De Moordclub Ellen de Ruiter Lisa deel 17. Lisa

Maat: px
Weergave met pagina beginnen:

Download "De Moordclub Ellen de Ruiter Lisa deel 17. Lisa"

Transcriptie

1 Lisa

2 Hoe gaat het met je? Ik probeerde zo vriendelijk mogelijk te klinken. Lief zelfs. Michelle mocht niet denken dat ik in paniek was, dan zou ze nooit meer gaan praten. Ik had zelfs de auto van binnen schoongemaakt om haar op haar gemak te stellen. Zo rustig mogelijk herhaalde ik mijn vraag, ietsje luider, terwijl ik het parkeerterrein van Jelgersstate afreed. Michelle bleef ineengedoken naast me zitten met op haar gezicht een zorgelijke blik. Ze dacht overduidelijk ergens over na. Maak je je zorgen? Snel keek ze in mijn richting. Toen draaide ze haar hoofd weer weg. Dat hoeft niet hoor. Ik breng je naar een veilige plek. In werkelijkheid had ik nog geen idee waar ik haar naartoe zou brengen. Het was allemaal zo snel gegaan. Nadat ik een sms je van haar had ontvangen waarin ze schreef dat ze weg wilde uit Jelgersstate, had ik onmiddellijk mijn auto gestofzuigd en was ik ingestapt. Tijd om na te denken had ik amper gehad. Maar nu moest ik een besluit nemen. Bij mij thuis was het een ravage. Mijn huis was volgebouwd met extra meubels, dozen en dieren, de woonkamer vergeven van de kattenharen. Dat zou Michelle met haar fobie nooit overleven. En ik had haar nog nodig, dus moest ik haar naar een andere plek brengen, ergens waar het schoon was. Abby. Zij had net, tot bloedens aan toe, haar huis gereinigd. Dat had iets met haar man te maken, Cas. Abby had net ontdekt dat hij haar bedonderde. Niet zoals je zou verwachten: Cas was homo. Samen met z n twee liefjes hield hij er een hele schare vrouwen op na, die hij financieel kon uitkleden. Ik wist het al lang, dat van Cas. Kwestie van op de boot stappen en wat rondvragen. Ik houd er niet van als dingen verborgen voor me blijven. Abby deed altijd zo geheimzinnig over Cas. In al die tijd dat ze met hem getrouwd was, een jaar of drie, vier, hadden we hem nog niet één keer gezien. Ik heb een tijdje gedacht dat Cas niet bestond. Dat hij een hersenschim was. Schrijvers hebben dat. Die kennen soms het verschil tussen werkelijkheid en fantasie niet meer. Die gaan dingen verzinnen en voor echt aanzien. Ik dacht dat Cas Abby s onzichtbare vriendje was, heb haar er zelfs ooit mee geconfronteerd maar ze bleef volhouden. Cas is echt, Lisa, zei ze. Levensecht. Haar ogen kregen een vreemde glans. Hij is alleen erg op zichzelf. Hij heeft gewoon ruimte nodig om alle liefde die hij voor me voelt te kunnen verwerken. Serieus?, vroeg ik. Wat een bal gehakt.

3 Lisa, hou op. Ze keek wanhopig, stak een sigaret op. Haar handen trilden. Respecteer het nou maar gewoon, oké? Misschien wordt het ooit anders, als hij wat rustiger is. Je ontmoet hem heus nog wel een keer. Kunnen we het alsjeblieft ergens anders over hebben? Zo ging het altijd als ik over Cas begon. Binnen drie zinnen wilde Abby over iets anders praten. Vluchtgedrag, als je het mij vraagt. Ik geloofde helemaal niets van haar verhaal. Ruimte nodig om de liefde die hij voor me voelt te kunnen verwerken. Wat een bullshit. Als die Cas echt bestond dan was hij een grote idioot. En Abby misschien nog wel idioter. Welke vrouw pikt dat nou? Ik wist zeker dat er meer aan de hand was, en dus ging ik op onderzoek uit. Binnen no time kwam ik enkele mensen te spreken die me precies konden vertellen met welke praktijken Cas Demeyere zich bezighield. Ik had gelijk: een grote idioot. Cas zelf heb ik niet gesproken. Niet nodig. Ik heb het nooit tegen Abby gezegd, ze moest het zelf maar uitzoeken, vond ik. Bovendien had ik geen zin in gedoe. Maar nu had ze dus eindelijk ontdekt wat haar man daar op dat eiland uitspookte en het kwam me nog goed uit ook. Een schoon huis. Perfect. We gaan naar Abby, probeerde ik zo opgewekt mogelijk te zeggen. Michelle knikte zwijgend terwijl ze op de mouw van haar vest kauwde. Over het vest droeg ze een witte doktersjas, waar haar vestmouwen onderuit piepten. Vind je dat goed? Ik had het idee dat er een vierjarige naast me zat. De toon van mijn stem ging daarin mee. Even gebeurde er niets. Toen knikte ze opnieuw. Dat was mooi. Michelle leek rustig. Zo lang ze rustig bleef, ging het goed. Nu moest ik haar nog aan de praat zien te krijgen. Mooi jasje heb je aan, zei ik. Gejat zeker? Geen antwoord. Hoe is het nou eigenlijk in dat Jelgershuis? Valt daar nog wat te beleven? Luchtigheid was van levensbelang. Michelle moest vooral niet het idee krijgen dat ik haar probeerde te forceren. Ze bleef zwijgen. Ik zou daar echt gillend gek worden, hoor. Denk ik. Ik bedoel, dat je de hele dag tussen al die vreemde mensen zit. Vieze mensen ook vooral. Tenminste zo stel ik me dat voor. Met zweetoksels en groene tanden Op Michelle s gezicht brak een klein glimlachje door. Ik zat op de juiste weg. En het stonk er ook nog.

4 Opnieuw een glimlachje. Gelukkig dat je daar weg bent. Stel je voor dat je nog langer in die putlucht zou moeten doorbrengen. Ik moet er niet aan denken, zoiets gaat helemaal in je poriën zitten. Ik snuffelde kort richting Michelle. Hmmm. Het viel wel mee. Michelle s stem klonk schor, bijna niet te verstaan. Wat zei je? Michelle haalde haar schouders op. Een bijna onzichtbaar gebaar. Het viel wel mee. Zo erg was het niet. Hebbes! Ah, gelukkig maar. Had je je eigen schoonmaakspulletjes bij je? Ja, die had ze bij zich. Ik had de blauwe emmer met de middeltjes en de doekjes erin zien staan toen ik bij haar was. Michelle knikte. Gelukkig maar. Zo kon je de boel daar tenminste een beetje redden van de ondergang. Een kort lachje. Kort, maar mét geluid. Michelle had haar stem terug. Nu moest ik doorzetten. Je moest daar zeker ook heel veel praten? Michelle zuchtte en begon weer op haar mouw te kauwen. Ze had haar ogen dicht. Iedereen wil natuurlijk wat van je weten, merkte ik voorzichtig op. Over waardoor je zo in de war bent geraakt Ik heb slaappillen. Michelle klopte met haar hand op de zak van haar vest. Goh, zei ik. Wat ga je daarmee doen? Michelle haalde haar schouders op. Wil je graag slapen? Is dat het? Ben je zo moe? Als ze het maar niet in haar hoofd haalde om zelfmoord te plegen. Dat zou alles nog ingewikkelder maken. Aan de andere kant Nee, zei Michelle kort. De rest van de rit zwegen we. Ik wist even niet meer wat ik moest vragen of wat ik nog kon zeggen. Ondertussen bad ik dat Abby iets kon bijdragen in het loskrijgen van informatie. Ik wilde natuurlijk maar één ding weten: wat wist Jelgersstate over de club? Wat had Michelle losgelaten over onze plannen en over de moord op Baptiste? Pas als ik dat wist, kon ik de juiste acties ondernemen. Ik moest de zaken in goede banen leiden, er was al te veel gebeurd. Ik moest redden wat er te redden viel.

5 Abby zag er verwaaid uit. Alsof ze net uit haar bed kwam. Haar haren stonden rechtop en er hing een broeierige lucht om haar heen, haar ogen keken vermoeid. Haar handen zaten nog altijd vol korstjes. Ik wees naar mijn auto die ik op de stoep voor haar huis had geparkeerd. Michelle, zei ik. Michelle zat nog altijd op de bijrijdersstoel. Ze leek niet eens door te hebben dat ik was uitgestapt. Abby knikte. Hebben ze die mafkees eindelijk vrijgelaten? Zoiets. Nou maar gauw afleveren bij Stefan die hap, zei Abby. Doet die man ook eens wat nuttigs. We blijven hier, zei ik. Stefan weet niet dat ze weg is. Ik liep om de auto heen en opende Michelle s portier. Met houterige bewegingen stapte ze uit. Ze zweeg toen ze Abby in de deuropening zag staan. Even leek ze te aarzelen, maar toen liep ze vastbesloten voor me uit en stapte zonder Abby te begroeten het huis binnen. Abby keek haar met grote ogen na en wendde zich weer tot mij. Lies, dit kun je niet menen. Wat moet ik met die idioot in huis? Ik heb je toch gezegd dat ze fucking geflipt is? Weet je hoe ze tegen me tekeer ging daar in dat gesticht? En ik deed helemaal niks hè, he-lemaal niks. Ik was gewoon een beetje dom aan het lullen en hoppa, daar ging ze. Zwaar uit haar dak, ik zweer het je. Ik kan haar hier echt niet hebben hoor, echt niet. Niet nu. Ik zuchtte, sloot mijn auto af en liep langs Abby naar binnen. Zoals ik al gehoopt had, was het huis brandschoon. Geen stukje DNA van Cas meer te vinden. Er hing wel een gekke, zoete lucht die me onmiddellijk op de longen sloeg. Wat stinkt het hier, zei ik kuchend. Met mijn hand wapperde ik de lucht bij mijn neus vandaan. Wierook, zei Abby. Snel liep ze naar de vensterbank, pakte het brandende staafje uit zijn houder en drukte hem uit. Om een beetje te ontspannen, voegde ze eraan toe. Het zet je chakra s open. Ik ging er maar niet verder op in. Michelle zat keurig op het puntje van de bank te wachten, de ellebogen op haar knieën, de handen gevouwen. De boord van een van haar vestmouwen hing er losjes bij. Het witte jasje had ze uitgetrokken, dat lag keurig opgevouwen naast haar. Ik ben niet gek, zei ze bijna onmiddellijk toen Abby en ik haar kant opkwamen. Ze schudde haar hoofd om haar zin kracht bij te zetten.

6 Abby wreef met de palm van haar hand over haar voorhoofd. Moet ik hier op reageren? Ze vroeg het meer aan mij dan aan Michelle. Serieus? Ik ga koffie halen. Michelle keek afwachtend naar mij. Ik haalde mijn schouders op. Laat maar, zei ik met gedempte stem, ze draait straks wel bij. Voel je je goed? Michelle liet een glimlachje zien. Ze stak de arm met de kapotte boord omhoog. Kijk, zei ze. Ik knikte, maar zei verder niets. Op de eettafel lagen stapeltjes papieren, ik kon het niet laten om even te kijken. Bankafschriften, rekeningen, aanmaningen. Het zag er niet erg florissant uit. Abby kwam naast me staan, veegde vlug de papieren op één stapel en gaf me een beker koffie. De stapel papieren draaide ze om zodat alleen de blanco achterkant zichtbaar was. Faiza komt zo, zei ze. Om me te helpen met mijn financiën. Ze knikte richting de stapel papieren. Ik ga bij Cas weg. Er moet van alles geregeld worden. Bel haar af, zei ik zo snel ik kon. Door mijn lichaam verspreidde zich een vuurbal. Mijn keel was droog. Ik zette de beker koffie op tafel, bang dat ik hem zou laten vallen. Hoe dan ook, Faiza mocht daar absoluut niet komen. Ik wilde haar niet zien, ik kón haar niet zien. Niet na wat er was gebeurd. Het was te te Afbellen? Hoezo? Abby viste een sigaret uit het pakje dat op tafel lag. Ja, zei ik kortaf. Doe het nou maar. Ik moest gaan zitten, mijn lichaam ergens op laten rusten, mijn handen tegen iets aandrukken zodat Abby niet kon zien hoe erg ze trilden. Ik trok één van de stoelen bij de eettafel naar achteren en ging zitten. Mijn vuisten drukte ik in mijn bovenbenen. Gaat het wel helemaal goed met je?, vroeg Abby terwijl ze tegenover me ging zitten. De sigaret hing in haar mondhoek. Ze keek bezorgd. Tuurlijk, zei ik en ik probeerde zo luchtig mogelijk te klinken. Maar we hebben andere dingen te doen nu. Ik wees naar Michelle die nog altijd op het puntje van de bank zat. Ze leek volledig in zichzelf gekeerd. Nou, zei Abby, dan is het toch juist mooi dat Faiza hier komt? Zijn we in ieder geval compleet. Ik stond op. Het lukte me maar net om overeind te blijven staan. Met mijn handen zocht ik steun op het tafelblad. Je belt haar nu af. Nu! Maar waaróm? Abby s stem sloeg over. Waar slaat dat op? Hebben jullie gezeik gehad of zo?

7 Ik antwoordde niet. Geen denken aan dat ik zou vertellen wat er was gebeurd. Faiza is verliefd op Lisa, klonk het luid en duidelijk vanaf de bank. Smoorverliefd. Michelle had het gezegd zonder op te kijken.

8 Op de dag dat ik mijn beide ouders verloor, besloot ik om nooit meer van iemand te houden. Dat was het veiligst, het minst pijnlijk. Ik zag nog iedere dag de beelden voor me. De blauwe lichten. De mensen in uniform. Ambulancebroeders die hun hoofd schudden en een laken over de lichamen leggen. Eerst over het lichaam van mijn vader, vlak naast de auto. Dan over dat van mijn moeder, aan de voet van een boom een eik, geloof ik. Ik weet het niet precies, ik ben er nooit meer geweest. Nooit meer over dat weggetje gereden. Ik zag het gebroken glas van de voorruit, de bloedspetters op het dashboard, op mijn kleding, mijn gezicht, in mijn haren. Ik keek ernaar als een toeschouwer, een buitenstaander. Er waren beelden, mensen. Geluiden, van scheurend blik, van brekende lichamen. Van de sirenes, het kalme overleg. De beelden waren er, ze bestonden, maar ze maakten niet deel uit van mijn leven. Ik kon er naar kijken zoals ik naar een film kijk. Afstandelijk, niet van mij. Het was niet mijn moeder wier lichaam tegen een boom bijna in tweeën knakte. Het was niet mijn vader die, met een gespleten schedel, zijn laatste adem uitblies. Het waren slechts mensen uit de film, acteurs die ver bij me vandaan stonden. Niemand, behalve de aanwezige personen van de ambulancedienst en de politie, wist dat ik degene was die reed. Dat ik degene was die de dood van deze mensen op z n geweten had. Tegenover familie en vrienden heb ik altijd gezwegen over het ongeluk, over de precieze toedracht, over mijn handen aan het stuur. Mijn ouders waren verpletterd, uiteen gereten, terwijl ik aan het ongeluk slechts een gebroken pols en een diepe snee in mijn wang overhield. Iedereen zou me erom haten. Had Petra maar achter het stuur gezeten, in plaats van ik. Dan hadden ze nog geleefd. Mijn ouders wilden graag verhuizen naar een appartement. De royale vrijstaande woning waarin ze woonden, werd te groot voor ze. Mijn ouders deden een aantal bezichtigingen, samen met Petra, maar de perfecte plek zat er nog niet tussen. De makelaar regelde een aantal nieuwe bezichtigingen bij appartementen in de buurt, iets boven de prijsklasse waarin mijn ouders wilden kopen. Ze besloten te gaan kijken. Er kan altijd wat van de prijs af, zei de makelaar nog. Soms vervloek ik hem. Als hij niet zo had aangedrongen Mijn ouders vroegen mij die dag mee te gaan. Een paar extra ogen kan geen kwaad, zei mijn vader. Toen we wilden instappen gooide hij mij de autosleutels toe. Ik heb altijd al een chauffeur willen hebben. Hij lachte. Ik zie hem af en toe in mijn dromen met steeds diezelfde lach.

9 Mijn vader kreeg de schuld. Iedereen ging er automatisch vanuit dat hij had gereden. Zelf voelde ik niet de behoefte om de waarheid te vertellen. Hij was toch al dood. Met mij had iedereen medelijden. Mensen vonden het vreselijk voor me dat mijn ouders voor mijn ogen waren gestorven. Wat moet dat met je doen, vroegen ze zich af. Zij was er bij, fluisterden mensen in de supermarkt. Wat erg moet dat zijn, om in één klap je beide ouders te verliezen. Zo jong nog. Ja, het was erg. Heel erg. Verschrikkelijk zelfs. De eerste jaren na het ongeluk lukte het me niet om normaal te functioneren. Ik leefde met een gat in mijn hart. Kwam amper mijn bed uit, opende mijn gordijnen niet eens. Zolang het donker bleef in huis, was het goed. In het donker en in de stilte kon ik mijn gevoelens uitschakelen. Bij daglicht zag ik de kleuren, hoorde ik de klanken en voelde ik de dingen die ooit deel hadden uitgemaakt van mijn gelukkige leventje. Ik kon die beelden uit mijn verleden niet langer verdragen, ze schroeiden mijn ziel kapot. Al gauw zag ik niemand meer uit mijn leven van vóór het ongeluk. Vrienden belden me niet meer, familie liet me in de steek. Ik was alleen. Soms praatte ik met Petra en op die momenten haatte ik mezelf meer dan ooit. Wat ik haar had aangedaan, zonder dat ze het wist. Ik wilde dat ik het tegen haar kon zeggen: Sorry Petra, het is mijn schuld. Mijn fout. Ik liet dat dropje vallen. Ik ging er naar op zoek. Ik zorgde ervoor dat we van de weg raakten en tegen een boom knalden. Ik was het. Iedereen is dood door mij. Maar dat kon ik niet. Langzaam maar zeker raakte ik leeg. Totdat ik op een dag niet meer kon huilen. Alles was op. Verdwenen. Langzaam waren de verscheurdheid en het verdriet overgegaan in gevoelloosheid. Ik was een leeg omhulsel geworden, maar daar kon ik mee leven. Het was de enige manier om te leven. Te overleven. Ik besefte dat als je verantwoordelijk bent voor de dood van iemand anders, het allemaal niets meer uitmaakt. Je hebt het ergste al gehad, je hoeft voor niets meer bang te zijn. Voor niets en voor niemand. Het maakt niet meer uit wat je doet en wie je kwetst, want het kan nooit meer erger. Toen ik dat wist, opende ik mijn gordijnen. Ik besloot weer naar buiten te gaan, weer deel te nemen aan de wereld. Ik was een pop die toevallig nog wist hoe ze moest functioneren. En dat deed ik. Ik hield me staande op de goede manieren die mijn ouders me hadden bijgebracht. Daardoor wist ik hoe het hoorde, hoe ik me moest gedragen, wat ik kon zeggen in bepaalde situaties. Maar het gevoel dat erbij paste, had ik niet. Als ik zei dat ik met iemand meeleefde, zei ik het omdat dat het juiste was om te zeggen, niet omdat ik het zo voelde. Ik voelde

10 namelijk helemaal niets meer. Geen verdriet. Geen woede. Geen blijdschap. Zo leefde ik jarenlang, als een dode in een wereld die volop ademt. Het bracht me ver. Ik maakte al jong carrière in de reclamewereld, was de beste in mijn soort. Werk werd mijn uitlaatklep, dat had geen emoties nodig. Ik kon met een stalen gezicht producten verkopen waarvan ik wist dat ze schadelijk waren. Het deed me allemaal niets. Tot die ene dag. Zij maakte me wakker, Jessica, een stagiaire bij Darby & Deans. Eenentwintig jaar en mooi. Niet bloedmooi, zoals mannen dat kunnen zeggen, maar mooi. Lang en slank. Kastanjebruine krullen tot halverwege de rug, sproetjes op haar neus, grote bruine ogen met van die lange wimpers. Een bambi. Jessica stond met onze directeur Sjoerd te praten. De zon scheen door de ramen naar binnen, precies op die plek waar Jessica stond. Haar haren kregen een prachtige gloed en ineens leek ze een engelachtige verschijning. Zij en Sjoerd maakten grapjes. Ik kon ze vanachter de glazen deur waar ik stond niet horen, maar het was te zien aan hun mimiek, aan de luchtigheid die om hen heen hing. Ik bleef lang genoeg staan kijken om te zien hoe Jessica haar hoofd in de nek gooide en lachte. Dat plaatje Zo zorgeloos Zo Alsof ik door de bliksem werd geraakt. Voor het eerst in lange tijd, voelde ik iets, een splintertje. Het had niets met liefde te maken, eerder met afgunst. Wat Jessica had, wilde ik ook. Ik wilde zijn wie zij was, een wezen met gevoel. Menselijke gevoelens. Ik wilde weer weten hoe het is om blij te zijn. Of gelukkig. Ik wilde weer ergens om kunnen huilen, me boos maken. Soms zelfs bang zijn. Maar hoe? Hoe kreeg ik mijn gevoel terug? Hoe haalde ik de dood uit mijn ziel? Jessica kon ik niet meer zien. Zij moest weg, weg bij Darby & Deans. En dus zorgde ik ervoor dat haar stage voortijdig afliep. Ik liet iedereen geloven dat Jessica een harde schijf met ontwerpen had gestolen en het was klaar. Bambi kon vertrekken. Toen Jessica weg was, kon ik me volledig concentreren op mezelf. Ik probeerde van alles uit. Alles om mezelf maar te kunnen laten voelen. Ik stak naalden in mijn huid, in mijn armen, mijn benen. Steeds een stukje dieper. Ik draaide ze rond, liet ze even verder weer boven komen. Maar er gebeurde niets. Ja, er was die lichamelijke pijn, maar in mijn hoofd bleef het stil. Ik liep dagenlang over begraafplaatsen, om de stenen van de doden te bekijken. Het vaakst ging ik langs de kinderen. Dan las ik hun namen hardop, terwijl ik me probeerde voor te stellen hoe ze waren doodgegaan. In gedachten zag ik doodzieke kindjes in ziekenhuisbedden, vastgeketend aan allerlei apparaten. Ik zag kindjes die eenzaam stierven in hun wiegje, terwijl hun ouders lagen te slapen. Ik zag jongetjes en meisjes die onder een auto

11 liepen en werden vermorzeld. Ik probeerde me in te leven in de ouders die hun kindje moesten missen. De pijn en het verdriet die daarmee gepaard gingen. De hulpeloosheid, de onmacht en de woede. Nog steeds gebeurde er niets met me. Er was meer nodig. Ik begon kleine dieren te doden. Eerst insecten, zoals spinnen en kevers. Ik trok hun ledematen uit, stak dezelfde naalden die ik eerder in mijn eigen huid had gestoken door hun lijfjes, stampte ze plat. Maar ze deden me niets, de vogeltjes en de knaagdieren ook niet. Zelfs de aanblik van een ontveld konijntje met uitgestoken ogen liet me koud. Van binnen was ik nog zo dood als wat. Het gekke is dat ik er niet meer mee kon stoppen. Zo nu en dan moet ik een naald in mezelf steken of een dier slachten. Het is een soort verslaving geworden. Een onbedwingbare gewoonte. Mijn leven werd geleid door onverschilligheid. En dat had zo zijn consequenties. Ik was dertig en helemaal alleen. Ja, ik had een mooie baan en een fijn huis het huis van mijn ouders, maar daarmee hield het op. Echt contact met mijn collega s of buren had ik niet, laat staan met mijn familie. De vrienden die ooit deel uitmaakten van mijn leven, waren al lang geleden vertrokken. Ik besefte dat ik mensen om me heen nodig had. Vrienden die van me hielden en van wie ik zou kunnen houden. Als ik weer mensen om me heen heb, zo dacht ik, komt alles goed. Dan begin ik vanzelf weer te voelen, te leven. Ik nodigde mensen bij me thuis uit. Collega s, klanten die ik kende van het werk, buren. Via datingsites had ik contact met mannen, heel veel mannen. Ik sliep met ze en wees ze vervolgens de deur omdat ze me niet gegeven hadden waar ik naar zocht, zelfs al smeekten sommigen om bij me te mogen blijven. Iedere mogelijkheid tot contact greep ik aan. Allemaal in de hoop dat er iemand zou blijven hangen met wie ik een langduriger vriendschap kon opbouwen. Het lukte me uiteindelijk om een vriendinnengroep samen te stellen. Abby, Michelle en Faiza zijn zorgvuldig door mij uitgekozen, zonder dat ze dat zelf weten. Abby kende ik via mijn werk. We huurden haar wel eens in voor wat tekstklussen. Toen ik merkte dat ze verder niet veel om handen had, besloot ik haar bij me thuis uit te nodigen. Het werkte, want al gauw zagen we elkaar iedere week. Michelle kwam er ongeveer een halfjaar later bij, toen ik voor een kleine ingreep naar het ziekenhuis moest. Michelle was degene die me verpleegde. Het kon niet anders dan dat ze weinig vriendinnen had. Een type als Michelle werkt je al gauw op de zenuwen. Ik had gelijk. Michelle was dolenthousiast toen ik haar voor een etentje uitnodigde om haar te bedanken voor alle goede zorgen. Ze gaf nog wel aan dat het eigenlijk niet mocht vanwege de beroepscode, maar ze kwam toch. Die avond nodigde ik ook Abby uit en het

12 klikte voor geen meter tussen die twee. Iedere keer als Michelle vroeg om nóg een appelsap, draaide Abby met haar ogen. Dat gebeurde overigens al toen bleek dat Michelle haar eigen bestek had meegenomen en, voor ze ging zitten, mijn lederen eetkamerstoelen afnam met een vochtig doekje. Ik had het zelf niet beter kunnen verzinnen. Mijn vriendinnen mochten niet te close worden. Ik moest de belangrijkste schakel blijven. Faiza ontmoette ik bij de slager bij mij in de buurt. Ik had haar daar al een paar keer eerder gezien en haar goed geobserveerd. Iedere keer kocht ze voor een heel weeshuis aan vlees, maar iets in me zei dat ze alleen was. Uit haar ogen sprak een soort treurigheid, die verdween toen ik haar aansprak en vroeg naar wat recepten. Niet lang daarna kookte ze een Marokkaanse tajine voor Abby, Michelle en mij, nu zo n zes jaar geleden. Ik had mijn vriendinnengroep compleet. Dit waren de vrouwen die me mijn gevoel moesten teruggeven, die me zonder dat ze het zelf wisten gingen helpen weer een normaal leven op te bouwen. Zo had het moeten zijn. Maar er gebeurde niets. Weinig althans. Al die jaren dat Michelle, Abby, Faiza en ik een kwartet vormden kwamen mijn gevoelens maar niet op gang. Ik vond het vaak niet eens leuk om ze te zien, deed gezellig omdat het zo hoorde, omdat ik tegen beter weten in hoopte op meer. Maar het sloeg allemaal nergens op. Het was net als met de dode dieren en de naalden in mijn huid, ze hadden totaal geen nut. En toch bleef ik ze gebruiken. Als een junkie. Waarom ik het zo lang heb laten duren, weet ik niet. Misschien wel omdat ik te moe was om opnieuw iets aan mijn leven te veranderen, misschien wel omdat het een gelegitimeerde manier was om mijn vrije tijd door te brengen. Het feit dat ik op mijn werk tenminste iets te vertellen had na het weekend Ik weet het echt niet. Maar ik wist dat er iets moest veranderen, anders was al mijn moeite voor niets geweest. Ik kon dit niet nog eens jaren volhouden; de drang om te kunnen voelen werd steeds groter, bijna onbeheersbaar. Ik wilde zo graag een normaal leven dat ik er alles voor over had. Ik verzon een verhaal over Petra en Freddy. Over hoe hij haar bedonderde, hun bankrekeningen plunderde en haar uiteindelijk met een torenhoge schuld achterliet. Mijn vriendinnen geloofden me. In werkelijkheid was Freddy een geweldige man voor Petra geweest. Trouw, zorgzaam, bescheiden. De steunpilaar voor mijn zus. Freddy was een lieverd, een goedzak, terwijl ik een gedrocht van hem maakte, een afschuwelijk wezen. Geen van de meiden was zo slim om mijn verhaal te checken, om Petra te bellen, Freddy op te sporen om met eigen ogen te kunnen zien hoe vreselijk hij was. Nee, ze geloofden me op mijn woord. En achteraf, nu alles zo is gelopen hoe het is gelopen, heb ik daar spijt van. Ik had het nooit mogen doen, ze nooit zo mogen misleiden. Maar het was op

13 dat moment voor mij de enige optie om nog wat van mijn leven te maken. Althans, zo zag ik het toen. Ik wilde zien wat er met hen gebeurde als we spraken over het ergste wat een mens kan doen: een ander doodmaken. Ik wilde zien hoe hun gezicht stond, hoe hun lichaamstaal was, hoe ze zich van binnen voelden als ze zelf op het punt stonden iemand te doden. Ik had echte emoties nodig, de meest diepgaande en primitieve emoties die je je maar kunt voorstellen, zodat ik het van ze kon afkijken. Rauwe angst, giftige woede, diepgeworteld verdriet. Ik wilde het van mijn vriendinnen afkijken, zodat ik ze kon imiteren en die emoties uiteindelijk een deel van mezelf zouden worden. In het begin was het nog wel vermakelijk, de avond waarop ik het idee van de club introduceerde. We aten in Fellano en alle drie praatten ze met me mee. Ze vonden allemaal dat Freddy de dood verdiende en met hem nog vele anderen. Het was vrij gemakkelijk om ze tot dat standpunt te krijgen. Mensen zijn nu eenmaal zo simpel. Vertel een vreselijk verhaal en een oordeel is geboren. Ik had het gezien na het auto-ongeluk met mijn ouders. Zonder de juiste toedracht te kennen, gaf iedereen mijn vader de schuld. Abby, Faiza en Michelle zagen wat ze wilden zien. Ze geloofden wat ze wilden geloven. Dat het zo gemakkelijk ging, had ik nooit verwacht. Van Michelle, ja. Maar van Faiza en Abby Oké, Abby sputterde in eerste instantie tegen, maar ik wist haar over te halen mee te doen. Ik wist dat ze voor geen goud buiten de groep wilde vallen. Na haar geflopte roman en met haar ingewikkelde relatie met Cas had ze steun nodig. Vrienden. Met Faiza was het misschien wel net zo. Ze zag haar ouders niet en had, behalve ons, verder niemand. En dus bleven ze meedoen, zelfs toen de dood steeds dichterbij kwam. Toen Faiza opperde dat we moesten oefenen, bij voorkeur in het buitenland, wist ik dat het goed zat. Ik observeerde de rest terwijl we dobbelden om wie Baptiste, mijn Franse buurman, moest omleggen. Faiza leek onaangedaan, Michelle neurotisch en Abby zenuwachtig. Nooit meer vergeet ik Abby s gezicht toen bleek dat zij het dobbelspel had verloren, en dus voor het doden van Baptiste opdraaide. Het was een mengeling van wroeging en zelfverwijt. Alsof ze het zichzelf kwalijk nam dat ze in deze situatie was beland. Misschien was dat ook wel zo. Ze had ieder moment kunnen afhaken, kunnen zeggen dat ze niet verder ging met het hele plan. Maar ze deed het niet. Geen van allen deden we het. Niemand zei dat onze plannen niet oké waren, allemaal lieten we het gebeuren, en ondertussen probeerde ik iets te voelen. Maar ik bleef zonder emoties. Daarom moest ik nog een stap verder gaan. Ik had meer nodig dan alleen de emoties van mijn vriendinnen die vrijkwamen bij de gedachte dat ze iemand gingen vermoorden. Nu moesten ze het ook daadwerkelijk gaan doen. Iemand

14 doodmaken. De gevoelens zouden daarmee nog echter worden. De reis naar Frankrijk was in eerste instantie een farce, een spelletje. Om het allemaal echt te laten lijken. In Frankrijk zou ik het zo spelen dat de moord niet door hoefde te gaan. Tenminste, dat was mijn plan. Maar toen ik in de auto op weg naar Frankrijk nog altijd niets voelde, besloot ik om door te zetten. Om het echt te laten gebeuren. Ik wilde zo graag iets voelen, zo verdomde graag. Daarom liet ik het gebeuren. Ik liet Abby Baptiste vermoorden. Maar zelfs toen. Zelfs toen Abby ons vertelde dat ze Baptiste om het leven had gebracht, deed het me niets. Helemaal niets. Ik kon niet rouwen om mijn Franse buurman. Ik kon geen verdriet voelen om Liliana en de kinderen. Ik had nog altijd geen normaal leven. Omdat ik ongeduldig werd probeerde ik vaart achter het project te zetten, de volgende moorden zo snel mogelijk te laten uitvoeren. Dat iemand mijn naam op een van de lootjes had geschreven, bevestigde dat ik op de goede weg was. Een van mijn vriendinnen wilde de boel saboteren, verwachtte dat ik onze plannen zou afblazen als ik mijn eigen naam op een lootje zou zien. Dat betekende dat er angst in het spel was, weerzin. Precies wat ik nodig had. Ik deed alsof het me woest maakte, alsof het me ten diepste kwetste, maar in werkelijkheid vond ik het een goede ontwikkeling. Dat Michelle vervolgens in Jelgersstate werd opgenomen, was minder goed. Ik was bang dat ze alles zou verpesten, mijn missie, mijn kans op een normaal leven in gevaar zou brengen. En dus zocht ik haar op. Maar Michelle sprak niet. Geen woord. Ondertussen probeerde ik de club voort te zetten. Om de boel nog geloofwaardiger te maken, kocht ik de halve kringloopwinkel leeg en stalde de spullen in mijn huis. Bij een boer kocht ik kippen, ik leende de papegaai van de buurvrouw. Uit het asiel haalde ik drie katten. De meiden moesten weten dat het menens was. Ze moesten de gevolgen onder ogen zien van de daden van een van de mannen op onze lijst. Hoe kan het dat ik nooit heb ingezien dat ik de verkeerde weg koos? Ik hou van je, Lisa. Bij die woorden van Faiza brak er iets in me. Het was alsof ik mijn ouders hoorde praten. Ze hadden het zo vaak tegen me gezegd. Toen ik nog klein was, voor ik ging slapen. Ik hou van je, lieve Liesje, fluisterde mijn vader dan in mijn oor. Tot aan de maan en terug. Nu hoorde ik hem opnieuw. Niet de acteur van het ongeluk, maar mijn echte vader. De vader van toen mijn leven nog normaal was. Met die vier simpele woorden kwam alles wat ik al die jaren had weggestopt terug. Als in één grote stroomstoot. Mijn lichaam vulde zich met emoties, liep over. Ik wist niet wat er met me gebeurde, huilde aan één stuk door. Faiza probeerde met me te praten, maar ik kon het niet. Ik stuurde haar weg en meldde me ziek van

Geelzucht. Toen pakte een vrouw mijn arm. Ze nam me mee naar de binnenplaats van het huis. Naast de deur van de binnenplaats was een kraan.

Geelzucht. Toen pakte een vrouw mijn arm. Ze nam me mee naar de binnenplaats van het huis. Naast de deur van de binnenplaats was een kraan. Geelzucht Toen ik 15 was, kreeg ik geelzucht. De ziekte begon in de herfst en duurde tot het voorjaar. Ik voelde me eerst steeds ellendiger worden. Maar in januari ging het beter. Mijn moeder zette een

Nadere informatie

Elke miskraam is anders (deel 2)

Elke miskraam is anders (deel 2) Elke miskraam is anders (deel 2) Eindelijk zijn we twee weken verder en heb ik inmiddels de ingreep gehad waar ik op zat te wachten. In de tussen tijd dacht ik eerst dat ik nu wel schoon zou zijn, maar

Nadere informatie

Inhoud. Een nacht 7. Voetstappen 27. Strijder in de schaduw 51

Inhoud. Een nacht 7. Voetstappen 27. Strijder in de schaduw 51 Inhoud Een nacht 7 Voetstappen 27 Strijder in de schaduw 51 5 Een nacht 6 Een plek om te slapen Ik ben gevlucht uit mijn land. Daardoor heb ik geen thuis meer. De wind neemt me mee. Soms hierheen, soms

Nadere informatie

De twee zaken waarover je in dit boek kunt lezen, zijn de meest vreemde zaken die Sherlock Holmes ooit heeft opgelost.

De twee zaken waarover je in dit boek kunt lezen, zijn de meest vreemde zaken die Sherlock Holmes ooit heeft opgelost. Sherlock Holmes was een beroemde Engelse privédetective. Hij heeft niet echt bestaan. Maar de schrijver Arthur Conan Doyle kon zo goed schrijven, dat veel mensen dachten dat hij wél echt bestond. Sherlock

Nadere informatie

Gijsje zonder staart geschreven door Henk de Vos (in iets gewijzigde vorm) Er was eens een klein lief konijntje, dat Gijs heette. Althans, zo noemden

Gijsje zonder staart geschreven door Henk de Vos (in iets gewijzigde vorm) Er was eens een klein lief konijntje, dat Gijs heette. Althans, zo noemden Gijsje zonder staart geschreven door Henk de Vos (in iets gewijzigde vorm) Er was eens een klein lief konijntje, dat Gijs heette. Althans, zo noemden zijn ouders hem, maar alle andere konijntjes noemden

Nadere informatie

Een Berbers dorp. Mijn zussen en ik mochten van mijn vader naar school. Meestal mochten alleen jongens naar school.

Een Berbers dorp. Mijn zussen en ik mochten van mijn vader naar school. Meestal mochten alleen jongens naar school. Een Berbers dorp Ik ben geboren en opgegroeid in het noorden van Marokko. In een buitenwijk van de stad Nador. Iedereen kent elkaar en altijd kun je bij de mensen binnenlopen. Als er feest is, viert het

Nadere informatie

rijm By fightgirl91 Submitted: October 17, 2005 Updated: October 17, 2005

rijm By fightgirl91 Submitted: October 17, 2005 Updated: October 17, 2005 rijm By fightgirl91 Submitted: October 17, 2005 Updated: October 17, 2005 Provided by Fanart Central. http://www.fanart-central.net/stories/user/fightgirl91/21803/rijm Chapter 1 - rijm 2 1 - rijm Gepaard

Nadere informatie

veeg de tranen van me weg. Ik kijk nog eens rond en er valt een hoop spanning van me af. Er komt zelfs een kleine glimlach op me gezicht terug.

veeg de tranen van me weg. Ik kijk nog eens rond en er valt een hoop spanning van me af. Er komt zelfs een kleine glimlach op me gezicht terug. Het DOC Ik kruip in één van de buikpijn terwijl ik in bed lig. Mijn gedachten gaan uit naar de volgende dag. Ik weet wat er die dag staat te gebeuren, maar nog niet hoe dit zal uitpakken. Als ik hieraan

Nadere informatie

Het paaltje van Oosterlittens Er stond weer een pot met bonen! Elke avond kreeg de schoenmaker van Oosterlittens bonen te eten. Maar de schoenmaker

Het paaltje van Oosterlittens Er stond weer een pot met bonen! Elke avond kreeg de schoenmaker van Oosterlittens bonen te eten. Maar de schoenmaker Het paaltje van Oosterlittens Er stond weer een pot met bonen! Elke avond kreeg de schoenmaker van Oosterlittens bonen te eten. Maar de schoenmaker klaagde nooit. Hij was te arm om vlees te kopen. Elke

Nadere informatie

Spreekbeurt Dag. Oglaya Doua

Spreekbeurt Dag. Oglaya Doua Spreekbeurt Dag Oglaya Doua Ik werd wakker voordat m n wekker afging. Het was de dag van mijn spreekbeurt. Met m n ogen wijd open lag ik in bed, mezelf afvragend waarom ik in hemelsnaam bananen als onderwerp

Nadere informatie

Verhaal: Jozef en Maria

Verhaal: Jozef en Maria Verhaal: Jozef en Maria Er was eens een vrouw, Maria. Maria was een heel gewone jonge vrouw, net zo gewoon als jij en ik. Toch had God haar uitgekozen om iets heel belangrijks te doen. Iets wat de hele

Nadere informatie

Er was eens een heel groot bos. Met bomen en bloemen. En heel veel verschillende dieren. Aan de rand van dat bos woonde, in een grot, een draakje. Dat draakje had de mooiste grot van iedereen. Lekker vochtig

Nadere informatie

O, antwoordde ik. Verder zei ik niets. Ik ging vlug de keuken weer uit en zonder eten naar school.

O, antwoordde ik. Verder zei ik niets. Ik ging vlug de keuken weer uit en zonder eten naar school. Voorwoord Susan schrijft elke dag in haar dagboek. Dat dagboek is geen echt boek. En ook geen schrift. Susans dagboek zit in haar tablet, een tablet van school. In een map die Moeilijke Vragen heet. Susan

Nadere informatie

Die nacht draait Cees zich naar me toe. In het donker voel ik heel zachtjes zijn lippen op mijn wang.

Die nacht draait Cees zich naar me toe. In het donker voel ik heel zachtjes zijn lippen op mijn wang. Vanavond ga ik mijn man vertellen dat ik bij hem wegga. Na het eten vertel ik het hem. Ik heb veel tijd besteed aan het maken van deze laatste maaltijd. Met vlaflip toe. Ik hoop dat de klap niet te hard

Nadere informatie

Een gesprekje met God De kleine ziel en de zon

Een gesprekje met God De kleine ziel en de zon Een gesprekje met God De kleine ziel en de zon Parabel geschreven door Neale Donald Walsch Ergens in de tijd was er een Zieltje, dat tegen God zei: Ik weet wie ik ben! God zei: Dat is heel mooi. Wie ben

Nadere informatie

www.queridokinderboeken.nl

www.queridokinderboeken.nl www.queridokinderboeken.nl Copyright 2013 Joke van Leeuwen Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, in enige vorm of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke

Nadere informatie

14 God ging steeds voor hen uit, overdag in een wolk, s nachts in licht en vuur.

14 God ging steeds voor hen uit, overdag in een wolk, s nachts in licht en vuur. Psalmen Psalm 78 1 Een lied van Asaf. De lessen van het verleden Luister allemaal naar mijn woorden. Luister goed, want ik wil jullie iets leren. 2 Wijze woorden wil ik spreken, wijze woorden over het

Nadere informatie

We hebben verleden week nog gewinkeld. Toen wisten we het nog niet. De kinderbijslag was binnen en ik mocht voor honderd euro kleren uitkiezen.

We hebben verleden week nog gewinkeld. Toen wisten we het nog niet. De kinderbijslag was binnen en ik mocht voor honderd euro kleren uitkiezen. Woensdag Ik denk dat ik gek word! Dat moet wel, want ik heb net gehoord dat mijn moeder kanker heeft. Niet zomaar een kankertje dat met een chemo of bestraling overgaat. Nee. Het zit door haar hele lijf.

Nadere informatie

Door het raam ziet ze Bea, de benedenbuurvrouw. Ze veegt de sneeuw weg van het pad voor de flat. Uitslover, denkt Alice.

Door het raam ziet ze Bea, de benedenbuurvrouw. Ze veegt de sneeuw weg van het pad voor de flat. Uitslover, denkt Alice. Alice ligt in bed. Heel langzaam wordt ze wakker. Haar lichaam ontspannen, haar hoofd leeg. De vertrouwde geur van haar man Jules hangt in de slaapkamer. Een geur van alcohol, nootmuskaat en oude man.

Nadere informatie

Bert staat op een ladder. En trekt aan de planten die groeien in de dakgoot. Hij verstopt de luidspreker en het stopcontact achter de planten.

Bert staat op een ladder. En trekt aan de planten die groeien in de dakgoot. Hij verstopt de luidspreker en het stopcontact achter de planten. Helaas Wanneer besloot Bert om Lizzy te vermoorden? Vreemd. Hij herinnert zich het niet precies. Het was in ieder geval toen Lizzy dat wijf leerde kennen. Dat idiote wijf met haar rare verhalen. Bert staat

Nadere informatie

Weer loop ik door de draaideur van het Lucasziekenhuis.

Weer loop ik door de draaideur van het Lucasziekenhuis. 1 Weer loop ik door de draaideur van het Lucasziekenhuis. Dat is nu al de derde keer in een paar dagen. We moeten vandaag op de eerste verdieping zijn, kamer 105. Mevrouw dr. W.H.F. Scheltema, internist,

Nadere informatie

Vertel de kinderen, of praat met hen over het verschil tussen film, tv kijken of naar het theater gaan.

Vertel de kinderen, of praat met hen over het verschil tussen film, tv kijken of naar het theater gaan. LESBRIEF Binnenkort gaan jullie met jullie groep naar de voorstelling Biggels en Tuiten Hieronder een aantal tips over hoe je de groep goed kan voorbereiden op de voorstelling. VOOR DE VOORSTELLING Vertel

Nadere informatie

Een greep uit een presentatieviering met als thema: Licht zijn voor anderen

Een greep uit een presentatieviering met als thema: Licht zijn voor anderen Een greep uit een presentatieviering met als thema: Licht zijn voor anderen Openingstekst: (Door een ouder en kind) A. Zeg zou jij het licht aandoen? Je moet opschieten, want het is bijna tijd. Dadelijk

Nadere informatie

KINDEREN VAN HET LICHT

KINDEREN VAN HET LICHT KINDEREN VAN HET LICHT Verteller: Het gebeurde in een donkere nacht, heel lang geleden, dat er herders in het veld waren, die de wacht hielden over hun schapen. Zij stonden net wat met elkaar te praten,

Nadere informatie

Een nieuwe vriendin, een nieuw tijdperk

Een nieuwe vriendin, een nieuw tijdperk Een nieuwe vriendin, een nieuw tijdperk Ruud Macco De kieren van de deur lichtten oogverblindend op. De radio viel uit. De klap kwam zo n halve minuut later. Toen ik wakker werd, was het stil en donker.

Nadere informatie

Ik ben maar een eenvoudige ezel, maar ik wil je graag een mooi verhaal vertellen

Ik ben maar een eenvoudige ezel, maar ik wil je graag een mooi verhaal vertellen De ezel van Bethlehem Naar een verhaal van Jacques Elan Bewerkt door Koos Stenger Ik ben maar een eenvoudige ezel, maar ik wil je graag een mooi verhaal vertellen over iets wat er met me gebeurd is. Het

Nadere informatie

Soms ben ik eens boos, en soms wel eens verdrietig, af en toe eens bang, en heel vaak ook wel blij.

Soms ben ik eens boos, en soms wel eens verdrietig, af en toe eens bang, en heel vaak ook wel blij. Lied: Ik ben ik (bij thema 1: ik ben mezelf) (nr. 1 en 2 op de CD) : Weet ik wie ik ben? Ja, ik weet wie ik ben. Weet ik wie ik ben? Ja, ik weet wie ik ben. Ik heb een mooie naam, van achter en vooraan.

Nadere informatie

Er was eens een Kleine Ziel die tegen God zei: Ik weet wie ik ben, ik ben het licht net als alle andere zielen.

Er was eens een Kleine Ziel die tegen God zei: Ik weet wie ik ben, ik ben het licht net als alle andere zielen. Een klein gesprekje met God Er was eens een Kleine Ziel die tegen God zei: Ik weet wie ik ben, ik ben het licht net als alle andere zielen. God lachte breed. Dat is waar!, zei God. Jij bent ook het licht.

Nadere informatie

Nooit had zijn moeder over haar vader gesproken en nu hij dood was, moest ze de hele dag huilen.

Nooit had zijn moeder over haar vader gesproken en nu hij dood was, moest ze de hele dag huilen. 9-12 jaar De villa van Spoek De villa van Spoek was een grote villa aan de Tapijtweg nummer elf in het stadje Sonsbeek. Het huis stond aan een brede rivier en had een lange oprijlaan van glimmende witte

Nadere informatie

Help, mijn papa en mama gaan scheiden!

Help, mijn papa en mama gaan scheiden! Help, mijn papa en mama gaan scheiden! Joep ligt in bed. Hij houdt zijn handen tegen zijn oren. Beneden hoort hij harde boze stemmen. Papa en mama hebben ruzie. Papa en mama hebben vaak ruzie. Ze denken

Nadere informatie

0-3 maanden zwanger. Zwanger. Deel 1

0-3 maanden zwanger. Zwanger. Deel 1 Zwanger Ik was voor het eerst zwanger. Ik voelde het meteen. Het kon gewoon niet anders. Het waren nog maar een paar cellen in mijn buik. Toch voelde ik het. Deel 1 0-3 maanden zwanger Veel te vroeg kocht

Nadere informatie

Een gelukkige huisvrouw

Een gelukkige huisvrouw Een gelukkige huisvrouw Voordat ik zwanger was, was ik een gelukkige huisvrouw, ik had alles wat ik wilde. En daarvoor hoefde ik geen dag te werken. Want werken, dat deed mijn man Harry al. Harry zat in

Nadere informatie

Hij had dezelfde soort helm op als in het beeld vooraf...2 Mijn vader was verbaasd dat ik alles wist...3 Ik zat recht overeind in mijn bed te

Hij had dezelfde soort helm op als in het beeld vooraf...2 Mijn vader was verbaasd dat ik alles wist...3 Ik zat recht overeind in mijn bed te Hij had dezelfde soort helm op als in het beeld vooraf...2 Mijn vader was verbaasd dat ik alles wist...3 Ik zat recht overeind in mijn bed te kijken...4 De mensenmenigte opende zich in het midden...5 Toen

Nadere informatie

Waarom de slak zijn huisje altijd met zich meedraagt

Waarom de slak zijn huisje altijd met zich meedraagt Waarom de slak zijn huisje altijd met zich meedraagt Ies Spreekmeester bron. Van Holkema & Warendorf, Amsterdam 1946 Zie voor verantwoording: http://www.dbnl.org/tekst/spre012waar01_01/colofon.php 2010

Nadere informatie

Eerste druk, september 2009 2009 Tiny Rutten

Eerste druk, september 2009 2009 Tiny Rutten Doortje Eerste druk, september 2009 2009 Tiny Rutten isbn: 978-90-484-0769-9 nur: 344 Uitgever: Free Musketeers, Zoetermeer www.freemusketeers.nl Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgenomen

Nadere informatie

Zondag 6 maart 2016, 10.00 uur Jeugddienst. Voorganger: ds. Bert de Wit

Zondag 6 maart 2016, 10.00 uur Jeugddienst. Voorganger: ds. Bert de Wit Preek Zondag 6 maart 2016, 10.00 uur Jeugddienst Thema: @Home Voorganger: ds. Bert de Wit Schriftlezing: Lucas 15:11-32 Een vader had twee zonen zo begint het verhaal. Met de beschrijving van een gezin.

Nadere informatie

Theorieboek. leeftijd, dezelfde hobby, of ze houden van hetzelfde. Een vriend heeft iets voor je over,

Theorieboek. leeftijd, dezelfde hobby, of ze houden van hetzelfde. Een vriend heeft iets voor je over, 3F Wat is vriendschap? 1 Iedereen heeft vrienden, iedereen vindt het hebben van vrienden van groot belang. Maar als we proberen uit te leggen wat vriendschap precies is staan we al snel met de mond vol

Nadere informatie

Een land waar. mensen goed geïnformeerd zijn over handicaps

Een land waar. mensen goed geïnformeerd zijn over handicaps Een land waar mensen goed geïnformeerd zijn over handicaps Lilian (48) vraagt haar zoontje om even een handje te komen geven. Dat doet hij en dan gaat hij weer lekker verder spelen. Wij nemen plaats aan

Nadere informatie

H E T R I J M T TED VAN LIESHOUT V E E L V E R S J E S & L I E D J E S 1 9 8 4 2 0 1 4 LEOPOLD / AMSTERDAM

H E T R I J M T TED VAN LIESHOUT V E E L V E R S J E S & L I E D J E S 1 9 8 4 2 0 1 4 LEOPOLD / AMSTERDAM H E T R I J M T TED VAN LIESHOUT V E E L V E R S J E S & L I E D J E S 1 9 8 4 2 0 1 4 V E R B E E L D D O O R T E D V A N L I E S H O U T LEOPOLD / AMSTERDAM KAATJE KOE 1 Ik ben het zat! Wat doe ik hier!

Nadere informatie

Een therapeutisch voorleesverhaal voor jonge kinderen van gescheiden ouders. Via-Art. Door Shantella de Visser, Via-Art.nl

Een therapeutisch voorleesverhaal voor jonge kinderen van gescheiden ouders. Via-Art. Door Shantella de Visser, Via-Art.nl Een therapeutisch voorleesverhaal voor jonge kinderen van gescheiden ouders. Door Shantella de Visser,.nl Vooraf: Je kunt dit verhaal aan je kind voorlezen wanneer je zelf in staat bent om met de emoties

Nadere informatie

GAAT ER OP UIT. Balder

GAAT ER OP UIT. Balder Balder GAAT ER OP UIT H et was die ene nacht van het jaar dat de tijd stil lijkt te staan voor het merendeel van de mensen, maar voor EEN persoon ging die nog altijd veel te snel. Er was nooit genoeg tijd

Nadere informatie

Het. Boekenliefje. Helen Docherty & Thomas Docherty. Clavis

Het. Boekenliefje. Helen Docherty & Thomas Docherty. Clavis Het Boekenliefje Helen Docherty & Thomas Docherty Clavis Het Boekenliefje Helen Docherty & Thomas Docherty 3 Precies op dat moment kwam een klein wezentje het dorp binnengevlogen. Het werd langzaam donker

Nadere informatie

Een buik van wol. Tom! Tom! Cato kwam hard aan rennen. En zei: vandaag word mevr. Catharina. 90 jaar en ik wil haar een heel mooi cadeau

Een buik van wol. Tom! Tom! Cato kwam hard aan rennen. En zei: vandaag word mevr. Catharina. 90 jaar en ik wil haar een heel mooi cadeau Een buik van wol. Tom! Tom! Cato kwam hard aan rennen En zei: vandaag word mevr. Catharina 90 jaar en ik wil haar een heel mooi cadeau Geven. Ja maar wat zei Tom. Umm wacht ik Weet het zei Cato een herinnering.

Nadere informatie

Rianne haalt haar hand door Jochems haar terwijl ze naar de kamer loopt. Kijk eens wie we daar hebben? roept ze als ze uit het raam kijkt.

Rianne haalt haar hand door Jochems haar terwijl ze naar de kamer loopt. Kijk eens wie we daar hebben? roept ze als ze uit het raam kijkt. Hoofdstuk 1 Zullen we deze ballonnen nog aan de lamp hangen? Vragend kijkt Rianne Jochem aan. Is goed, mompelt haar stiefbroertje zacht. Hé, wat is er? vraagt Rianne verbaasd. Vind je de slingers niet

Nadere informatie

LES 4. Handelingen 12:1-19; Van Jeruzalem tot Rome: Verlost uit de gevangenis blz.109-116

LES 4. Handelingen 12:1-19; Van Jeruzalem tot Rome: Verlost uit de gevangenis blz.109-116 LES 4 Handelingen 12:1-19; Van Jeruzalem tot Rome: Verlost uit de gevangenis blz.109-116 De boodschap God hoort en verhoort onze gebeden voor elkaar. Leertekst: Terwijl Petrus onder zware bewaking zat

Nadere informatie

Ik ga je wat vertellen, je hoeft alleen maar te volgen wat ik zeg, mijn stem is nu het enige wat voor jou belangrijk is om te volgen.

Ik ga je wat vertellen, je hoeft alleen maar te volgen wat ik zeg, mijn stem is nu het enige wat voor jou belangrijk is om te volgen. Oefening 1: Nodig: 2 personen en een boom of een huisdier: Zoek een plek op bij een boom of in de buurt bij je paard of ander huisdier waar je even niet gestoord wordt en veilig even je ogen dicht kunt

Nadere informatie

De jongen weet dat hij niet in slaap moet vallen. Want dan zullen dieven zijn spullen stelen. Ook al is het nog zo weinig wat hij heeft.

De jongen weet dat hij niet in slaap moet vallen. Want dan zullen dieven zijn spullen stelen. Ook al is het nog zo weinig wat hij heeft. In Kanton, China Op de hoek van twee nauwe straatjes zit een jongen. Het is een scheepsjongen, dat zie je aan zijn kleren. Hij heeft een halflange broek aan, een wijde bloes en blote voeten. Hij leunt

Nadere informatie

Suzanne Peters. Blijf bij me! liefdesroman

Suzanne Peters. Blijf bij me! liefdesroman Suzanne Peters Blijf bij me! liefdesroman Hoofdstuk 1 Katja belde aan bij het huis. Ze vond het toch wel erg spannend. Het was de tweede keer dat ze op visite ging bij de hondenfokker en deze keer zou

Nadere informatie

Een dag uit het leven van een au pair Doëlla Kroll

Een dag uit het leven van een au pair Doëlla Kroll Een dag uit het leven van een au pair Doëlla Kroll Weer een dag dat ik vroeg moet op staan, de ellende weer begint. De dagen worden steeds langer en vermoeiender. De dingen waaraan ik gedacht heb om het

Nadere informatie

MEMORY WOORDEN 1.1. TaalCompleet A1 Memory Woorden 1 1

MEMORY WOORDEN 1.1. TaalCompleet A1 Memory Woorden 1 1 MEMORY WOORDEN 1.1 TaalCompleet A1 Memory Woorden 1 1 ik jij hij zij wij jullie zij de baby het kind ja nee de naam TaalCompleet A1 Memory Woorden 1 2 MEMORY WOORDEN 1.2 TaalCompleet A1 Memory Woorden

Nadere informatie

Presentatie Kindermonument Groep 8 2013 2014 St. Catharinaschool Vormgeving de kinderen met hulp van meester Roomer

Presentatie Kindermonument Groep 8 2013 2014 St. Catharinaschool Vormgeving de kinderen met hulp van meester Roomer Presentatie Kindermonument Groep 8 2013 2014 St. Catharinaschool Vormgeving de kinderen met hulp van meester Roomer aisha kindsoldaten Kindsoldaten, ik ruik haat. Dat gebeurt, als je kinderen niet spelen

Nadere informatie

Het is woensdagmiddag. Hij heeft alle tijd. Wat zal hij

Het is woensdagmiddag. Hij heeft alle tijd. Wat zal hij DUBBEL Eerst merkt TimTom niets bijzonders. Hij zit gewoon op zijn plaats in de klas. Iedereen weet nu dat hij Daan heet. Juf noemt hem niet Daan. Ze zegt ook niet TimTom. Ze is aardig tegen hem. Dat wel.

Nadere informatie

Het verhaal van. de bomen

Het verhaal van. de bomen Het verhaal van de bomen 24 Mr finney liep fluitend het bos in. Hij snoof een paar keer heel diep. Niets ruikt lekkerder dan een bos waar het net geregend heeft! Pinky Pepper zou het hier vast mooi vinden.

Nadere informatie

Voor Maresa Jacobse: bedankt voor al je hulp Proloog: 7 januari Chantal dekte de tafel en keek op de klok. Nog even en dan was Menno er ook. Vanavond aten ze weer met zijn drieën. Soms vond ze dat nog

Nadere informatie

Ruth 1 - God gaat altijd met je mee!

Ruth 1 - God gaat altijd met je mee! Ruth 1 - God gaat altijd met je mee! Gezinsdienst en Doop Norah Maaike Kloeze Liturgie Welkom Eerste adventskaars aansteken plus gedichtje Zingen 1. Groot en machtig is Hij (Opwekking 387) 2. God kent

Nadere informatie

Kom erbij Tekst: Ron Schröder & Marianne Busser Muziek: Marcel & Lydia Zimmer 2013 Celmar Music / Schröder & Busser

Kom erbij Tekst: Ron Schröder & Marianne Busser Muziek: Marcel & Lydia Zimmer 2013 Celmar Music / Schröder & Busser Kom erbij Kom erbij, want ik wil je iets vertellen, het is heel bijzonder, dus luister allemaal. Ik ken honderdduizend prachtige verhalen, maar dit is echt het mooiste van allemaal. Het gaat over twee

Nadere informatie

HET VERHAAL VAN KATRIN

HET VERHAAL VAN KATRIN HET VERHAAL VAN KATRIN Katrin begon heroïne te gebruiken toen ze ongeveer 12 was. In het begin deed ze dat nog af en toe. We hadden er niet genoeg geld voor. Door een ingrijpende gebeurtenis ging ze steeds

Nadere informatie

David Grossman Uit de tijd vallen

David Grossman Uit de tijd vallen David Grossman Uit de tijd vallen Een verhaal in stemmen Vertaling Ruben Verhasselt Cossee Amsterdam stadschroniqueur: Als ze s avonds aan tafel zitten te eten, verandert plots het gezicht van de man.

Nadere informatie

't gummybeertje le journal D' Hoge School redactie: Tom & Senne 24-10-08 jaargang 3 nr. 7 http://zevensprong.org frankieweyns@hotmail.

't gummybeertje le journal D' Hoge School redactie: Tom & Senne 24-10-08 jaargang 3 nr. 7 http://zevensprong.org frankieweyns@hotmail. 't gummybeertje le journal D' Hoge School redactie: Tom & Senne 24-10-08 jaargang 3 nr. 7 http://zevensprong.org frankieweyns@hotmail.com Het aapje en de sleutels Er was eens een man en die had de sleutels

Nadere informatie

Ahlberg en Tellegen 13-12-11 14:29 Pagina 1. Brieven aan bijna niemand anders

Ahlberg en Tellegen 13-12-11 14:29 Pagina 1. Brieven aan bijna niemand anders Ahlberg en Tellegen 13-12-11 14:29 Pagina 1 Brieven aan bijna niemand anders Ahlberg en Tellegen 13-12-11 14:29 Pagina 2 ander werk van toon tellegen Theo Thijssenprijs 1997 Hendrik de Vriesprijs 2006

Nadere informatie

Laura zelf heeft bijna nooit ruzie met haar moeder. De moeder van Laura komt uit Peru. Yasmina vindt haar lief, zacht en zorgzaam.

Laura zelf heeft bijna nooit ruzie met haar moeder. De moeder van Laura komt uit Peru. Yasmina vindt haar lief, zacht en zorgzaam. 1. Yasmina doet het tuinhekje achter zich dicht. Hoe kan ze zo stom zijn niet aan de verjaardag van haar moeder te denken? Haar moeder blijft woedend achter. Yasmina voelt zich even rot, maar na drie stappen

Nadere informatie

DE VLUCHT & andere spannende verhalen

DE VLUCHT & andere spannende verhalen DE VLUCHT & andere spannende verhalen 2 Bianca Kruger DE VLUCHT & andere spannende verhalen Enschede 2015 3 Hoewel aan de totstandkoming van deze uitgave de uiterste zorg is besteed, aanvaarden auteur

Nadere informatie

Vlinder en Neushoorn

Vlinder en Neushoorn Vlinder en Neushoorn Hoi, zei Vlinder. Hoi, zei Neushoorn, hoewel hij meestal niets zei. Maar hij was in een goede bui. Vlinder streek neer op de hoorn van Neushoorn en leek erg zenuwachtig. Hoi! zei Vlinder

Nadere informatie

Twee blauwe vinkjes. Door: Lenneke Sprong

Twee blauwe vinkjes. Door: Lenneke Sprong Twee blauwe vinkjes Door: Lenneke Sprong Nog steeds maar een vinkje. Buiten begon de zon te schijnen, waardoor er schaduwen op de lichtblauwe muur ontstonden. Waarom ontvangt hij niet mijn berichtje vroeg

Nadere informatie

Alleen een plastic tasje

Alleen een plastic tasje Alleen een plastic tasje Gaat u zitten, fijn dat u er bent. Wilt u thee? Met suiker? Zal ik beginnen bij het begin? Ik woon hier sinds 1970. Toen ik hier aankwam, had ik alleen een klein plastic tasje

Nadere informatie

Natuurlijk heb je ideaalbeelden. Maar wij wisten allang dat die. niet kloppen OOK

Natuurlijk heb je ideaalbeelden. Maar wij wisten allang dat die. niet kloppen OOK Natuurlijk heb je ideaalbeelden. Maar wij wisten allang dat die niet kloppen 82 bijzonder kleinkind Ingrid & Meindert werden onverwacht oma & opa Onze dochters warenzorgeloze tieners totdat ze zwanger

Nadere informatie

Inhoud. Woord vooraf 9. 1. Ik haat de dood 11 Overdenking bij 1 Korintiërs 15: 1-7 42

Inhoud. Woord vooraf 9. 1. Ik haat de dood 11 Overdenking bij 1 Korintiërs 15: 1-7 42 Inhoud Woord vooraf 9 1. Ik haat de dood 11 Overdenking bij 1 Korintiërs 15: 1-7 42 2. Papa, ik ben bang dat jij ook dood gaat 44 Overdenking over 1 Korintiërs 15: 35-49 78 3. Ik ben mijzelf niet meer

Nadere informatie

Dit verhaal gaat over een schat, die je overal kunt vinden : zowel hier als daar, zowel vroeger als nu. Een schat zo rijk als het leven zelf, die

Dit verhaal gaat over een schat, die je overal kunt vinden : zowel hier als daar, zowel vroeger als nu. Een schat zo rijk als het leven zelf, die Er zit een schat verborgen in jezelf Dit verhaal gaat over een schat, die je overal kunt vinden : zowel hier als daar, zowel vroeger als nu. Een schat zo rijk als het leven zelf, die toont hoe het zijn

Nadere informatie

De PAAZ, wat is dat? Informatie voor kinderen van 8 tot 12 jaar

De PAAZ, wat is dat? Informatie voor kinderen van 8 tot 12 jaar De PAAZ, wat is dat? Informatie voor kinderen van 8 tot 12 jaar De afgelopen weken was het niet zo leuk bij Pim thuis. Zijn moeder lag de hele dag in bed. Ze stond niet meer op, deed geen boodschappen

Nadere informatie

Mieke Lansbergen. Op een dag leek het me een goed idee om een offer te maken voor God. Uit dankbaarheid voor alles wat groeit, en omdat

Mieke Lansbergen. Op een dag leek het me een goed idee om een offer te maken voor God. Uit dankbaarheid voor alles wat groeit, en omdat Mieke Lansbergen Hallo? Ha! Zie je mij? Kijk! Kijk even naar mij. Ik ben Kaïn. Fijn dat ik even iemand tegenkom! Ik loop hier al een tijd te dwalen, en het is zo saai in je eentje. Ik kom daar vandaan.

Nadere informatie

Wat is PDD-nos? VOORBEELDPAGINA S. Wat heb je dan? PDD-nos is net als Tourette een neurologische stoornis. Een stoornis in je hersenen.

Wat is PDD-nos? VOORBEELDPAGINA S. Wat heb je dan? PDD-nos is net als Tourette een neurologische stoornis. Een stoornis in je hersenen. Wat is PDD-nos? 4 PDD-nos is net als Tourette een neurologische stoornis. Een stoornis in je hersenen. Eigenlijk vind ik stoornis een heel naar woord. Want zo lijkt het net of er iets niet goed aan me

Nadere informatie

Materiaal: - boekje: De ridder die bang was in het donker. Organisatie: De kleuters zitten in een hoefijzer in de onthaal hoek.

Materiaal: - boekje: De ridder die bang was in het donker. Organisatie: De kleuters zitten in een hoefijzer in de onthaal hoek. Naam: Christens Leen Klas: 2ilko IAJ Leidster: Paulette Datum: 12.11.2003 Onderwerp: Vertellen van een boek: De ridder die bang was in het donker Leeftijd: 4jaar Thema: Prinsen en prinsessen Beginsituatie:

Nadere informatie

Activiteit 01: Je gedachten en gevoelens 7. Activiteit 02: De scheiding van je ouders overleven 11. Activiteit 03: Acting out 16

Activiteit 01: Je gedachten en gevoelens 7. Activiteit 02: De scheiding van je ouders overleven 11. Activiteit 03: Acting out 16 Inhoud Activiteit 01: Je gedachten en gevoelens 7 Activiteit 02: De scheiding van je ouders overleven 11 Activiteit 03: Acting out 16 Activiteit 04: Schuld 22 Activiteit 05: Angst 26 Activiteit 06: Verdriet

Nadere informatie

sarie, mijn vriend kaspar en ik

sarie, mijn vriend kaspar en ik sarie, mijn vriend kaspar en ik Leen Verheyen sarie, mijn vriend kaspar en ik is een theatertekst voor kinderen vanaf 4 jaar en ging in première op 12 september 2009 bij HETPALEIS in Antwerpen 1 ik: het

Nadere informatie

1 Vinden de andere flamingo s mij een vreemde vogel? Dat moeten ze dan maar zelf weten. Misschien hebben ze wel gelijk. Het is ook raar, een flamingo die jaloers is op een mens. En ook nog op een paard.

Nadere informatie

Ik besloot te verder te gaan en de zeven stappen naar het geluk eerst helemaal af te maken. We hadden al:

Ik besloot te verder te gaan en de zeven stappen naar het geluk eerst helemaal af te maken. We hadden al: Niet meer overgeven Vaak is de eerste zin die de klant uitspreekt een aanwijzing voor de hulpvraag. Paula zat nog maar net toen ze zei: ik ben bang om over te geven. Voor deze angst is een mooie naam:

Nadere informatie

Kom jij ook uit een ei?

Kom jij ook uit een ei? Kom jij ook uit een ei? Er was eens een prachtig bos. Er groeiden de hoogste bomen en allerlei prachtige bloemen. Er was een vijver en een groot grasveld, waar je lekker kon spelen. Maar om het bos stond

Nadere informatie

Andrea Voigt. Augustus in Parijs. Uitgeverij De Geus

Andrea Voigt. Augustus in Parijs. Uitgeverij De Geus Andrea Voigt Augustus in Parijs Uitgeverij De Geus I Loretta deed de deur open. Ze was op haar pantoffels. De roze lippenstift klonterde een beetje om haar mond en haar ogen waren zwartomlijnd. - Dat is

Nadere informatie

wat is dat eigenlijk? Denk mee over acht grote vragen

wat is dat eigenlijk? Denk mee over acht grote vragen Geloven, wat is dat eigenlijk? Denk mee over acht grote vragen pagina 10 Hoe is de wereld ontstaan? pagina 26 Waarom bestaat de mens? pagina 42 Wat is geloven? pagina 58 Wie is God? pagina 74 Waarom heeft

Nadere informatie

Wie maalt om de molens?

Wie maalt om de molens? deel 1 Dag 1 Er is een ongeluk gebeurd vandaag, met meneer Swarteschaep. Eind van de middag was ik zakken graan naar binnen aan het sjouwen. De baas was op de stelling aan het werk. Ineens hoorde ik een

Nadere informatie

Het is de familieblues. Je kent dat gevoel vast wel. Je zit aan je familie vast. Voor altijd ben je verbonden met je ouders, je broers, je zussen.

Het is de familieblues. Je kent dat gevoel vast wel. Je zit aan je familie vast. Voor altijd ben je verbonden met je ouders, je broers, je zussen. De familieblues Tot mijn 15e noemde ik mijn ouders papa en mama. Daarna niet meer. Toen noemde ik mijn vader meester. Zo noemde hij zich ook als hij lesgaf. Hij was leraar Engels op een middelbare school.

Nadere informatie

Mijn loverboy Verloren onschuld

Mijn loverboy Verloren onschuld Mijn loverboy Verloren onschuld in makkelijke taal simone schoemaker 8 Het verhaal van Lisa De dag begint goed. Ik word wakker met een blij gevoel. Yes, ik ben jarig! Ik ben zestien! Mijn moeder feliciteert

Nadere informatie

Voor Cootje. de vuurtoren

Voor Cootje. de vuurtoren Voor Cootje de vuurtoren De Koos Meinderts vuurtoren Lemniscaat & Annette Fienieg Nederlandse rechten Lemniscaat b.v. Rotterdam 2007 isbn 978 90 5637 909 4 Tekst: Koos Meinderts, 2007 Illustraties: Annette

Nadere informatie

H utnieuws 4 2014-2015

H utnieuws 4 2014-2015 OBS de Boomhut 31 oktober 2014 H utnieuws 4 2014-2015 Locatie Bernhardlaan 10 6824 LE Arnhem 026-4433102 Locatie Julianalaan 1 6824 KG Arnhem 026-3701183 In dit nummer: Tussenschoolseopvang Tussenschoolseopvang

Nadere informatie

Hé, man Goedemorgen. Ja, goedemorgen. Ik hoorde jullie praten, met al dat broeder en zuster gedoe. Hou op,

Hé, man Goedemorgen. Ja, goedemorgen. Ik hoorde jullie praten, met al dat broeder en zuster gedoe. Hou op, Het team Hé, broeder, Kan ik je even spreken? Ja, wacht even, oké, oké, ja, zeg het maar. Nou, ja, het zit eigenlijk zo: je hebt mij heel erg pijn gedaan. O? Ja. Ik heb één van je oude toespraken beluisterd.

Nadere informatie

Eerste nummer. Op kamers Eerst durfde ik de woonkamer niet naar binnen. Eetfobie. Het was moeilijk om te zien dat mijn nichtje van 5 meer at dan ik.

Eerste nummer. Op kamers Eerst durfde ik de woonkamer niet naar binnen. Eetfobie. Het was moeilijk om te zien dat mijn nichtje van 5 meer at dan ik. juni 2014 Op kamers Eerst durfde ik de woonkamer niet naar binnen. Eetfobie Eerste nummer Het was moeilijk om te zien dat mijn nichtje van 5 meer at dan ik. INHOUD juni 2014 Eten als een kind Op kamers

Nadere informatie

September 2008 Door: Charlotte Storm van s Gravesande. Bijbehorende foto's: zie onderaan de tekst. Hallo mede dierenvrienden,

September 2008 Door: Charlotte Storm van s Gravesande. Bijbehorende foto's: zie onderaan de tekst. Hallo mede dierenvrienden, September 2008 Door: Charlotte Storm van s Gravesande Bijbehorende foto's: zie onderaan de tekst Hallo mede dierenvrienden, Na mijn indrukwekkende reis naar India, is mij gevraagd om een kort verhaaltje

Nadere informatie

l Wouter mag Floor niet slaan. l Wouter mag geen alcohol drinken (geen druppel!).

l Wouter mag Floor niet slaan. l Wouter mag geen alcohol drinken (geen druppel!). 3. Net keek mama heel beteuterd toen ze me een nachtzoen kwam geven. Vind je het echt erg dat ik zoveel moet werken? vroeg ze. Wat moest ik daarop zeggen? Ze keek zo droevig! Valt wel mee, hoor, zei ik.

Nadere informatie

Lieve vrienden van El Manguaré,

Lieve vrienden van El Manguaré, Lieve vrienden van El Manguaré, Vanuit een overstroomd Iquitos de tweede tamtam van 2012. Twee dagen geleden schreef ik onderstaand stukje: Manguaré kampt met wateroverlast! Zoals Yolanthe in de vorige

Nadere informatie

LES 2. De reus en de steen. Sabbat

LES 2. De reus en de steen. Sabbat Sabbat Doe Leer de powertext. De reus en de steen Denk aan een keer toen je gestuurd werd voor een speciale booodschap. Was het iets dat graag wilde doen of had je er geen zin in? Liep het heel anders

Nadere informatie

Vermoord? vroeg Evi angstig. Ongetwijfeld. Maar de directeur... Vermoord, herhaalden we beslist. Daarna hebben ze zijn lichaam ondergedompeld in een

Vermoord? vroeg Evi angstig. Ongetwijfeld. Maar de directeur... Vermoord, herhaalden we beslist. Daarna hebben ze zijn lichaam ondergedompeld in een 2 Juf Kol Tijdens de pauze kwamen we samen in de fietsenstalling. Meester Rob naar z n opoe? Helemaal naar de andere kant van de wereld? Op z n oude fiets? Zonder muts! Alsof we hem zouden vergeten! Onzin!

Nadere informatie

Faux Pas Test (Volwassenen versie)

Faux Pas Test (Volwassenen versie) Faux Pas Test (Volwassenen versie) V. Stone & S. Baron-Cohen Vertaald door: A.A. Spek & I.A. van Berckelaer-Onnes Versie diagnosticus 1. Onderweg naar huis stopte Jan bij het benzinestation om te tanken.

Nadere informatie

Het tweede avontuur van Broer Vos en Broer Konijn

Het tweede avontuur van Broer Vos en Broer Konijn Het tweede avontuur van Broer Vos en Broer Konijn Oom Remus bron. Z.n., z.p. ca. 1950 Zie voor verantwoording: http://www.dbnl.org/tekst/remu001twee01_01/colofon.php 2010 dbnl / erven J.C. Harries 2 [Het

Nadere informatie

Charles den Tex VERDWIJNING

Charles den Tex VERDWIJNING Charles den Tex VERDWIJNING 3 Klikketik-tik-tik Het is halftwaalf s ochtends. Marja vouwt een hemd. En kijkt om zich heen. Even staat ze op haar tenen. Zo kan ze over de kledingrekken kijken. Die rekken

Nadere informatie

Sander Kloet. Elisha Mercelina. Het zwarte meer

Sander Kloet. Elisha Mercelina. Het zwarte meer Sander Kloet koud zo voelt het hier. kil ik weet niet waar het vandaan komt het is geen kou. het is angst. angst voor de wereld angst voor de dag van morgen bang dat we dingen vergeten bang dat we dingen

Nadere informatie

Ankie. het meisje uit de bossen van Karoetsja. Antoon Kersten ooit geschreven voor zijn kleindochter Karin. blad 1

Ankie. het meisje uit de bossen van Karoetsja. Antoon Kersten ooit geschreven voor zijn kleindochter Karin. blad 1 Ankie het meisje uit de bossen van Karoetsja Antoon Kersten ooit geschreven voor zijn kleindochter Karin blad 1 In een ver land, wel duizend kilometer hier vandaan, woonde Angelina. Haar moeder noemde

Nadere informatie

Vrijdag 7 mei. Axel kijkt naar het aanrecht. Dat is blinkend schoon. Er is geen vlekje te zien.

Vrijdag 7 mei. Axel kijkt naar het aanrecht. Dat is blinkend schoon. Er is geen vlekje te zien. Vrijdag 7 mei Hanna kijkt tevreden rond in huis. Ze heeft hard gewerkt vandaag. Alles ziet er netjes uit. De was is gedaan. De overhemden van haar man Axel hangen gestreken in de kast. En zijn T-shirts

Nadere informatie

D Artagnan gaat naar Parijs

D Artagnan gaat naar Parijs D Artagnan gaat naar Parijs Artagnan reed op zijn oude paard, een uitgeputte knol met een trieste blik. Ook al was zijn paard op zijn minst vreemd te noemen en ook al waren de kleren die hij droeg verbleekt,

Nadere informatie