassa, de Murene en de Abyssdivers. De weken en maanden vliegen voorbij tot uiteindelijk de dag van vertrek is aangebroken. We hebben een rechtstreekse vlucht vanuit Zaventem met Thomas Cook naar Malé, de hoofdstad van de Malediven. Enkel in het opgaan is er een tussenlanding in Colombo, Sri Lanka, voorzien. Daar de meeste voor comfort class geopteerd hebben kunnen we al snel van een glaasje champagne genieten tijdens de vlucht. De kroonkurken worden dan ook spontaan geconfiskeerd door de bekende verzamelaars onder ons... Na een vlekkeloze nachtelijke vlucht landen we uiteindelijk op de middag in Malé. Daar ligt ook het cruiseschip, de Princess Rani, op ons te wachten. Een impressionant cruiseschip van 35m lang, 12m breed en 4 verdiepingen voorzien van 11 tweepersoons kajuiten verdeeld over het eerste en de beneden verdieping. Alle kajuiten zijn voorzien van een eigen badkamer met toilet, douche en wastafel. Het meest indrukwekkende aan het schip is de ruime salon van wel 70m² voorzien van een bar, ruime zetels, tafels en een plasma TV. Daar leg ik dan ook direct beslag op een hoekje als werkkamer voor mijn laptop en camera materiaal. Om naar de duikplaatsen te gaan maken we gebruik van een dhoni. Dit is een kleinere boot die constant meevaart met de grotere cruiseschip en waarop al ons duikmateriaal blijft. Een ander voordeel van deze dhoni is wanneer de flessen moeten gevuld worden. Hij neemt dan wat afstand van het moederschip zodat we niet gestoord worden door het geluid van de compressor.
Enkele weken voor onze afreis had ik vernomen van Hedwig Dieraert dat de manta s dit jaar niet zo talrijk aanwezig waren in Hanifaru. Dit wordt ons ook bevestigd door de duikgidsen van de Princess Rani. Er wordt dan besloten om Hanufaru links te laten liggen en ons geluk eerder rond het Malé en Ari Atol te beproeven. Onze eerste duikdag, op de dag van aankomst, gaat dan ook door in de omgeving van Malé. Tijdens de eerste duik op mantapoint hebben we al direct prijs. Drie manta s zweven met hun vleugels over onze hoofden heen. Voor de tweede duik die dag stelt Rudi voor om op het Victoria wrak te duiken, welke net voor de luchthaven ligt. Blijkbaar wordt er geen gebruik gemaakt van de getijden tabellen zoals wij ze gewoon zijn in de Oosterschelde en de Noordzee, en dat zullen we dus ook aan de lijve mogen ondervinden... Eens we in het water springen worden we overmeesterd door een stroming van je welste. Rudi Schollaert, die toch al het één en het ander gewoon is, hangt al direct achter het schip aan een koord te bengelen. Met zeer veel moeite kunnen we ons via de ankerlijn laten afzakken naar het wrak. Eens op het wrak kunnen we schuilen in zijn schaduw zodat we minder last hebben van de stroming. Op het einde van de duik hangen we daar terug te wapperen als een vlag om onze veiligheidsstop te doen, ontspanners trillend tussen de lippen en duikbrillen die ieder moment ons gelaat willen verlaten. Op de cruise wordt ons eten geserveerd achteraan op het dek. Daar zitten we allen gezellig samen uit de wind en de regen, voor zover we regen zullen krijgen. Het eten bestaat vooral uit vis en kip, aangevuld met rijst, aardappelen en verse groenten. Enkel voor de alcoholische dranken moeten we bijbetalen. Maar na drie dagen zitten ze al door hun wijn voorraad heen dankzij de Bourgondische levensstijl van de groep. De volgende dag doen we s morgens nog een duik op Zuid Malé om dan de oversteek te maken naar het Ari Atol, een tocht van meer dan 4 uur. Er wordt eerst gekozen om Zuid Ari Atol aan te doen. In de namiddag doen we vervolgens twee duiken op thila s. In de Malediven duik je in principe op twee manieren, thila
duiken of kandu duiken. Bij thila duiken wordt er gedoken rond een onderwaterzuil welke meestal begint vanop 30-40m diepte en die net onder het wateroppervlak stopt. Deze thila s of pilaren zijn volop begroeid met koralen en herbergen meestal grote scholen vis. Ook roofdieren zoals haaien, tonijn en barracuda s vind je veelvuldig terug op zulke thila s. Bij kandu duiken wordt er gedoken langs de riffen en kanalen, net buiten de lagunes, met de stroming mee. Hier maak je de beste kans om grotere vissoorten zoals manta s en walvishaaien tegen te komen omdat voedselrijk water hier doorheen gestuwd wordt. Ook pelagische vissoorten zoals tonijnen, makrelen, barracuda s enz... zijn hier meestal ook van de partij. In de namen van de duikplaatsen zie je dan meestal ook het woord thila of kandu staan. De Malediven zijn vooral gekend voor het grotere leven en minder voor macro. De meeste duiken doe ik dan ook met een groothoek maar soms waag ik het toch om eens een macro lens erop te zetten, vooral tijdens het duiken op een thila, en dan maar hopen dat er geen groot leven komt voorbij gezwommen. ARI BEACH - We varen nu langs de buitenkant van Zuid Ari Atol. Deze plaats is vooral een toplocatie voor walvishaaien. De duikgidsen staan op de uitkijk en hopen er eentje te spotten. We zijn blijkbaar niet de enige die op zoek zijn naar walvishaaien want ook andere cruiseschepen varen de kustlijn af. We varen nu al een paar uren langsheen de buitenste eilandjes van het atol tot er plots een melding binnenkomt van twee walvishaaien. Ons schip vaart dan in volle vaart in de richting waar al een 6-tal andere boten samengekomen zijn en we wel 100 snorkelaars in het water zien rondspurten. Moeten we hierin springen om dat visje te spotten? Met niet veel zin maak ik toch maar de sprong, maar de walvishaai bleek 10m diep te zwemmen met aan de oppervlakte een meute snorkelaars erachter aan. Ik besluit dan maar terug naar onze dhoni te gaan. Als iedereen, een beetje verontwaardigd, terug aan boord is, besluit onze duikgids om wat verderop op Ari Beach een duik te doen daar waar de walvishaai naar toe zwemt. Ari Beach is een zeer mooi en lang rif met zeer veel mooie harde koralen in het ondiepe gedeelte. Opeens zie ik een schildpad in de blue met Frits erachteraan tegen de stroming in. Ik begin direct te chargeren richting schildpad met de camera in de aanslag met een paar mooie foto s als resultaat. Na de zware inspanning zet ik mijn duik verder op 12m om wat te bekomen. Ondertussen probeer ik wat compositie foto s te trekken met Nadine als model boven een tafelkoraal. Als ik tekens wil doen naar Nadine
om positie te nemen zie ik plotseling een walvishaai onder haar doorzwemmen op 20m diepte. Voor een tweede keer schiet ik als een torpedo naar beneden terug met de camera in de aanslag. Ventiel op de tweede trap volledig opengedraaid kom ik bijna uitgeput naast de walvishaai op nog geen halve meter van zijn rugvin. Mijn eerste gedacht is om de rugvin even vast te houden om zo op adem te komen. Wijselijk laat ik mij hier niet aan verleiden en laat hem rustig verder zwemmen. Een paar mooie foto s, maar door de zware inspanningen lukt het mij niet om een frontale foto te nemen. Dit is dan ook een geslaagde duikdag. MAAYA THILA - De volgende dag vertrekken we na de ochtendduik naar Noord Ari Atol. Een eerste duikplaats die we aandoen is Fish Head. Een legende die de ronde doet is dat de vissers vroeger enkel nog de viskop aan hun vislijn hadden terwijl de haaien met de rest van de vis gaan lopen waren. In ieder geval was Fish Head vroeger zeer gekend voor de vele haaien die daar verbleven. Het was namelijk een voederplaats voor haaien, maar dit is nu verboden door de overheid. Haaien zien we bijna niet. Het is ook niet het beste moment om haaien te spotten. Overdag liggen ze meestal te slapen onder rotsen of in holen. Je kunt beter een avondduik doen als je haaien wilt zien, en dat doen we dan ook. De volgende duik is een nachtduik op Maaya Thila. Ik heb ogen tekort. Van alle kanten schieten wittip rifhaaien mij voorbij. Sommige jagen in het licht van mijn duiklamp. En zij niet alleen, ook andere roofvissen maken daar gretig gebruik van. Ook grote murenen zijn van de partij en zijn op jacht. Bovenaan de
thila zwermt er een pijlstaartrog rond. Deze is blijkbaar duikers gewoon en paradeert zonder moeite voor de camera. De volgende dag doen we nog een duik op Maaya Thila, maar deze is minder spectaculair. Haaien zien we nog, maar zijn minder talrijk als de nacht voordien. Wel zijn er grote scholen vis aanwezig. Deze worden opgejaagd door grote tonijnen en makrelen. De duikcruise begint op zijn einde te lopen en de laatste twee dagen doen we nog een paar duiken op Madivaru, een rif langsheen een onbewoond eiland. De duik begint zoals de meeste duiken, met veel vis en hier en daar een rifhaai. Maar als we op het uiteinde van het rif komen botsen we op twee grote napoleon vissen. Het zijn prachtig gekleurde vissen van wel een meter lang en met de typische bult op hun voorhoofd. Iets verder duikt er plots een grijze rifhaai van meer dan 2m op achterna gezeten door wel duizend makrelen. De haai schiet mij voorbij, neemt een bocht, en komt nog eens langs mij heen gevlogen met al de makrelen in zijn kielzog. Het lijkt wel een omgekeerde wereld. We zitten nu bijna 7 dagen in afzondering op de Princess Rani, en dat begint bij sommige wat afwijkende gedragspatronen naar boven te brengen. Is het nu omdat ze hun vrouw al een week moeten missen, of voor sommige juist het omgekeerde ik weet het niet maar het levert wel komische taferelen op
SUN ISLAND - De eerste week zit erop en hier scheiden onze wegen. Het grootste gedeelte van de groep keert terug huiswaarts, terwijl een tweede groep geopteerd heeft voor een rondreis in Sri Lanka. Een derde groep, waaronder mijzelf, hebben gekozen voor een extra week op Zuid Ari Atol. Op de laatste dag van de cruise doen we nog een uitstap naar Malé, de hoofdstad van de Malediven. Dit valt wat tegen. Smalle straatjes met honderden kleine winkeltjes, en de stinkende uitlaatgassen van de vele scooters die doorheen de straten snorren niets voor mij. Ik ben blij dat we snel terug op het cruiseschip zijn voor onze laatste nacht. De volgende dag is een transfer dag. We worden opgepikt in de luchthaven van Malé om vervolgens per speedboot terug de overtocht te maken naar Zuid Ari Atol, meer bepaald naar Sun Island of Nalaguraidhoo in het lokale Dhivehi taaltje. Na een tocht van 2 uur en 30 min meren we aan op Sun Island. Sun Island is één van de grootste eilanden van de Malediven (1600 bij 400 meter) en ligt in het zuidelijkste puntje van het Ari Atol. Het eiland is vrij luxueus en is voorzien van alle faciliteiten. Er is zelfs een golfterrein aanwezig, maar we zijn hier om te duiken en niet om te golven Onze bungalows liggen aan het witte zandstrand en beschikken over een prachtig uitzicht over de Indische oceaan. Dezelfde dag nog kloppen we aan bij het lokale duikcenter en boeken 6 dagen ongelimiteerd duiken. Net zoals op de cruise krijgen we hier ook 15L flessen. Echter hebben ze hier ook geen nitrox ter beschikking, wat het duiken iets vermoeiender maakt en langere decompressie tijden met zich meebrengt. Vooral de two-tank-dives, waarbij slechts een tussentijd van 45 min wordt gehandhaafd, bezorgd ons snel een trap bij de tweede duik. Ons groepje van zes beschikt toch over de nodige duikervaring en ze laten ons dan ook snel onze gang gaan onderwater. De twee duikgidsen houden zich vooral bezig met de rest van de groep die vooral bestaan uit Duitsers en Russen. De omgeving van Sun Island is een favoriete plaats om walvishaaien te spotten. Het was trouwens ook de plaats waar we vorige week de
walvishaai tegengekomen zijn. Dus alle hoop is dan ook gericht op het zien van deze zachtaardige reuzen. De eerste duik van de dag doen we geregeld op een thila. De tweede duik is meestal een finding-the-whaleshark duik op Ari Beach. Ari Beach bevat zeer mooie riffen met zeer veel hard koraal, maar de duikgoden zijn ons niet echt goed gezind want we spotten geen enkele walvishaai. Als derde duik kiezen we meestal voor het huisrif. Je hoeft hiervoor gewoon een duikfles te nemen en je in te schrijven in een logboek. Het huisrif bestaat vooral uit hard koraal. Iets van het rif verwijderd ligt er een mooi begroeide rots van een 6-7 m hoog, Australian Rock. Deze is volledig omringd door scholen vis. Onderaan zwemmen twee wittip rifhaaitjes. Bovenaan de rots ligt een schildpad uit te rusten. Hij wordt wat zenuwachtig als ik met mijn camera dichterbij kom, maar blijft toch mooi zitten voor een prachtig portret foto. Na de derde duik van de dag zakken we af naar de poolbar voor een welverdiende cocktail. We hebben all-inclusive genomen en daar moeten we dan ook van profiteren. Je moet wel wat geduld hebben want zeer snel bedienen doen ze niet. Ik neem dan ook de gelegenheid om mijn camera een goede spoelbeurt te geven in het zwembad. Spontaan biedt Evy haar talent als onderwatermodel aan. Ik probeer om een half-half opname te maken wat niet zo eenvoudig is. De lichtbreking onderwater is helemaal anders dan bovenwater, wat een probleem is voor de camera om een volledig scherp beeld te bekomen. Met de juiste instellingen lukt het om een foto te maken van Evy met een waterval. Na een relaxende plons in het zwembad zakken we af voor het avondeten. Sun Island is een toeristisch eiland en het doet ons eerder denken aan de Caraïbische resorts met hun grote buffet restaurants. Niks mis mee, maar het mist wel het typische gevoel en de sfeer van de kleine eilandjes in de Malediven. De week loopt op zijn einde en we hebben nog altijd geen walvishaai ontmoet tijdens ons verblijf op Sun Island. De gidsen zoeken constant de horizon af, maar de walvishaaien kunnen evengoed op 10-20m diepte zwemmen, en dan vind je ze zo maar niet. We doen ook nog een tweede poging op mantapoint, maar dan voor de manta s zelf. Het hoogseizoen voor manta s op Zuid Ari Atol is februari-maart. Dus de kans is dan ook niet zo groot om ze nu te zien. Toch
zien we regelmatig bovenwater manta s over het rif zwemmen. En zelfs op het huisrif hebben duikers drie manta s gezien. Door een inschattingsfout van de duikgids, springen we aan de verkeerde kant van mantapoint in het water. De stroming gaat namelijk de andere richting uit, weg van de poetsstations. We zien wel jagende tonijnen en makrelen. Ongelofelijk met welke snelheid deze jagers doorheen het water schieten. Je hoort de scholen vis als een storm voorbij gaan wanneer zo n jager de aanval inzet. Op een bepaald moment komt Liliane bij mij met een groene substantie die uit haar hand komt. Eerst dacht ik waar heeft ze nu weer met haar handen ingezeten maar ze was blijkbaar in haar duim gebeten door een mureentje. Bloed is onderwater groen i.p.v. rood. Dat komt ervan als je je handen zomaar neerzet op een rots zonder eerst eens goed te kijken. Eens boven gekomen verzorgd Evy de wonde met een half inlegkruisje als steriel verband. De laatste duikdag is aangebroken en de eerste duik doen we terug op Bodufinochu Thila. Op deze duikplaats worden regelmatig adelaarsroggen gespot. Tijdens de afdaling doet Nadine tekens naar mij en wijst ze in de richting van 13 adelaarsroggen. Als een pijl uit een boog schiet ik in een bocht naar de adelaarsroggen. Ik kom net naast hen te liggen op nog geen meter afstand op 35m diepte. Ze blijven allen schoon naast mij zwemmen en het lukt mij om een te foto te nemen met 12 van de 13 erop. Het zijn prachtige dieren met een kop in vorm van dat van een adelaar. Als we van de thila terugkeren naar het rif, komen we nog een koppel wittip rifhaaien tegen. Heel voorzichtig benader ik ze, schuilend achter een rots om ze niet weg te jagen. Eens bovenaan het rif worden we overmeesterd door duizenden snappers en grommers. We zitten op 6m diepte en dit levert een prachtig schouwspel op daar de scholen vis heen en weer bewegen door de deining. De eerste duik van de dag zit erop en we gaan terug op zoek naar de walvishaaien voor de zoveelste keer. Maar deze keer zijn de duikgoden ons gunstiger gezind. In de verte zien we een aantal boten met snorkelaars en dat wijst meestal op de aanwezigheid van een walvishaai. Eens aangekomen zien we tientallen snorkelaars rond spartelen in het water, de walvishaai achterna gezeten. Enthousiast springen onze mededuikers mee in het water om al snorkelend de walvishaai te bewonderen. Echter zijn wij minder enthousiast want wij willen duiken en niet snorkelen. De meeste van ons blijven dan
ook aan boord. Wanneer onze metgezellen uiteindelijk uit gesnorkeld zijn en iedereen terug aan boord is, varen we richting het rif voor een tweede duik. Echter, op aanvraag van Eric Meert, krijgen wij vijven de toelating om met de walvishaai te duiken. Eens de duikgidsen met de rest van de groep onderwater verdwenen zijn, zet de boot terug aan in de richting van de walvishaai. Daar duiken we wel een half uur met de walvishaai in de blue. Hier neem ik wel honderd foto s van het dier in alle mogelijke posities tot de memoriekaart vol is. Een moment om nooit te vergeten. Na een half uur verlaten we haar en duiken we in de richting van het rif om daar onze duik te beëindigen. Al bij al toch een geslaagde duikvakantie waar we toch zeer veel variërend onderwaterleven hebben mogen bewonderen, van manta s haaien adelaarsroggen napoleon vissen schildpadden tot walvishaaien. Ook de compagnie was op en top gezellig. De lachspieren werden regelmatig op de proef gesteld. De weergoden waren ons nog het meest van al goedgezind. Normaal gezien viel onze reis in het regenseizoen, maar daar hebben we, afgezien van één enkele fikse bui van nog geen half uur, niets van gemerkt. Tekst en foto s: Serge Ego Voor alle onderwaterfoto s van deze reis kun je terecht op http://users.telenet.be/serge.ego