Tekst: Willem van Ballekom

Transcriptie

1 Tekst: Willem van Ballekom Chu Shamo Een typische vertegenwoordiger van het ras. Foto en fokker Julia Keeling (Isle of Man). De Japanse Shamo is een indrukwekkend vechthoen en op de dag van vandaag het meest populaire Aziatische vechthoen binnen en buiten Europa. Er worden vele verhalen verteld over de herkomst van de Shamo. De Japanners zelf zijn er van overtuigd dat de voorouders van het ras in Japan zijn ingevoerd omstreeks Historisch gezien spreken we van de Edo periode. Ieyasu Tokugawa, de eerste Japanse Shogun (alleenheerser) gaf handelaren en zeevaarders voor het eerst officieel toestemming om handel te drijven met landen buiten Japan. Een 350 tal schepen kreeg deze permissie in de vorm van het zogenaamde Rode Zegel document. Een netwerk van handelsposten werd opgericht onder andere in Hoi An (Vietnam), Manilla (Filipijnen) en Pattani, in het zuiden van Thailand (voorheen Siam genoemd).

2 In 1632 trok de Shogun alle handels-licenties weer in. De enige verbindingen met het buitenland verliep via de Chinezen, Portugezen en de Hollanders. In deze korte tijd werden een groot aantal pluimvee-rassen ingevoerd in Japan. Doormiddel van kruisingen en het foktechnische vakmanschap van de Japanse fokkers ontstond een scala van onder andere vechthoenders, langkraaiers en langstaart-rassen. Dit in groot en krielvorm. Een van de meest indrukwekkende Japanse vechthoenrassen is de Shamo. Dit ras valt op door de diverse typische raseigenschappen. Volgens Japanse bronnen is de naam Shamo afgeleid van het woord Sham, het Japanse woord voor Siam (Thailand). Genetische studies uitgevoerd door Japanse wetenschappers hebben uitgewezen dat de oudste Shamo-populatie zijn oorsprong heeft op het eiland Okinawa in Zuid-Japan. Links: Shamo tekening van Rene Johannes (Nederland). De Japanners classificeren de Shamo familie als volgt: O-Shamo, Chu-Shamo, Yakido, Nankin-Shamo, Yamato-gunkei, Kinpa en Ko-Shamo. Dit artikel behandelt echter alleen de O- Shamo en de Chu- Shamo. Deze twee varianten zijn erkend door de Japan Poultry Society (JPS), de enige Japanse pluimvee-organisatie erkend door het Japanse Ministerie van Cultuur. Rechts: Thaise Vechter (Thaise naam = Gaichon). De voorvader van de Japanse Shamo; zie de vrijwel identieke raskenmerken. Postzegel uit Thailand. De O-Shamo en de Chu-Shamo zijn volledig identiek qua vorm, type en rastypische kenmerken. Zij onderscheiden zich alleen door gewicht en grootte. De Japanse JPS geeft ons de volgende info: O-Shamo (O betekent groot) haan 5.6 Kg en hen 4.8 Kg. Chu- Shamo (Chu betekend medium) haan 4.1 Kg en hen 3.0 Kg. (Bron: Yoshihisa Kubota, de voormalig Vice-Voorzitter van de JPS). In Europa is de Chu-Shamo echter niet erkend, met uitzondering van Italië en Groot Brittannië. Italië heeft zeer progressieve stappen ondernomen welke zich uiten in het wegen van alle Shamo's voordat deze ingekooid worden. Hierdoor is

3 plaatsing in de juiste klasse gewaarborgd en wordt oneerlijke concurrentie voorkomen. Waarom deze procedure? Het is gewoon een feit dat grotere dieren een optisch voordeel hebben. Deze maken dus gewoon meer indruk. De fokkers van het lichtere Shamo-type (Chu Shamo) zullen altijd kansloos blijven indien er zwaardere en grotere dieren in dezelfde klasse ingezonden zijn. De lichtere dieren krijgen dan weer typische opmerkingen op de keurkaart zoals: te licht, te klein, niet genoeg massa, te smalle schouders, etc. Waar of niet? Links: O Shamo hen Hen uit Japanse bloedlijn (import) met een sterke gezichtsuitdrukking. Foto en fokker Julia Keeling (Isle of Man). Rechts: O-Shamo Een goede presentatie van de typische raskenmerken. Foto Taniguchi Morinobu (Japan). De Shamo is een uitgebalanceerde combinatie van grootte, gewicht, kracht, snelheid, uithoudings- en incasseringsvermogen. Ze zijn inzetbaar in diverse vechtstijlen (natuurlijke sporen, metalen sporen, enzovoort). De Shamo is echter ook zeer populair bij de show-fokker. Dit door zijn indrukwekkende verschijning, vechtlustige uitstraling en de typische fysieke raseigenschappen. Kopstudies Links - kop van een Shamo haan. Een korte snavel, parelwit oog, markante wenkbrauwen en geen kinlellen. Rechts - een perfecte kop van een Shamo hen. Een krachtige kop, korte snavel, goede oogkleur en markante wenkbrauwen. Fokker: August Daems (België) Foto s: Willem van Ballekom (Holland).

4 Links: Chu Shamo hen. Een typische vorm en een goede lichaamsdefinitie. Foto en fokker Willem van Ballekom (Holland). Fysiek gezien toont de Shamo enige zeer specifieke raskenmerken: een zeer opgerichte houding, hoog gesteld, een krachtige lange licht gebogen hals, de relatief kleine maar brede kop met goed ontwikkelde wenkbrauwen en korte dikke snavel. De kam is een drie-rijige erwtenkam. Ogen parelwit c.q. bleek-geel bij jonge dieren. De keelwam is matig ontwikkeld. Geen kinlellen. De vleugels worden duidelijk van het lichaam gedragen en staan hoog opgericht. De vleugeluiteinden raken het zadel. De vleugelrozetten en het borstbeen zijn geheel onbevederd. Het meest unieke Shamo raskenmerk is de schuin aflopende ruglijn die vrijwel parallel overgaat in de staartlijn. Volgens de Nederlandse vechthoender- en Shamo autoriteit Mr. A. van Wulfften-Palthe is een lichte hoeking van 15 graden acceptabel. De staart zelf is lang maar matig ontwikkeld qua bevedering. De dijbenen zijn zeer gespierd en duidelijk zichtbaar. De verhouding tussen de lengte van het dijbeen en lengte van het loopbeen is 1.5 : 1 De kleur van de loopbenen is geel c.q. geel met zwarte vlekken (alleen bij zwartgekleurde varianten). Dieren met geheel zwarte of olijfgroen gekleurde loopbenen zijn in Japan niet erkend. (Bron: Yoshihisa Kubota, de voormalig Vice-Voorzitter van de JPS). Rechts: Een trio zilvertarwekleurige O Shamo. Een mooie haan met krachtige hennen. Foto en fokker Comb. Hamar (Holland). In Japan vindt men een scala aan kleurslagen welke in Europa niet allemaal erkend zijn. Eigenlijk onbegrijpelijk, aangezien vechthoenders in principe alleen gekeurd behoren te worden op vorm, type en rastypische kenmerken. De Shamo heeft buiten Japan ook nog enkele bloedsbroeders. Dit zijn de Shamo do Bresil (Braziliaanse Vechter Shamotype) uit Brazilië en de Taiwanese Vechter afkomstig uit Taiwan. Het aantal

5 aanwezige dieren van beide rassen in Europa is aanzienlijk. De Braziliaanse Shamo en de Taiwanese Vechter zijn echter niet erkend in Europa, alleen (alweer) met uitzondering van Italië en Groot Brittannië. Rechts: Een Braziliaanse Shamo. Foto en fokker Kilson Lobao (Brazilië). De indrukwekkende Japanse Shamo blijft de aandacht trekken op iedere show waar zij getoond worden. Ook hun toekomst schijnt zorgeloos aangezien er meer en meer fokkers zich gaan toeleggen op dit unieke ras. Wat betreft het keuren van dit ras moet de eerste prioriteit zijn: vorm, type, juiste proporties en typische raskenmerken. Vechtlust kan in een kooi nooit beoordeeld worden. Maar een goede vechter moet in een kooi toch zeker een vechtlustige uitstraling tonen en zich presenteren met een houding van kom maar op! Fokkers en keurders zouden zich moeten conformeren op de fok- en keurcriteria van het moederland. Kleur is enkel een classificatiecriterium. Dit zou geen effect moeten hebben op het uiteindelijke predikaat. De realiteit is echter anders! Voor sommige fokkers en keurders schijnt kleur echter een eerste prioriteit te hebben. De populariteit van deze gevederde Samurai blijft nog steeds groeien en de toekomst ziet er zonnig uit voor dit prachtige ras...sayonara! Voor meer informatie: Willem van Ballekom, Eindhoven, Holland Secretaris van de Speciaalclub Aziatische Vechthoenrassen. Club website: Links: Taiwanese Vechter. Een zeer grof gebouwd Shamo-achtig vechthoen Foto Kim Sae Han (België). Copyright 2007 Aviculture-Europe. All rights reserved by VBC