Hard labeur. Reimond Stijns. bron Reimond Stijns, Hard labeur. Meindert Boogaerdt Jun./De Vlaamsche boekhandel (Leo J. Krijn), Rotterdam/Brussel 1904.

Maat: px
Weergave met pagina beginnen:

Download "Hard labeur. Reimond Stijns. bron Reimond Stijns, Hard labeur. Meindert Boogaerdt Jun./De Vlaamsche boekhandel (Leo J. Krijn), Rotterdam/Brussel 1904."

Transcriptie

1 Hard labeur Reimond Stijns bron. Meindert Boogaerdt Jun./De Vlaamsche boekhandel (Leo J. Krijn), Rotterdam/Brussel Zie voor verantwoording: dbnl

2 1 [Eerste deel] I 't Was op een Zondag. Reeds weken na elkaar laaide de zonnebrand in een stralende diepte, en de lucht beefde boven het goud der roerlooze korenvelden, die knetterden onder het zonnegeweld. Na den eten trad Mie van Erpe uit haar deur; ze had het Zondagskleed uitgedaan, en droeg nu een bruin, katoenen jakje, dat, om de warmte, op de borst open was, en een streepje blank vleesch liet zien; een roode, samengeplooide doek hing heel los om den mollig ronden hals geknoopt, en ze had nog de sterke rijgschoenen aan, waaruit rozenkleurig gekouste beenen oprezen naar de donkerte onder het kort, flanellen onderrokje. Ze geeuwde, en hief de armen schokkend omhoog; ze kromde ze hoekig om, strak de vuisten toeknijpende, terwijl ze zich uitrekte, en het hoofd achterover spande in een wellustig schudden. 't Was zoo heet, en de rustdag scheen altijd zoo eeuwig lang, omdat ze dan maar het stipt noodzakelijke verrichtte. Ze zweette, en haar bol aangezicht was bloedrood tot onder het blonde haar, dat in het midden gescheiden

3 2 was en aan weerszijden plat weggestreken. Het leven had nog geen plooi in haar glimmend wezen getrokken, maar er speelde een stoute schittering in de blauw-groene oogen. De zonnegloed lag voor op de woning, en om uit de hitte te zijn, trad ze vooruit met jeugdig gewiegel in de heupen. Rondom het hoeveken, alles insluitende, tierden hooge vlierstruiken met donker gebladerte, waar het koeler was. Ze schreed naar de eenige opening, het hofgat, uitgespaard in het hout; onder het lommer liet ze zich neer op het grasrandje, en strekte de beenen uit; ze lei de handen in den schoot, en staarde roerloos over het veld, nu zittende, zooals ze maar al te dikwijls gezeten had in trage, vervelende Zondaguren. De smachtende hitte woog voort op het rijpe koren, dat een nauwen kring trok om de vlierstruiken; zwaar gloeilicht schoot neer op den splijtenden grond van het voorhof; geen vogelken zong, maar een tuinhorzel hommelde bij een bloeienden smeerwortel, tusschen de netels in het droge buitengrachtje onder het hout; nu en dan verstomde hij een poos, en gonsde telkens weerom op; een paar gele vlinders fladderden over de velden; ze stegen en daalden, dwarrelden om elkaar in de trillende lucht en verzwonden in het schitterend azuur. De huisdeur stond open, en in de woning djikte het getiktak van het oud hanghorloge. Het hofstedeken van Mie lag in eene overgroote

4 3 vlakte van Zuid-Vlaanderen. Veel jaren geleden verhief zich hier dichtbij een rijke hoeve; een brand had ze verdelgd, en de werkmanswoningen er rondom had men daarna afgebroken; de landerijen werden nu bebouwd door de bezitters van de twee groote boerderijen uit den Sompelhoek. Alleen een voetwegel liep nog naar het klein gedoente van Mie, en als het koren lang was, zag ze heel dikwijls, gedurende weken, geen mensch. In den oogsttijd wierp de slaande zeis overal den rijkdom neer van gebogen halmen, en de horizont schoof ver achteruit tusschen de eindeloos lange rijen struiken, die overal oprezen; karren en wagens werden geladen, en als het laatste voer wegreed, schreeuwde en tierde men met dolle, zatte vreugde in het jeneverland. Lagen de velden gansch naakt, dan vertoonde zich zuidwaarts in een kleine diepte een strooien dak tusschen de toppen van eenige noteboomen, en in het nevelig verschiet, aan de overzijde van de Schelde, stond een molen op een heuvel. Na het oogsten trad weder de groote stilte in over de melancholieke vlakte; de paarden voor den ploeg trokken van den morgen tot den avond, over hoogten en laagten, diepe voren in den grond; daarna stapten forsige mannen over de akkers, werpende het zaad met groot armengezwaai, en weldra gingen allen heen, en lieten de velden groenen. Mie, een eenig kind, was hier op het hoeveken geboren; ze had er steeds van samenscharrelen en

5 4 geldverdienen hooren spreken, en maar weinig genegenheid ondervonden. Toen ze twintig jaar oud was, bezweken haar ouders op eenige dagen tijds onder den typhus; haar verdriet werd gelinderd door het weten, dat ze nu meesteres alléén was, en alléén boerde ze voort. Haar gedoente had ze in pacht met eenige akkers er dichtbij, en ze hield een koe. Des Zondags begaf ze zich naar de kerk van het dorp, nu en dan naar de markt in de stad, en kwam verder bij geen menschen. Gedurende de eerste jaren van haar alleen-wonen had Sies Rooman, een weduwdaar met vijf kinders, haar ten huwelijk gevraagd, en ook ander trouwlustigen, zonder geld, hadden zich aangeboden; ze had allen brutaal afgewezen, daar ze een man verlangde, die iets in den pot te brokken zou hebben. Juist, of er iets brak, begon het in de keuken te reutelen, en met ijzerachtig, versleten gekrijgsch sloeg het vier uren. 't Was eindelijk tijd om voor de koe te zorgen, en morgen zou het korenpikken beginnen; oom Tist kwam helpen. Mie sprong recht, stijf geworden, door dat zitten. Ze keek over den wegel, die door het graan een wentelende groeve dolf, bezoomd met bloeiende korenbloemen, bloedrood vlammende tusschen de stengels. Plots week ze achteruit; ze had een zijden klak bemerkt, die uitstak boven de lijn der koren-

6 5 aren.ze sloot het pakje dicht, streek de blessen plat, en sloeg de kreuken uit haar onderrokje. Met de handen op de heupen wachtte ze. Ze luisterde, en hoorde niets dan eens het nauw verneembaar geritsel van aangeroerde korenhalmen; weldra ontwaarde ze, dicht bij den grond tusschen twee vlierstruiken, een uitsterven van zilveren lichtkringetjes; iemand verborg zich achter de gelooverde twijgen, bespiedde haar; ze deinsde verder achteruit naar den stal toe. Ei! Gij daar! Ja, ja, goe' volk! werd er gebromd, en een vent trad door het hofgat op het hoeveken; een dwaze lach trok de dunne lijn tusschen zijn lippen scheef, en zijn oogen fonkelden in den vooroverhellenden kop; hij aarzelde een oogenblik, en strompelde daarop naar Mie toe met achterwaarts uitgestrekte grijphanden. Wel, gij schoon jonk! zabberde hij. Ik kom om u! Ge moet mijn lieveken zijn! Mie verschrikte, en greep gezwind den riek, die achter heur tegen den muur van den koestal stond. Zatlap, en kom niet nader! dreigde ze. Hij weifelde opnieuw; zijn zware adem joeg zijn longen op en neer, terwijl hij knapte met de vingers. Langzaam liet hij de armen zakken; de grijnslach om zijn mond vlood weg, en verbouwereerd staarde hij heur aan. Zulk een djent vrouwmensch, grommelde hij.

7 6 Wat peinst ge wel van mij! Ge hebt verschoten, he? Hij moest nog eenige keeren geweldig hijgen. 'k Heb een druppeltje te veel op, maar 'k weet toch, pidome, heel wel, wat ik doe, en waarom ik kom. Hij wilde spottend lachen, maar het ging niet; hij trok een rooden zakdoek uit den kiel, nam de klak in de hand, en wreef zich het zweet af. Het was een kerel vooraan in de twintig, met een mager, baardeloos aangezicht, waarin de donker oogen gedurig onrustig naar heur vlogen. De vrees van Mie week; ze schopte eenig brandhout uit den weg, en zette den riek terug, of het haar niet schelen kon, dat die vent er stond. Het was geen leelijke jongen, maar met zulke zotte manieren had ze hier nog geenen gezien. Hij wist misschien niet meer goed, wat hij deed; of hij durfde wellicht bij geen vrouwmensch komen, als hij nuchter was. 'k Zou willen de koe koopen voor boer Vercleijen, hernam hij stotterend. 't Is dure tijd, en g'en hebt zeker ook geen beesteneten meer?... G'en spreekt niet!... Ik meen het nochtans goed, en 'k zal u den hoogsten prijs geven, ver boven de markt. Beesten koopen! Op 'nen Zondag; gekte ze met zeker teleurstelling, en toch aangetrokken door de gedachte een voordeeligen verkoop te doen. 't En lijdt geen uitstel. G'en risqueert gij niets,

8 7 drong hij aan. 'k Mag ze toch wel 'nen keer zien, he? Ze geloofde hem niet gansch. Wat beteekenden nu die dwaze loeten van zooeven! Ze rekte den mond tot een twijfelenden lach. Kom dan maar langs hier! Ze stak den arm over de halfdeur van den stal, hief het kletsend sluitijzer op, en liet den vent eerst in om hem wat nauwkeuriger op te nemen; hij waggelbeende een weinig. 't Was er in de diepte schier duister rondom een breede streep zilverwit licht, vallende in strakke lijnen door een luchtgat in den gevelmuur; meer klaarte golfde aanstonds naar binnen, en lei discreet bronsgoud op uitspringende hoeken en kanten; een wemeling van vliegen ontwaakte; ze zoefden rond met gegons en gebrom, vielen snel terug neer in het stroo, op de koe, op de wanden, alles in vlekken zwart stippelende; er hing in den lagen stal een vet warme lucht vol zure reuken van gistend sop, van garstigen kost voor het varken. Na een poos ging Mie den vent rakelings voorbij, en gaf de liggende koe een klets met de vlakke hand. Allei! Blesse! Hoep! Het dier sloeg met den kop, sprong recht met een snel beenengescharrel; het keek om met zoete, groote oogen, en kwijl rekte af van zijn glimmenden muil. Wie mocht die man wel zijn, vroeg Mie zich af. Nu en dan rezen vluchtige beelden op voor haar

9 8 geest, maar ze kon hem niet thuisbrengen. Ze kent hem voorzeker, maar wie is hij toch? Het scheen plots, of de zon buiten wegdook, en het zilverblank licht boorde weer vierkantig door het luchtgat. Wat doet ge! Mie vloog naar de staldeur, die hij stillekens gesloten had, en rukte ze open. Is 't zoo, dat ge naar de koe kijkt! 't Is waar ook, morde hij toegevend, of hij iets onwetends gedaan had. En ze mag bezien zijn... Hoeveel? vroeg hij, maar zijn gepeinzen waren er niet bij. De drank werkte feller, en zijn kop begon meer te duizelen; dat vertrouwelijk alleen-zijn in volslagen eenzaamheid op zoo'n eindeloozen Zondagnamiddag maakte hem uitzinnig; het zien van dat zwaar, heet koelijf voor zich, en 't rieken van den veedrek overal tusschen smotsige muren zetten hem aan tot het bedrijven van leelijke daden. Mie bleef op de koe kijken; hij sloop nader, stond achter het meisje met den kop over haar schouder en met de kin vooruitgestoken; ze hoorde zijn blaasbalgachtig hijgen. G'en komt toch zeker niet vrijen, gij! Haar stem klonk schamper en schel. Ho, nu kende ze hem! Hij was Bien, een nietdeug, de zoon van den diefachtigen polier. Een koe koopen! Wel, gij, loeder, wie zou u 't geld geven! Vol verachting wilde ze hem uit den weg stooten,

10 9 maar hij plaatste zich vóór haar; het bewustzijn van een ontzettend gevaar viel over haar neer; ze werd een oogenblik stijf van angst, en een walg vol wanhoop neep haar den adem af. Radeloos keerde ze hem den rug toe, en ze durfde niet weer naar hem kijken; haar gedachten vielen stil in vreeselijke verwachting, en toch voelde ze den zilten smaak van het zweet, dat drong in haar mond. Ze hoorde den kerel schoppen op eenige uitgedorschen schooven, die in den hoek lagen, en daarna was hij vlak achter heur met neusgesnork en keelgegrom. Woest greep hij heur aan: hij wilde ze op het stroo werpen. In razende verontwaardiging draaide ze zich om, en klampte zich aan hem vast; haat en vertwijfeling sterkten haar krachten. Hij sloeg den arm rondom haar middel om haar neer te trekken, doch hij kon haar niet doen bukken, noch haar voeten van den grond krijgen. Ze trachtte zich los te wringen, duwde op de nijpende handen, stootte met het hoofd op zijn borst, en rukte zich achterwaarts met groot geweld: ze geraakte niet vrij: met fel voetengescharrel draaiden ze eenige malen rond, struikelden onverwachts over een houten emmer, en ploften samen neer op den vloer. Verbijsterd door den val bleven ze een oogenblik roerloos; hij lag op haar, en herbegon weldra den strijd, zoekende haar bij de keel te grijpen; ze sloeg hem keer op keer de vuisten in het aangezicht, en wilde hem door vreeselijk schoppen van heur lijf krijgen. Hij

11 10 woog pletterend op haar, trachtende haar op den rug te houden, en de beenen machteloos te maken; ze spande zich in, wilde zich omrollen, doch werd telkens terug neergesmakt; met een geweldigen smeet van haar heupen wierp ze hem eindelijk zijwaarts van zich af; hij bonsde met den kop tegen de spoelingskuip, doch snel was hij weer op haar. Ze hijgden een poos luide: zijn armen lagen zwaar op heur borst; onverwachts richtte ze zich half op; met een elleboog drukte hij haar forsig neer, doch ze omgreep aanstonds met beide handen zijn slapen, zijn grijnzend gelaat van zich afhoudende, en stak de duimen in zijn oogen; een pink schoot in zijn mond, en snuivend beet hij toe. Ze snokte den vinger los, en het bloed sprong er uit. Uitzinnig greep ze zelfs hem bij de keel, schroefde ze toe; met de voeten voelde ze een steun tegen den muur; ze strekte haar stijlbeenen uit, worgde hem den adem af, zoodat hij moest loslaten om de nijpende klauwen van zijn gorgel te krijgen. Hij kon niet, moest het opgeven, werd slap en machteloos, en ze liet hem een oogenblik daar liggen. Een rillende kramp liep over zijn lijf; hij sloot de oogen, kreunde heel zonderling, en tastte in het blinde. Ze rukte hem half omhoog, sleepte hem naar buiten; hij liet het doen, en ze schopte hem met zware schoenen, overal waar ze hem maar treffen kon. Plots hield ze op, huiverde; het scheen, dat hij dood was, en zij geschopt had op een lijk. Ze

12 11 keek rond met starre oogen, zoekende instinctmatig naar een plek om er hem te delven, maar ze vernam achter zich een lang gesnork, en ze lachte. De lucht gorgelde genotvol zijn longen binnen; hij had de oogen geopend, en lag heur weldra roerloos, snuivend, aan te blikken. Ze hield zich op haar hoede, doch in een zinnelooze opwelling vloog ze naar hem toe, stampte weer met den hiel op zijn borst; ze vreesde hem niet weer. Onverwachts omprangden zijn armen haar beenen; ze viel schier, doch het volgend oogenblik sleurde ze hem voort tot tegen den stalmuur, waar ze den riek greep; ze hief het tuig met beide handen in de hoogte, met de stalen tanden loodrecht naar onder; schielijk, veerkrachtig, sprong hij uit haar bereik, lag verder achterover op de ellebogen, grijnsde haar een oogenblik aan vol wraaklust, en scharrelde zich op. Hij week terug, bewaakte elk van haar bewegingen, en achterwaarts wegtrekkende, schold hij haar uit voor slet, en met geraas en getier ging hij den slingerenden voetwegel op tusschen het heete koren. Zijn stem verstomde. De riek gleed uit de handen van Mie; ze trad wankelend naar de bank onder de twee keukenvensters; ze zat er met open mond, met wanhopige vertwijfeling in de vochtige oogen; het zweet rolde van heur blakende wangen. Er was iets afschuwelijk leelijks over heur gegaan, en voor de eerste maal van haar leven voelde ze zich alléén op de wereld; ze was zoo verlaten, en naar welke

13 12 zijde ze ook de groote vlakte, die om heur lag, zou opgestapt zijn, nergens zou ze iemand gevonden hebben om te luisteren naar het uitschreeuwen van heur smart. Ze bond de losgerukte lokken weer vast en wond den gescheurden halsdoek om haar bloedenden pink. Haar borst begon geweldig te hijgen, en ze snikte. Eer Bien hier kwam, had hij gansch den dag gedronken tot hij geen cent meer vond en geen drank meer kreeg. Hij slenterde vervolgens doelloos door het veld in de driften-aanjagende eenzaamheid. Het was stillekens in hem opgekomen, hoe dat meisje alléén woonde, en dat hij heur vandaag nog hebben moest. Hij hunkerde om de passie te stillen, die zijn bloed doorvlamde, en hij wilde die passie voldoen, oververzadigen, alléén met die vrouw, ver buiten de menschen. Nu vertrok de poelier in gebulder en vermaledijding, niet voelende in den hals de breede voren er door korte nagels in geploegd. Hij liep razend tusschen de korenlanden voort, en bij den omdraai van den wegel stond hij voor Nand Bavijne en Gust Viane; ze vroegen hem met spottende deelneming, waar hij zijn klak verloren had, en of hij gevochten had met een kat! In zijn drieste teleurstelling moest hij het uitbraken, wat er gebeurd was. Hij stelde hun voor naar het hofstedeken te gaan om er samen

14 13 hun spel te spelen. Dat was al te gewaagd, beweerden de twee mannen, zooveel moed als Bien hadden ze niet; Mie zou op haar hoede zijn, en voorzeker met haar riek toeschieten van achter een stal of een vlierstruik. Bien, een goeden raad: steek die muizenissen uit den kop. Allei, salu! Tot later! En toen ze achter de hooge tarwe verdwenen waren, steeg plots hun gekkende lach op. Gansch het dorp wist het weldra, hoe kranig Mie zich verdedigd had. De pastoor ging op een namiddag naar de woning van den poelier; de honden blaften hem vreeselijk toe; een beklemmende pestreuk dreef om de tedrogen-hangende konijnenvellen, overdekt met groote vliegen, en gansche zwermen stegen warrelend, snorrend op van de rottige vaalt. Bien was alléén thuis, en zag wie afkwam; hij trad haastig binnen, en liep langs de achterdeur het veld in; de geestelijke was erg teleurgesteld, en toch moest er iets gedaan worden; hij wandelde, hoe ver het ook was, naar het hofstedeken van Mie. Dicht bij haar gedoente trof hij heur aan, kruipend door de droge gracht, waar ze voeder sneed voor de koe. Ze keek verbaasd op, zette zich op de hurken, steunend op haar sikkel. Hij kwam eens tot bij haar, zei hij, om wil van het ontstichtend feit. Had ze nooit in

15 14 handel of wandel, door woorden of gebaren, aanleiding gegeven tot zulk een monsterdaad? 'k En versta u niet, morde ze gram, want ze dacht, dat hij haar beschuldigde. En 'k zou het nog doen! Rukkend en slaande werkte zij voort zonder opzien, zonder nog naar één woord te luisteren. In den winkel van Gust Viane had men Mie wijsgemaakt, dat de gendarmes zouden komen, en gansche dagen liep ze met loodzware bangheid in het lijf; en altijd weer speelde hetzelfde tooneeltje zich af in haar verbeelding: ze hoorde hun naderende galoppade langs den voetwegel, zag de hooge, zwarte kolbakken uitsteken boven het gele graan; de mannen stegen af; ze waren daar, stil, zich bukkende, om door het nauwe hofgat te geraken, rondloerende om haar onverhoeds vast te grijpen, doch ze werden verraden door het kletteren der sabelscheden en het rinkelen der sporen aan groote laarzen. Ze zouden barsch handelen, strikvragen stellen, haar misschien meenemen. Niets van dit alles gebeurde: de dagen trokken onberoerd voorbij en Mie werd eenige jaren ouder in den sleur van het eenig, alledaagsch leven. Op een Zondagnamiddag in den Mei zat Mie als immer alléén op de bank voor het huis, en kraaknet was ze als altijd: jak en rok waren nieuw, gesneden

16 15 uit een grasgroene zomerstof, welke ze gekocht had bij Viane, omdat het weefsel zoo goedkoop was en er zoo sterk uitzag. Ze droeg het blonde haar boven den nek in een dikken wrong samengebonden. De handen lagen over elkaar in den schoot, en ze had lijdzame droomen, denkende op haar ouderdom; ze was nu zes en twintig jaar oud, en voort tusschen haar wegijlende gedachten berekende zij, wat ze dezen zomer zou kunnen garen en sparen. Niets ruischte in de onmetelijkheid om het hoeveken. Roerloos omgaven haar de hooge oprijzende vlierstruiken: donkergroene tuilen over elkander opwaarts golvende, dicht bestoken met fel geurende bloemschermen. De zon goot jubelend licht op de weer jeugdige aarde. Reeds een poos woog er een ongerustheid, een zekere angst op Mie; ze dacht, dat ze ergens een voorbijvliegende schaduw ontwaard had, dat bladeren zich hadden bewogen in roerlooze lucht, dat iets met zacht geknetter opengeknakt was achter het vlierhout. Het vroeger doen van Bien schoot haar te binnen; plots schrikte ze op; op het voorhof onder het loover van de hooge struiken, stond een man; hij stond er stokstijf met de oogen op haar gericht; ze tastte in den zak naar het mes, dat ze nu altijd bij zich had. Goêndag, mijn vrouwmensch! De wegel en loopt niet verder, en kom een beetje rusten. Ze kende hem niet, en ze morde, dat hij kon terugkeeren vanwaar hij gekomen was.

17 16 Zoo een onthaal schrikte hem in het geheel niet af, en terwijl ze nog sprak, trad hij vooruit, zag de woning en de stalletjes, het groenselhofje voor de deur en den mestput naast het huis; hij zag alle hoeken en kanten, trachtte zelfs door de vensters te gluren. 't Was een ferme, kloekgebouwde man, niet te groot; hij scheen eenige jaren ouder dan Mie; felle oogen brandden onder overhangende wenkbrauwen in zijn bleek gelaat, zoo bleek, dat de versch geschoren baard blauwachtig doorschemerde op zijn zware kin en op zijn vooruitstekende kakebeenen. Hij was gansch in het bruin laken, en had een ottervellen muts op. Hij lachte eens, en knikte weer, of hij zoo ineens heel vertrouwelijk met haar wilde worden, hij zag er aanminnig uit, en zou voorzeker met haar geen wreed spel spelen; de gedachte aan trouwen vloog door haar brein; maar neen, dit kon niet; voorzeker was hij te rijk, of misschien een bedrieger, een gelukzoeker. Hij lachte opnieuw, zoo stout en gemeenzaam tevens, dat ze gram werd; kwam hij haar schijnheilig bekijken, gedreven door spottende nieuwsgierigheid? Op het dorp zouden ze het wel durven zoo een vreemden kerel te sturen naar Mie Van Erpe. 't Is hier een schoon gedoente, besloot hij, en kwam bij haar. Laat mij een beetje plaats. Met een schok richtte ze het lijf op, en ze werd heel rood. Zij gerust! Zij gerust! hernam hij, of hij een grillig, argeloos kind voorhad. Hij duwde haar een

18 17 weinig uit den weg, en zette zich. G'en kent mij zeker nog niet, he? 'k Woon hier nu ook op Meirhem. Zijt gij die vent? vroeg ze verbaasd. Welke vent? Met dat geld. Uit Frankrijk. Ik heb dat gehoord bij Wieze-Marie. Ja, 'k ben ik die vent met geld. Zijn oogen verlieten haar niet; hij maakte onder zijn vest een lederen gordel los, en uit een binnenzakje er van haalde hij eenige bankjes van honderd; hij telde ze met prangvingers; er waren er twaalf; hij hield ze daarna gansch verkreukt in de hand geklemd. Is dat geld? vroeg hij met verachting. Heet gij dat geld? Pardjee, moest ik zeker zijn, dat ik niet verder en zou geraken, 'k zou mij liever verdoen! Mie had met gretige oogen toegekeken, en plots ontwaarde ze iets wreeds in zijn verwrongen trekken, iets, dat er zich snel over uitgebreid had; doch aanstonds toonde hij heur een gelaat met alle ruwe lijnen weggeveegd, en ze meende, dat ze zich bedrogen had. Dat is zoo een manier van spreken, hernam hij lang nadien. Maar wat is een mensch, die geen geld heeft, of er geen genoeg bezit! En hij vertelde, hoe zijn ouders, de Speelties, arme duivels, twintig jaar geleden, Meirhem verlieten om elders een broodwinning te zoeken. Ze waren

19 18 dood, hadden zich dood gewrocht; nu was hij, de eenig overlevende zoon, teruggekomen, logeerde reeds acht dagen in den Vaderlander, een herberg bij de kerk. Hoeveel betaalt ge daar? vroeg ze met belangstelling. Te veel! Alles, wat ik geef, is te veel! Het is geld op straat gesmeten! En voor zich heen mompelde hij: 'k Zou moeten trouwen. Neen, 'k zal mij niet verdoen, sprak hij weer, of hij een vroeger gezegde wilde vergoelijken. Ik ben op zoek naar een hofstedeken en land. En is er iets met werken te verdienen, dan zal ik het hebben! Binnen sloeg het vijf uren, en Mie stond op. Al zoo laat! Morgen moet ik bakken, en ik heb nog een heelen hoop te doen. 'k Zit in 't werk tot over de ooren! Hij volgde ze op de hielen, en zag ze gaan en keeren; hij drukte kortaf uit, wat hij dacht over hetgeen zij verrichtte, en hij had verstand van alle zaken. De oogen van Mie hadden geflikkerd, toen ze de bankbriefjes zag. Ze vond het jammerlijk spijtig, dat zooveel geld niet hier mocht blijven, liggen bij het hare. Hoeveel jaren hoeft men niet rusteloos te slaven, slecht voedsel te eten, en in een ellendig nest te slapen, om zoo een som bijeen te krijgen! Ze hoopte! Haar boezem verbreedde! Er lag een jubeling in heur hart, die heur gansch

20 19 mollig maakte, en nu en dan naar adem deed hijgen. Er kwam meer zwier in haar bewegingen, meer wiegeling in haar heupen, en kleiner en fikscher werden heur stappen. Hij trad met haar in den koestal, liet de hand in een zwaar wrijven gaan over het dier, een machtig genot smakende in het voelen van dat vleesch, dat groote waarde had. Hij moest ook het varken zien, en de konijnen; alles moest hij zien. Ge zijt een net vrouwmensch! verzekerde hij. Ge hebt gelijk. Waar het vuil is, geraakt alles onder den voet, en dan is sparen boter aan de galg! Ze begaven zich naar de akkers. Het veld om het hoeveken, heinde en ver, lag in hooge rust met uitspatting van kracht in plantengroei, met al het vreeselijk schoon, dat op luttel dagen uit den vruchtbaren moedergrond opgeweld was. De geur van alle gewassen hing wierookend in de lucht. Kleur noch geur hadden belang voor hen, maar ze voelden de groote belofte, die de natuur overal uitbazuinde om hen heen: de belooning van noesten arbeid. Ze zagen reeds het slaan der pik door lange halmen, snel nedervallend onder het gewicht van dikke aren; het binnenbrengen van rijke schooven; het maaien van malsche klaver voor melk en boter; het bollen der aardappels uit den grond... Hij kende den prijs van al de vruchten, en overal wist hij iets aan te wijzen, dat kon verbeterd worden.

21 20 Ze werd bleek van aandoening, omdat ze jaren en jaren gewerkt had, blind zich geen oogen blik rust gunnende, en dat die man met haren arbeid meer zou gewonnen hebben, meer dan zij. Ontevreden bleef hij bij het klaverveld staan. Ge hebt er te veel, zei hij vermanend, en met breed gebaar wees hij de gansche landstreek aan, of alles hem toebehoorde. Als het donker is, en men geen werk verlet... Daar is er genoeg! Ze keerden terug naar het hofstedeken, en zetten zich opnieuw neer op de bank voor de woning. En doet ge alles alléén? Oom Tist, een kreupele, slaapt hier soms. Hij helpt mij dan. Ik sta mijn man, en meer ook. Ik werk voor drie. Hij raapte een knuppel op, brak hem kalmpjes door; hij lei de twee stukken weer op den grond, of het solfertjes waren, die niet mochten verloren gaan. Hij moest weten, wat ze in species bezat. Ze zei het. Vijftienhonderd. Nardus uit den Vaderlander had mij gezeid, dat er meer was. Maar, 't is niets. Hij vroeg verder, wat ze elk jaar kon wegleggen, hoeveel ze voor de pacht betaalde. Mie antwoordde kinderlijk gedwee, en zag in heerlijke vizioenen steeds de bankbriefjes weer. De pacht is te hoog, beweerde hij. De eigenaars zijn allen dieven! Hij kwam uit Frankrijk:

22 21 ginder bestaan er geen kleine boerderijen om op te beginnen, en slaven op de hoeven van anderen deed hij niet meer, hij wilde niets aanvangen dan den boerenstiel, wilde geen omgang met menschen hebben. Hij moest werken, altijd voort, abbattre de la besogne, het werk zien inkrimpen; 's avonds kijken naar wat hij in den dag verricht had. Zijn vader had hem altijd gezegd, dat het hier de rijkste streek der wereld is, en hij had niet gelogen! Speeltie had overal boerderijen gezien als kasteelen, overal! En kloeke paarden en schoon vee! En geen duim gronds is verloren! Wie met mij wil wroeten en sparen zal eens zoo een hoeve bezitten! En al had hij ook een vreemden tongval, en al verstond ze elke uitdrukking niet, toch begreep ze heel goed, wat hij wenschte. Dat zou ik wel kunnen! sprak ze, en keek hem aan met oogen, die brandden voor 't geld. Die man kon uit haar ziel halen, wat er diep in besloten lag. Felle drift vervoerde haar; onmiddellijk zou ze zich willen begeven hebben aan het werk met heete begeerte om eens op een kasteelhoeve de meesteres te zijn. Zeker, zeker, mompelde hij, of hij nadacht. Ge zijt in de fleur van uw leven. Op uw ouderdom kan iedereen werken. Maar, wie struisch is, houdt het daarom niet altijd vol. Hij trok zijn jas uit, en hing ze op de bank, goed

23 22 toeziende, dat ze den grond niet raakte. Hij stroopte de rechter hemdsmouw op, hield den arm hoekig gespannen, en liet bollig zijn spieren zwellen. Hij ontrolde weer de mouw, en knoopte ze toe. Kalm nam hij vervolgens heur arm vast, ontblootte en overtastte hem. Ze staarde hem aan, zwijgend, met vrees, dat hij haar afkeuren zou. Hij sprak zijn bewondering uit. 'k Geloof, dat we 't akkoord zijn, maar geen katten in zakken! Het kan mij niet schelen, antwoordde ze. Toen de avond viel, zaten ze weer beiden op de bank, dicht bij elkaar. Ze zwegen lang, latende gaan hun gedachten naar het nieuw leven, dat ze samen zouden intreden. Een laatste vuurrood kleurde het westen, zichtbaar tusschen het gebladerte van een struik; 't schitterde ginder in trilvlekjes als spelende golfjes over brandende, kleine meren; alles verglom; over het oneindig veld klom de donkerheid hooger, en er kwam melancholie, omdat de dag dood was. Het vlierhout werd zwarter en zwarter; gansch ver over de vlakte rommelde dof een hortende donder; geen weerlicht sneed door de lucht. 't Zal regenen, sprak hij. Ik ga. Hij stond recht. Zijt ge niet vervaard, alléén? Zoo door 't lang koren op dien verlaten wegel! Ge zijt, gij, hier ook altijd alléén! Zij maar gerust in mij; ik en zal niet verloren loopen. Ik

24 23 en ben nooit van iets of van iemand bevreesd! Tot morgen! Hij vertrok. Ze had hem aan het hofgat achter-nagekeken. Het leven lag nu breed en vlekloos voor haar open; met jubelend hart zou ze er in vooruitstappen, gesteund door den fellen man, die groote schatten aan den grond zou ontrukken. Meer dan drie weken waren om. Met den avond week stillekens de logge rust, die gansch den vredigen lentedag om het hoeveken meesteres was geweest. Mie kon niet meer werken; alles was in orde voor den trouw van morgen; ze keek den wegel op, en voelde, dat het nu uit zou zijn met haar eenzaam leven. Vlokkige wolken trokken kalm onder de eindelooze diepten naar het verre oosten; ze trokken voort, starende naar elkander op de breede baan. De velden schoten uit hun roerloosheid; de halmen bogen zich een poos nauw merkbaar, bewogen zich daarna zachtjes, en over de vlakte dreef een langgerekt geruisch, zweeg, herbegon luider, verzwakte weer, en weldra vlogen kleine golfjes elkander na, nu zwellend, dan zich ontspannend, tot breede schaduwvlekken elkaar nabolden, zich wijd ontvouwend, zich snel toeplooiend, om verder altijd voort weer op te duiken, terwijl de aren over elkaar sloegen. De zon schoof weg in het westen, zonder vuurrood, een doffe zon, latende alleen een muffe

25 24 hitte na. Als de avond alle lijnen uitgewischt had, trad Mie haar woning binnen. Van overal kwamen groote zuchten; ze vielen neer op het huizeken, tot ze moe waren, en er een getrippel ontstond op de dakpannen, op de bladeren van de vlierstruiken en van het populierken achter de woning; wijder en wijder strekte zich een zingend geritsel uit in het koren. Toen het regenen ophield, luisterde Mie naar het langzaam getriptap van dikke druppels, die vielen van het dak op het smal rijtje steenen, liggende van einds tot einds voor het huis. Morgen zou ze de vrouw van Speeltie zijn! Mie en Jan trouwden des morgens vroeg voor de eerste mis; nieuwe Meeren hadden ze niet gekocht, willende geen geld op straat gooien. De bruids-knecht was oom Tist en de bruidsmeid Wieze-Marie, het wijf van den klompenmaker; deze twee mochten in den Vaderlander een druppelken meedrinken. Terwijl ze allen samen nog in het midden van den vloer stonden, hinkte de kreupele voortdurend om zijn nieuwen neef, stootte hem met den elleboog in de zijde en trok geheimzinnig oogjes, doch in het harde gelaat van Speeltie kreeg hij geen verandering. Ha, hij en wil mij niet kennen! grommelde Tist. 't Zal hem zuur opkomen! De pas gehuwden begaven zich seffens huiswaarts. Ze traden in de slaapkamer, en telden er het liggende

26 25 geld van Mie; haar vijftienhonderd frank, die bij den notaris stonden, moest ze terughalen, zei Speeltie. 't Geld is bij zoo een volk niet in zekerheid. Als ze in slechte doeken zitten, steken ze op met de kas! Het overige van den dag brachten ze door met het bezien van alles, wat zich op het hoeveken en in de woning bevond; Speeltie was kinderlijk blij, toen hij op den zolder een ontredderd getouw aantrof. Dat is, pardjee, nog het beste van al! riep hij uit. We zullen het repareeren en beneden zetten. En ze bespraken op welke manier het huishouden voortaan het profijtigst aangelegd zou worden; aan veel zaken gaf Speeltie een beter plaats. Mie stemde telkens toe, om wil van al die heerlijke dingen, die komen moesten. Den eigenaar mocht men rust noch duur laten, zoolang hij de pacht niet verminderde; dag en nacht zouden ze trachten naar het uur, dat ze op eigen goed zouden leven. De schemering ontvouwde zich reeds over de machtige vlakte, toen ze naar de veldvruchten gingen kijken; zalige groeikracht ontvouwde zich allentwege. Ze stapten traag om de akkers, en spraken geen woord. Toen den volgenden morgen de zon oprees, en de huiverige nevels nog om de velden dreven, waren de gehuwden reeds tusschen het natte koren, en diepten er de grachtjes vol onkruid uit. In drift toonden ze beiden aan elkaar, wat ze konden; het groot werk was aan den gang.

27 26 Mie en Speeltie waren twee weken getrouwd. Het was middag; ze zaten aan tafel in de lage keuken, staarden norsch voor zich, haastig dooretende. Een vroolijke zonnestraal speelde om die twee zwijgende menschen; hun brood was weldra op, en de aarden papteil leeggeschept. Mie sloeg met geweld haar houten lepel neer. Breek hem niet, zei Jan bedaard. Meent ge, dat het zóó kan blijven duren! Waarom en spreekt ge nooit? En kunt ge mij niet zeggen, wat ge in Frankrijk uitgezet hebt? Ik moet weten met wat voor 'nen vent, dat ik leef. Hij had zijn lepel afgelikt en lei hem nu neer op de tafel. Mie, ge zoudt beter doen te zwijgen, 't Is 'n goeie raad, dien ik u geef. Hebt ge misschien gezeten? 'k Zal u iets zeggen, Mie. Ge stondt met den kreupele in den koestal, en hij heette mij sloeber, en in 't kort zou hij u alles verteld hebben, zei hij zoo. Hij meent, dat hij mij in Frankrijk gekend heeft. In den Vaderlander heeft hij op mijn kap gezeten. En ge doet mee, Mie! Dieu-de-dieu! We zijn aan denzelfden ploeg gespannen, en ge doet mee! Hij liet de groote schelen voor de oogen zakken, en keek op zijn vingers, die breed openlagen op de tafel; de grijnslach om zijn mond verdween, en de lippen dekten weer de witte tanden.

28 27 Zoo en kan het niet blijven duren, Mie, sprak hij met doffe, eentonige stem. Er wordt hier te veel gepraat. We mogen, wij, onzen tijd niet verbabbelen. Nog iets, eer we aan 't werk vallen. Pier-Sies is hier gisteren geweest; hij vroeg, of wij de kist voor Tist zouden betaald hebben. Dat en doen we niet. De kist? Wat voor kist? Och ja, 't is waar: g'en weet het nog niet. Pier-Sies kwam zeggen, dat men het lijk van Tist had opgetrokken uit de Bundergracht. De kreupele was bezopen, en is er zoo blindelings in geloopen. Morgen wordt hij begraven: we zullen samen naar de kerk gaan. Ik had aan Tist gezegd, dat hij ons niet meer en moest helpen, en daarom was hij zeker zoo kwaad op mij. Zet de teil weg, Mie, we gaan delven. Na de begrafenis waren ze tegaar haastig naar huis gekomen, want ze hadden reeds te veel tijd verloren. Het was zoo een heerlijk groeiweer. Mie trok de rokken hooger door de linten van den voorschoot, en stroopte de mouwen op. Eer ze buitentraden, lei Speeltie de hand op haar schouder. 'k Moet u eerst iets zeggen, Mie. Ge monkt, omdat ik niet en spreek, ge vergeet, dat ik de man ben, en alles moet bestieren, en geen rekenschap te geven en heb. En ik? schoot ze op. En ik? Gij?... Ge zult mij laten begaan, en doen, wat ik zeg.

29 28 Wat gij zegt! Nooit! 't Is hier al het mijne! Dat hebben mijn ouders samengeschart. Ge moogt mij raad geven, maar 'k en zal toch uw meissen niet zijn! Luister, Mie; luister goed. Denk er maar op tot morgen: ik zal het hier al bestieren, of een van ons tweeën is hier te veel. Dat is zeker, want ik heb al mijn goesting van u. Trek maar op, als ge durft of kunt. Hij ging in de deur staan, en wendde zijn aangezicht af. Zoo en versta ik het niet, Mie, hernam hij na een poos, Er is nog plaats genoeg op het kerkhof voor een van ons tweeën. Wat mij in den weg staat, Mie, smijt ik er uit. Ik en zoek geen ruzie, maar nooit en ga ik achteruit. Den volgenden morgen ontving Mie het bevel een stuk van het klaverveld om te spitten; ze weigerde, en toen Speeltie dreigend op haar toetrad, greep ze den riek om te toonen, dat ze vast besloten was voor niets terug te wijken. Speeltie naderde voort. En sla mij niet! tierde ze met al de woede, die sedert dagen fel in haar opgegroeid was. 'k Zal steken! Er kwam geen aarzeling in zijn stap. Ze wist niet, wat ze deed, en stekte met den riek naar hem; ze trof hem in de bil en liet het wreed werktuig vallen. Daar! Ge hebt het alzoo gewild! Ik zeg het nog: ik en zal uw meissen niet zijn! Hij

30 29 rukte de stalen tanden uit de wonde, greep Mie vast, duwde haar tegen den stalmuur, niet voelende het bloed, dat langs zijn been liep. Hij had ze bij de armen, en neep om de beenderen te breken. Neem de spade, Mie, en ga delven, verzocht hij. Ondanks de vreeselijke pijn bleef ze tegenstand bieden, wrong en herwrong zich. 't Is nu Dinsdag, Mie. Ga delven, of anders draagt men u Vrijdag weg. Ik en lieg niet, Mie. Laat ons in peis en vree leven, en geld winnen. Ge werkt als een man, ik als drie: ik moet de meester zijn. Ze voelde zich stouter worden door zijn bedaard spreken, doch plots staarde ze verbouwereerd in zijn bleek, sinister gelaat; zijn zwarte oogen lagen brandend onder de opgezwollen, diep gezonken wenkbrauwen; in een stond werd hij een gansch onbekend man met een doodsbedreiging in iederen trek van het aangezicht. Zóó, meende ze, had ze hem eens gezien, doch niet zoo vervaarlijk, zoo afgrijselijk leelijk als nu. In haar bang staren ontwaarde ze weldra niets meer dan het vlammen van oogen en samenkrimpen van wreede lijnen; haar hoofd begon te duizelen en ze zag het blinken van groote, witte tanden, vlottende door de schijnbaar monsterachtig breed geworden tronie. Ze dacht aan Tist, schudde en beefde en ze weende ineens, dat haar lijf er van schokte. Zoo is het goed, zei hij, en trok zijn longen vol lucht. Hij liet haar los, en de grijnzende plooien

31 30 zweefden weg uit zijn aangezicht. Het bloed uit zijn wonde verfde den grond. Doe, wat ik u zeg, en 'k zal braaf zijn voor u. Maar, geen tijd verloren, neem de spade en ga delven. Ze ging, zonder ziel, gebroken, zonder wilskracht nog tot opstand; ze werkte, werkte, hopende, dat hij zou tevreden zijn. Den volgenden dag was ze ziek, en kon de gekneusde armen niet verroeren. Speeltie had zijn been verbonden, als zij het niet zag, en stond nu voor het bed; hij was gereed om naar het werk te gaan. Vandaag en kunt ge niets doen, sprak hij. Dat is schade voor ons. maar 'k weet, dat het nooit meer en zal gebeuren. We moeten nu altijd samen in hetzelfde gareel loopen. Sedert ik hier weg ben, en heb ik bijkans geen Vlaamsch meer gesproken, en toch trek ik mij goed uit den slag, had Speeltie eens gezegd, toen hij nog in den Vaderlander verbleef, waar hij geen twee keeren sprak op een ganschen dag. Eens per week verliet hij de kleine hoeve, begaf zich naar de kerk, hij wist, dat er over hem gepraat werd. Die vent heeft gezeten, had oom Tist gezegd. Dat hij maar voorzichtig zij, of 'k zal, ik, zijn spel eens uitbrengen. De kreupele verdronk in de Bundergracht, en al hetgeen hij in een zatlapperij beweerd had, werd stilaan door de lieden vergeten.

32 31 In de kerk nam Speeltie geen stoel uit zuinigheid, en stond, niet ver van den predikstoel, in 't zicht van allen; hij scheen te bidden als iedereen, doch knielde nooit; hij boog diep het hoofd onder Consecratie en Nutting, en loerde in 't geniep naar 't volk, trachtende te lezen in elken blik, die op hem gericht werd. Na de mis trad hij den Vaderlander binnen. Hij dronk er maar een druppelken, en keerde daarna regelrecht terug naar huis. Drie centen zal ik verteren, nooit meer, had hij aan Mie gezegd, en hij hield woord. Hij stond met gespannen aandacht bij de schenktafel, luisterde, of niemand over hem sprak. Hij keek scherp toe, hoe men zijn groet beantwoordde, of er geen haat voor den vreemdeling opflakkerde in de oogen. Hij boezemde ontzag in door zijn ernstig kijken, door zijn zwijgen; altijd was hij deftig in houding en gang, en heel zindelijk. Hij wilde macht bekomen over die menschen. De winter was om. De groote processie ging uit. In machtige galmen, bij schetterend klaroengeschal, donderde de zegezang van het oksaal. Helder, luid, verhief zich de krachtige stem van den voorzanger, hoog beginnende, laag afdalende, tot alle zangers invielen met juichstemmen bij het uitschaterend, feestelijk blij-zijn van het orgel. Zang en orgelgeruisch vlogen door de wijd open

33 32 kerkdeur naar buiten. Uit den toren daalde de galm van de drie klokken, roepende naar de verte, ver over de korenzee, wat er gebeuren zou. Door de groote deur trok de processie naar buiten in de stralende zon; ze trok naar de breede velden, die in glorieglans uitstalden het machtig werk van den boer, gewrocht in het geweld van zijn schoften. Bij al dat zonnelicht, bij dat klokgelui en belgeklingel, bij dat zingen en orgelspel, bij vaandels en wimpels, kruisen en vanen, bij hooge kleuren en schitterend goud, bij wierookwalmen en bloemengeur, bij al het grootsche, dat in de lucht hing, er in stappende als in een tempel van onmeetbare wijdte en stralende glorie trad de groote standaard vooruit! Eerst boog hij zich om buiten te geraken, daarna richtte hij zich hoog op, stekende de vergulde piek naar het hemelgewelf, latende zegevierend klapperen het breed, geschilderd doek. Zoo trok de eeuwenoude standaard voorop, als een onwrikbaar zinnebeeld van blijven bij alles, wat verdwijnt. Geslachten had hij zien opkomen en vergaan; hij was sterk gebleven, altijd hoog oprijzende, tartende de kloekheid zijner twee dragers, kalm, loodrecht, dreef hij nu voorop, doorsnijdende de lucht. Vele lieden hadden reeds de kerk verlaten, keken toe van weerszijden de baan; veel mannen stonden voor den Vaderlander, ook Speeltie, allen met ontbloot hoofd. Juist steeg een rukwind op. De omklemmende handen verloren hun kracht, en de

34 33 fiere standaard dreigde pletterend in het volk neer te slaan. Speeltie schoot toe, wrong zijn ottervellen muts in den zak, en, de twee mannen wegduwende, greep hij den standaard vast. Hij alléén droeg hem, stokstijf; hij droeg hem hoog, forsch, zonder riem, met eene hand, kijkende strak voor zich, wetende, dat hij groot werk verrichtte, wat de sterkste hier niet zou gedaan hebben. Hij schreed voort met stevigen stap; sloeg er windgeweld in het doek, dan liet hij zachtjes den standaard vooroverhellen, richtte hem bedaard omhoog, en alles over-heerschend ging de gulden piek weer voorop, kijkende triomfantelijk over alles, ver in het rond. Speeltie was hier nu niet meer een gemeene koehouder, de man van Mie van Erpe, maar iemand, die door het overwicht van zijn kracht de overigen achteruitdreef. Er was iets in zijn blik, in zijn houding en gestalte, zeggende, dat hij meer was dan die anderen. En van allen omhulde hem het gevoelen, dat hij was reuzensterk! Hij ging daar met iets, dat paste bij de sterkte van zijn lijf. Hij ging voorop; hij was het, die de processie leidde! Ja, de boeren voelden, dat hij allen zou gebroken hebben; ze stonden versteld om zijn doen. Hij was geen man met wien men licht zou omgesprongen hebben. En elk jaar zou hij voortaan den standaard dragen. De rijke boeren, die hem vroeger schier in den Vaderlander niet bezagen, spraken nu gaarne tot

35 34 hem; hij luisterde ernstig met zekere welwillendheid toe, en ze werden iets gewaar, of hij alles, wat zij zegden, beter wist, dan zij zelf. Degenen, die hoopten, dat hij eens toch zijn eigen denkwijze zou vooruit-gezet hebben, werden ook telkens teleurgesteld. Op het hoeveken van Speeltie werd geen mensch ontvangen; voor geen bezoeker ter wereld verlieten de echtelingen den veldarbeid; ontwaarden ze door het vlierhout iemand op den voetwegel, dan grendelden ze de huisdeur toe. Karnemelkpap, roggebrood en aardappels waren hun eenig voedsel. Als de arbeid hen te zeer afmatte, dan kocht Mie bij Treze Viane op het dorp een klompje spek. Om en op het hofstedeken was het steeds een slaven zonder rust, een angstig, krampachtig scharrelen naar alles, wat waarde kon hebben. Altijd was Speeltie aan den arbeid, zelfs op den Zondag; als hij van de kerk terug was, dan zwoegde hij, zooals altijd, tot den laten avond. En gunde het veld hem wat rust, dan zwingelde, spon en weefde hij. De menschen zegden, dat hij zich dood wroette om vooruit te komen, en daarom achtten hem de sloovers van het dorp. En de ouders, die liederlijke zoons hadden, dachten aan Speeltie en aan Speeltie dachten allen, die geld bijeenscharrelden. Als er te spitten viel, dan deden Speeltie en zijn wijf dit samen; zij spande zich in om met hem gelijken tred te houden. Hun rug ging op en neer,

36 35 altijd voort, rusteloos; ze keerden den zwaren grond om, sloegen soms een aardkluit in twee, of effenden met een zwaai der spade den omgedolven grond, niet eens onderbrekende het op- en neergaan van hun lijf. En bleef Mie te ver achter, dan wendde Speeltie onder het voortdelven eens het aangezicht naar heur, en, hoe snel dit ook gebeurde, ze wist het, en het sterkte opnieuw haar zenuwen en spieren. Met een zeel over den schouder trok Mie, naast heur man, aan de egge en de rol; ze stapten snel voort, gebogen, gespannen, drukkende diepe voetsporen in den grond; op het eind gekomen wendden ze zich gezwind om, herbegonnen, gedurig voort: op, neer; op, neer! Als de zon alles verzengde, het koren krakend rijpte, en het zand der wegen de naakte voeten schroeide, als de streek als in brand lag, dan pikte Mie naast Speeltie het koren met de stekende stralen op hals en schouders, en het doorweekte hemd aan de beenen geplakt; ze sloeg maar altijd toe bij een draai van heur breed achterlijf, een zwaai van heur slodderrokje; haar zweetende borst was bloot, haar aangezicht rood ontstoken, en natte klisjes haar hingen voor heur oogen. Speeltie, met een voorschoot aan, pikte in zijn hemd, en met de naakte beenen wijd opengesperd, sloeg hij toe met zenuwachtigen slag. Speeltie en Mie dorschten ook samen; de vlegels vielen zoo gezwind neer in snel getrippel, dat men

37 36 zou verondersteld hebben, dat ze gevieren waren; ze gunden zich maar even den tijd om het stroo om te keeren, of versche bundels open te smijten. Mie was er bij voor alle werk, zelfs als ze meer dan acht maanden zwanger ging. Sedert het huwelijk kweekte men geene groenten meer. Tuinbloemen waren er nooit geweest; de geurige schermen der vlierstruiken om de woning werden door Mie, die de markt deed, bij den apotheker in de stad verkocht. Men roeide die struiken niet uit, omdat ze het gedoente onttrokken aan nieuwsgierige blikken, en de bewoners verder van de wereld afzonderden. Speeltie had een stalletje opgetimmerd, hield veel hoenders en konijnen, al zaaide noch plantte hij er iets voor. In den nacht trok hij op strooptocht uit, kwam terug zwaar beladen met klaver, met beetwortels, met rapen, met alles, wat hem dienen kon; hij vulde zakken met haverbellen en graanaren; hij nam zijn deel van het geroot vlas, dat in de weiden te drogen lag, en haalde in den herfst vrachten aardappels naar huis. Hij liep vreeselijke afstanden af om niet te veel verwoesting op één plaats aan te richten. Zijn vrouw vergezelde hem, als het regende of helledonker was, en ze geen gevaar liepen getweeën ontwaard te worden; anders was hij liefst alléén. Soms wilde hij te huis blijven, als het weer te ijselijk was; hij legde zich te bed, er zich keerende en wendende, tot hij opsprong en toch uitliep.

38 37 Als de boeren uit de streek samen werkten, dan maakten ze den arbeid vroolijk; er moest toch een beetje pleizier zijn! Zoo iets kenden Speeltie en zijn wijf niet. In den vlastijd hoorden ze overal het zingen en roepen bij de repels, het jubelen achter geladen karren en wagens, het wild uittieren van dronkemansgenot; in den laten avond, als de wind doodstil lag, dan steeg hier en daar, naar het dorp toe, het lawaai op van 't uitzinnig kloeren: een dwazen, wilden dans op klompen, een klepperend en ploffend neerslaan van zware voeten, als een dreunend geluid van uitgelaten dorschvlegels, bij dol gerythmeerde jeneverliedjes. Speeltie en Mie waren voor de eerste dagklaarte uit het bed om hun vlas te slijten, en trokken sprakeloos door nachtkilheid en morgenmist. Ze werkten alléén, hadden de hulp van geen vreemden noodig, en kenden noch drank noch uitgelatenheid. Niemand was er om te schreeuwen: Is Mollie willen komen? Ieou! Zullen we t' avond slijtpap eten? Ieou! Zullen we t' avond kloeren? Ieou! Als het duister werd, voerden ze de zwaar geladen kruiwagens naar de Bundergracht; daar plonste Speeltie tot over de heupen in het water op de plaats, waar oom Tist verdronken was; hij lei het vlas te roten, en nam daarna de kasseisteenen aan, die Mie hem toewierp, en het vlas onder moesten houden. Nauw was dit gedaan of hij sprong op het droge, liep stroelend en sijpelend weg om ander kleeren aan

39 38 te schieten, eer hij zich begaf op strooptocht. Er kwam een kind op het hofstedeken, een jongen. Veel verzorging genoot hij niet; in een hoek van de keuken werd een bak opgetimmerd, met stroo gevuld, en daar legde men den nieuwgeborene in; hij mocht er voortaan urenlang stenen, weenen, jammeren, huilen: de ouders bleven aan 't werk op het veld of om de woning; het wicht kreeg zijn voedsel op vast bepaalde stonden, en nu en dan ververschte men het stroo. Een jaar nadien baarde Mie een verneuteld meisje; daarna schonk ze opvolgenlijk het leven aan twee broertjes, en het kinderen hield op voor goed. Waren de kleine sukkelaars groot genoeg om de ladder op te klauteren, dan werd hun den zolder als nachtverblijf aangewezen; daar sliepen ze in stroo en vodden. Ze groeiden op in 't wild; naar school moesten ze niet: daar was geen geld mee te verdienen. Ze hadden onrustig flikkerende oogen, die altijd zochten, of er iets mee te scharrelen of weg te moffelen viel. En nauwelijks konden ze goed loopen, of ze trokken het onmeetbaar veld in langs wegeltjes, bermen en kanten; ze zaten er meestal rondloerend als geslepen, waakzame roofdieren; en bood de gelegenheid zich aan, dan stolen ze, wat ze maar vermochten huiswaarts te dragen of te sleepen. De kinders van Speeltie waren geel en mager, en

Het paaltje van Oosterlittens Er stond weer een pot met bonen! Elke avond kreeg de schoenmaker van Oosterlittens bonen te eten. Maar de schoenmaker

Het paaltje van Oosterlittens Er stond weer een pot met bonen! Elke avond kreeg de schoenmaker van Oosterlittens bonen te eten. Maar de schoenmaker Het paaltje van Oosterlittens Er stond weer een pot met bonen! Elke avond kreeg de schoenmaker van Oosterlittens bonen te eten. Maar de schoenmaker klaagde nooit. Hij was te arm om vlees te kopen. Elke

Nadere informatie

GAAT ER OP UIT. Balder

GAAT ER OP UIT. Balder Balder GAAT ER OP UIT H et was die ene nacht van het jaar dat de tijd stil lijkt te staan voor het merendeel van de mensen, maar voor EEN persoon ging die nog altijd veel te snel. Er was nooit genoeg tijd

Nadere informatie

Het lam. Arna van Deelen

Het lam. Arna van Deelen Het lam Arna van Deelen Hij leunde vermoeid op zijn staf, starend over de eindeloze velden. De kudde lag verspreid onder de bomen, die op deze tijd van de dag voor wat schaduw zorgden. Hij legde zijn hand

Nadere informatie

Geelzucht. Toen pakte een vrouw mijn arm. Ze nam me mee naar de binnenplaats van het huis. Naast de deur van de binnenplaats was een kraan.

Geelzucht. Toen pakte een vrouw mijn arm. Ze nam me mee naar de binnenplaats van het huis. Naast de deur van de binnenplaats was een kraan. Geelzucht Toen ik 15 was, kreeg ik geelzucht. De ziekte begon in de herfst en duurde tot het voorjaar. Ik voelde me eerst steeds ellendiger worden. Maar in januari ging het beter. Mijn moeder zette een

Nadere informatie

De geschiedenis van een muis

De geschiedenis van een muis bron exemplaar Koninklijke Bibliotheek Den Haag, signatuur: XKP 098. J. Vlieger, Amsterdam 1880-1890 Zie voor verantwoording: http://www.dbnl.org/tekst/_ges005gesc01_01/colofon.htm 2010 dbnl 1 De Geschiedenis

Nadere informatie

Een greep uit een presentatieviering met als thema: Licht zijn voor anderen

Een greep uit een presentatieviering met als thema: Licht zijn voor anderen Een greep uit een presentatieviering met als thema: Licht zijn voor anderen Openingstekst: (Door een ouder en kind) A. Zeg zou jij het licht aandoen? Je moet opschieten, want het is bijna tijd. Dadelijk

Nadere informatie

MEMORY WOORDEN 1.1. TaalCompleet A1 Memory Woorden 1 1

MEMORY WOORDEN 1.1. TaalCompleet A1 Memory Woorden 1 1 MEMORY WOORDEN 1.1 TaalCompleet A1 Memory Woorden 1 1 ik jij hij zij wij jullie zij de baby het kind ja nee de naam TaalCompleet A1 Memory Woorden 1 2 MEMORY WOORDEN 1.2 TaalCompleet A1 Memory Woorden

Nadere informatie

Inhoud. Een nacht 7. Voetstappen 27. Strijder in de schaduw 51

Inhoud. Een nacht 7. Voetstappen 27. Strijder in de schaduw 51 Inhoud Een nacht 7 Voetstappen 27 Strijder in de schaduw 51 5 Een nacht 6 Een plek om te slapen Ik ben gevlucht uit mijn land. Daardoor heb ik geen thuis meer. De wind neemt me mee. Soms hierheen, soms

Nadere informatie

Gelukkig Hansje. Jacob Grimm en Wilhelm Grimm. bron Jacob Grimm en Wilhelm Grimm, Gelukkig Hansje. D. Noothoven van Goor, Leiden 1850-1860.

Gelukkig Hansje. Jacob Grimm en Wilhelm Grimm. bron Jacob Grimm en Wilhelm Grimm, Gelukkig Hansje. D. Noothoven van Goor, Leiden 1850-1860. Gelukkig Hansje Jacob Grimm en Wilhelm Grimm bron. D. Noothoven van Goor, Leiden 1850-1860 Zie voor verantwoording: http://www.dbnl.org/tekst/grim001gelu01_01/colofon.php 2011 dbnl 1 Gelukkig Hansje. Wilt

Nadere informatie

Er was eens een heel groot bos. Met bomen en bloemen. En heel veel verschillende dieren. Aan de rand van dat bos woonde, in een grot, een draakje. Dat draakje had de mooiste grot van iedereen. Lekker vochtig

Nadere informatie

Het tweede avontuur van Broer Vos en Broer Konijn

Het tweede avontuur van Broer Vos en Broer Konijn Het tweede avontuur van Broer Vos en Broer Konijn Oom Remus bron. Z.n., z.p. ca. 1950 Zie voor verantwoording: http://www.dbnl.org/tekst/remu001twee01_01/colofon.php 2010 dbnl / erven J.C. Harries 2 [Het

Nadere informatie

1 Vinden de andere flamingo s mij een vreemde vogel? Dat moeten ze dan maar zelf weten. Misschien hebben ze wel gelijk. Het is ook raar, een flamingo die jaloers is op een mens. En ook nog op een paard.

Nadere informatie

Op een avond besloot Dolfje naar de dierentuin te gaan. Er stond een mooie volle maan aan de hemel, dus Dolfje was geen gewone jongen.

Op een avond besloot Dolfje naar de dierentuin te gaan. Er stond een mooie volle maan aan de hemel, dus Dolfje was geen gewone jongen. 6-9 jaar Dolfje Weerwolfje en de verdwenen dierentuindieren Op een avond besloot Dolfje naar de dierentuin te gaan. Er stond een mooie volle maan aan de hemel, dus Dolfje was geen gewone jongen. Hij had

Nadere informatie

Welke boom stond midden in het hof en welke plannen had satan?

Welke boom stond midden in het hof en welke plannen had satan? Welke boom stond midden in het hof en welke plannen had satan? Genesis 2:8-10 8 Ook plantte de HEERE God een hof in Eden, in het oosten, en Hij plaatste daar de mens, die Hij gevormd had. 9 En de HEERE

Nadere informatie

14 God ging steeds voor hen uit, overdag in een wolk, s nachts in licht en vuur.

14 God ging steeds voor hen uit, overdag in een wolk, s nachts in licht en vuur. Psalmen Psalm 78 1 Een lied van Asaf. De lessen van het verleden Luister allemaal naar mijn woorden. Luister goed, want ik wil jullie iets leren. 2 Wijze woorden wil ik spreken, wijze woorden over het

Nadere informatie

-23- Geen medelijden

-23- Geen medelijden -22- Graniet Hoeveel keer was de vrachtwagen al gestopt? Innocent was de tel kwijtgeraakt. Telkens als de truck halt hield, werden er een paar jongens naar binnen geduwd. Maar nu bleef de deur van de laadruimte

Nadere informatie

Verhaal: Jozef en Maria

Verhaal: Jozef en Maria Verhaal: Jozef en Maria Er was eens een vrouw, Maria. Maria was een heel gewone jonge vrouw, net zo gewoon als jij en ik. Toch had God haar uitgekozen om iets heel belangrijks te doen. Iets wat de hele

Nadere informatie

Ik ben maar een eenvoudige ezel, maar ik wil je graag een mooi verhaal vertellen

Ik ben maar een eenvoudige ezel, maar ik wil je graag een mooi verhaal vertellen De ezel van Bethlehem Naar een verhaal van Jacques Elan Bewerkt door Koos Stenger Ik ben maar een eenvoudige ezel, maar ik wil je graag een mooi verhaal vertellen over iets wat er met me gebeurd is. Het

Nadere informatie

OP BEZOEK BIJ BARON GEENWEGGE VAN TERUG

OP BEZOEK BIJ BARON GEENWEGGE VAN TERUG ar pla xce m Gr ati se OP BEZOEK BIJ BARON GEENWEGGE VAN TERUG OP BEZOEK BIJ BARON GEENWEGGE VAN TERUG WIL JIJ HET HELE (VOORLEES) VERHAAL GRAAG LEZEN? Je krijgt Op bezoek bij baron Geenwegge van Terug

Nadere informatie

Sander Kloet. Elisha Mercelina. Het zwarte meer

Sander Kloet. Elisha Mercelina. Het zwarte meer Sander Kloet koud zo voelt het hier. kil ik weet niet waar het vandaan komt het is geen kou. het is angst. angst voor de wereld angst voor de dag van morgen bang dat we dingen vergeten bang dat we dingen

Nadere informatie

Een gelukkige huisvrouw

Een gelukkige huisvrouw Een gelukkige huisvrouw Voordat ik zwanger was, was ik een gelukkige huisvrouw, ik had alles wat ik wilde. En daarvoor hoefde ik geen dag te werken. Want werken, dat deed mijn man Harry al. Harry zat in

Nadere informatie

Stilton! Ik ben uitgever van de meest gelezen krant van wakker Muizeneiland, De Wakkere Muis.

Stilton! Ik ben uitgever van de meest gelezen krant van wakker Muizeneiland, De Wakkere Muis. EEN MISTIGE AVOND IN OKTOBER Het was een mistige avond in oktober. Ik haat reizen! Zat ik maar lekker thuis in mijn luie stoel! Helaas, ahum, ik bevond mij in een aardedonker bos Wil je weten waarom? Luister!

Nadere informatie

TONEELSTUK Marama en de krokodillenrivier.

TONEELSTUK Marama en de krokodillenrivier. TONEELSTUK Marama en de krokodillenrivier. AKTE I Scène 1 In een Afrikaans dorpje staan wat hutjes en zijn de mensen bezig met alledaagse dingen: er wordt water gehaald, eten gemaakt, kinderen spelen buiten...

Nadere informatie

De zon klom alsmaar hoger en hoger. Een merel stak zijn snavel in de lucht, toen een straal zonlicht in zijn nest scheen. Het beest schudde de slaap

De zon klom alsmaar hoger en hoger. Een merel stak zijn snavel in de lucht, toen een straal zonlicht in zijn nest scheen. Het beest schudde de slaap De zon klom alsmaar hoger en hoger. Een merel stak zijn snavel in de lucht, toen een straal zonlicht in zijn nest scheen. Het beest schudde de slaap uit zijn veren, kwetterde een goedemorgen naar een soortgenoot

Nadere informatie

Bert staat op een ladder. En trekt aan de planten die groeien in de dakgoot. Hij verstopt de luidspreker en het stopcontact achter de planten.

Bert staat op een ladder. En trekt aan de planten die groeien in de dakgoot. Hij verstopt de luidspreker en het stopcontact achter de planten. Helaas Wanneer besloot Bert om Lizzy te vermoorden? Vreemd. Hij herinnert zich het niet precies. Het was in ieder geval toen Lizzy dat wijf leerde kennen. Dat idiote wijf met haar rare verhalen. Bert staat

Nadere informatie

David Grossman Uit de tijd vallen

David Grossman Uit de tijd vallen David Grossman Uit de tijd vallen Een verhaal in stemmen Vertaling Ruben Verhasselt Cossee Amsterdam stadschroniqueur: Als ze s avonds aan tafel zitten te eten, verandert plots het gezicht van de man.

Nadere informatie

naar God Verlangen Thema: juni welkom in de open deur dienst voorganger: ds. W. Dekker muziekteam: Theda, Lisette, Rik Aart-Jan en Nathan

naar God Verlangen Thema: juni welkom in de open deur dienst voorganger: ds. W. Dekker muziekteam: Theda, Lisette, Rik Aart-Jan en Nathan welkom juni in de open deur dienst 19 2016 Thema: Verlangen naar God n.a.v. Psalm 42 voorganger: ds. W. Dekker muziekteam: Theda, Lisette, Rik Aart-Jan en Nathan organist: Christian Boogaard Welkom en

Nadere informatie

Een Berbers dorp. Mijn zussen en ik mochten van mijn vader naar school. Meestal mochten alleen jongens naar school.

Een Berbers dorp. Mijn zussen en ik mochten van mijn vader naar school. Meestal mochten alleen jongens naar school. Een Berbers dorp Ik ben geboren en opgegroeid in het noorden van Marokko. In een buitenwijk van de stad Nador. Iedereen kent elkaar en altijd kun je bij de mensen binnenlopen. Als er feest is, viert het

Nadere informatie

3e Statie: Jezus valt voor de 1e maal onder het kruis.

3e Statie: Jezus valt voor de 1e maal onder het kruis. 1e Statie: Jezus wordt ter dood veroordeeld. De eerste plaats waar Jezus stil stond op de kruisweg, was het paleis van de Romeinse landvoogd Pontius Pilatus. De joodse leiders wilden Jezus uit de weg ruimen.

Nadere informatie

Waarom de slak zijn huisje altijd met zich meedraagt

Waarom de slak zijn huisje altijd met zich meedraagt Waarom de slak zijn huisje altijd met zich meedraagt Ies Spreekmeester bron. Van Holkema & Warendorf, Amsterdam 1946 Zie voor verantwoording: http://www.dbnl.org/tekst/spre012waar01_01/colofon.php 2010

Nadere informatie

Een nieuw aardig prentenboek

Een nieuw aardig prentenboek Een nieuw aardig prentenboek Heinrich Hoffmann Vertaald door: W.P. Razoux bron (vert. W.P. Razoux). J. Vlieger, Amsterdam ca. 1885 Zie voor verantwoording: http://www.dbnl.org/tekst/hoff049nieu01_01/colofon.php

Nadere informatie

Voor Cootje. de vuurtoren

Voor Cootje. de vuurtoren Voor Cootje de vuurtoren De Koos Meinderts vuurtoren Lemniscaat & Annette Fienieg Nederlandse rechten Lemniscaat b.v. Rotterdam 2007 isbn 978 90 5637 909 4 Tekst: Koos Meinderts, 2007 Illustraties: Annette

Nadere informatie

De haas en de egel. Wilhelm Grimm en Jacob Grimm. bron Wilhelm Grimm en Jacob Grimm, De haas en de egel. Z.n., z.p. 1900-1910.

De haas en de egel. Wilhelm Grimm en Jacob Grimm. bron Wilhelm Grimm en Jacob Grimm, De haas en de egel. Z.n., z.p. 1900-1910. De haas en de egel Wilhelm Grimm en Jacob Grimm bron. Z.n., z.p. 1900-1910 Zie voor verantwoording: http://www.dbnl.org/tekst/grim002haas01_01/colofon.php 2011 dbnl 1 De haas en de egel. Het was een mooie

Nadere informatie

Het kasteel van Dracula

Het kasteel van Dracula Uit het dagboek van Jonathan Harker: Het kasteel van Dracula 4 mei Eindelijk kom ik bij het kasteel van Dracula aan. Het kasteel ligt in de bergen. Er zijn geen andere huizen in de buurt. Ik ben moe. Het

Nadere informatie

VERZEN UIT HET ZIEKENHUIS

VERZEN UIT HET ZIEKENHUIS VERZEN UIT HET ZIEKENHUIS DOOR G. H. 'S-GRAVESANDE É / OEI owe lib J 1' É I I t I I VERZEN UIT HET ZIEKENHUIS r É VERZEN UIT HET ZIEKENHUIS DOOR G. H. 'S-GRAVESANDE '9Y3 Voor K. H. R. de Josselin de Jong

Nadere informatie

Het is om wanhopig te worden. t Drukt je neer, je komt geen stap vooruit. Vooral in je zwakste momenten word je door een machtige vijand gestuit.

Het is om wanhopig te worden. t Drukt je neer, je komt geen stap vooruit. Vooral in je zwakste momenten word je door een machtige vijand gestuit. Overwinning Je twijfelt of je wel in de hemel zult komen, een stemmetje in je zegt van niet. Te zondig voor al die mooie dromen. Dat loopt op niets uit, zoals je zelf toch wel ziet. Het is om wanhopig

Nadere informatie

Dit verhaal gaat over een schat, die je overal kunt vinden : zowel hier als daar, zowel vroeger als nu. Een schat zo rijk als het leven zelf, die

Dit verhaal gaat over een schat, die je overal kunt vinden : zowel hier als daar, zowel vroeger als nu. Een schat zo rijk als het leven zelf, die Er zit een schat verborgen in jezelf Dit verhaal gaat over een schat, die je overal kunt vinden : zowel hier als daar, zowel vroeger als nu. Een schat zo rijk als het leven zelf, die toont hoe het zijn

Nadere informatie

H E T R I J M T TED VAN LIESHOUT V E E L V E R S J E S & L I E D J E S 1 9 8 4 2 0 1 4 LEOPOLD / AMSTERDAM

H E T R I J M T TED VAN LIESHOUT V E E L V E R S J E S & L I E D J E S 1 9 8 4 2 0 1 4 LEOPOLD / AMSTERDAM H E T R I J M T TED VAN LIESHOUT V E E L V E R S J E S & L I E D J E S 1 9 8 4 2 0 1 4 V E R B E E L D D O O R T E D V A N L I E S H O U T LEOPOLD / AMSTERDAM KAATJE KOE 1 Ik ben het zat! Wat doe ik hier!

Nadere informatie

Op welke wijze kreeg Mozes een les in geloof dat hij door God is aangewezen Gods volk te leiden?

Op welke wijze kreeg Mozes een les in geloof dat hij door God is aangewezen Gods volk te leiden? De wonderen van God. Op welke wijze kreeg Mozes een les in geloof dat hij door God is aangewezen Gods volk te leiden? Exodus 4:1-3 1 Toen antwoordde Mozes en zei: Maar zie, zij zullen mij niet geloven

Nadere informatie

Voor de dienst zingen we:

Voor de dienst zingen we: Voor de dienst zingen we: Looft de Here, alle gij volken, prijst Hem, alle gij natiën, want zijn goedertierenheid is machtig over ons, en des Heren trouw is tot in eeuwigheid. Halleluja (8x) Ben je groot

Nadere informatie

Ankie. het meisje uit de bossen van Karoetsja. Antoon Kersten ooit geschreven voor zijn kleindochter Karin. blad 1

Ankie. het meisje uit de bossen van Karoetsja. Antoon Kersten ooit geschreven voor zijn kleindochter Karin. blad 1 Ankie het meisje uit de bossen van Karoetsja Antoon Kersten ooit geschreven voor zijn kleindochter Karin blad 1 In een ver land, wel duizend kilometer hier vandaan, woonde Angelina. Haar moeder noemde

Nadere informatie

DIENST VAN DE VOORBEREIDING

DIENST VAN DE VOORBEREIDING Eredienst in de Morgensterkerk 15 juli 2012 Dienst van Schrift en Tafel Muziek bij binnenkomst DIENST VAN DE VOORBEREIDING Welkom door de ouderling Stilte (gemeente gaat staan) Bemoediging en drempelgebed

Nadere informatie

Een nieuwe vriendin, een nieuw tijdperk

Een nieuwe vriendin, een nieuw tijdperk Een nieuwe vriendin, een nieuw tijdperk Ruud Macco De kieren van de deur lichtten oogverblindend op. De radio viel uit. De klap kwam zo n halve minuut later. Toen ik wakker werd, was het stil en donker.

Nadere informatie

JAN STEVENS. Voorjaarsdroom. De Wielewaal" Dordrecht 1945

JAN STEVENS. Voorjaarsdroom. De Wielewaal Dordrecht 1945 JAN STEVENS Voorjaarsdroom De Wielewaal" Dordrecht 1945 r JAN STEVENS 4 Voorjaarsdroom De Wielewaal" Dordrecht 1945 voor Minke « Die lentemorgen, vroeg - ben ik door de boomgaard gegaan en het was of

Nadere informatie

Natuurburen. In samenwerking met Stichting Welzijn Zorgcentra Basisscholen NME Centrum. Doel Saamhorigheid in de wijk versterken Elkaar leren kennen

Natuurburen. In samenwerking met Stichting Welzijn Zorgcentra Basisscholen NME Centrum. Doel Saamhorigheid in de wijk versterken Elkaar leren kennen Natuurburen In samenwerking met Stichting Welzijn Zorgcentra Basisscholen NME Centrum Doel Saamhorigheid in de wijk versterken Elkaar leren kennen Projectbeschrijving Ouderen en jongeren voeren samen activiteiten

Nadere informatie

Tekst liederen 31-10. Machtig God, sterke Rots (het geheel 2x zingen)

Tekst liederen 31-10. Machtig God, sterke Rots (het geheel 2x zingen) Tekst liederen 31-10 Machtig God, sterke Rots (het geheel 2x zingen) Machtig God, sterke Rots, U alleen bent waardig. Aard' en hemel prijzen U. Glorie voor uw naam. Lam van God, hoogste Heer, heilig en

Nadere informatie

Chiina (een waar gebeurd verhaal)

Chiina (een waar gebeurd verhaal) Xii iis evangelliist iin Chiina (een waar gebeurd verhaal) Het sneeuwde in de bergachtige streek Gansu. Een koude en venijnige wind blies kleine sneeuwvlokken in zijn gezicht. Toen Xi 's ochtends uit het

Nadere informatie

Sambo, ga je mee? Leonard Roggeveen. Zie voor verantwoording: http://www.dbnl.org/tekst/rogg009samb01_01/colofon.htm

Sambo, ga je mee? Leonard Roggeveen. Zie voor verantwoording: http://www.dbnl.org/tekst/rogg009samb01_01/colofon.htm Sambo, ga je mee? Leonard Roggeveen bron G.B. van Goor Zonen's Uitgeversmaatschappij N.V., Den Haag/Batavia z.j. [1939] Zie voor verantwoording: http://www.dbnl.org/tekst/rogg009samb01_01/colofon.htm 2005

Nadere informatie

Paasviering 2014. Vandaag sluiten we het project Schatzoekers af en vieren we het feest van de opstanding.

Paasviering 2014. Vandaag sluiten we het project Schatzoekers af en vieren we het feest van de opstanding. Welkom Vandaag sluiten we het project Schatzoekers af en vieren we het feest van de opstanding. Gebed (groep 6) Lieve God, we zijn hier bij elkaar gekomen om Pasen te vieren het feest van de opstanding

Nadere informatie

Orgelspel. Welkom en afkondigingen

Orgelspel. Welkom en afkondigingen RUST BIJ DE VADER Biddag voor gewas en arbeid t Harde, 9 maart 2016 Voorganger: ds. D. Dekker Organist: dhr. G.G. Kunst Medewerking: kinderen zondagsschool en jeugdclubs Aanvang; 9.30 uur 1 Orgelspel Welkom

Nadere informatie

www.queridokinderboeken.nl

www.queridokinderboeken.nl www.queridokinderboeken.nl Copyright 2013 Joke van Leeuwen Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, in enige vorm of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke

Nadere informatie

Kerstavondviering voor kinderen voor mama s en papa s voor oma s en opa s voor iedereen die er bij wil zijn

Kerstavondviering voor kinderen voor mama s en papa s voor oma s en opa s voor iedereen die er bij wil zijn Kerstavondviering voor kinderen voor mama s en papa s voor oma s en opa s voor iedereen die er bij wil zijn Ontmoetingskerk, 24 december 2013 Organist: dhr. Jan Fahner Zingen: Nu zijt wellekome 1 Nu zijt

Nadere informatie

De jongen weet dat hij niet in slaap moet vallen. Want dan zullen dieven zijn spullen stelen. Ook al is het nog zo weinig wat hij heeft.

De jongen weet dat hij niet in slaap moet vallen. Want dan zullen dieven zijn spullen stelen. Ook al is het nog zo weinig wat hij heeft. In Kanton, China Op de hoek van twee nauwe straatjes zit een jongen. Het is een scheepsjongen, dat zie je aan zijn kleren. Hij heeft een halflange broek aan, een wijde bloes en blote voeten. Hij leunt

Nadere informatie

KINDEREN VAN HET LICHT

KINDEREN VAN HET LICHT KINDEREN VAN HET LICHT Verteller: Het gebeurde in een donkere nacht, heel lang geleden, dat er herders in het veld waren, die de wacht hielden over hun schapen. Zij stonden net wat met elkaar te praten,

Nadere informatie

Door het raam ziet ze Bea, de benedenbuurvrouw. Ze veegt de sneeuw weg van het pad voor de flat. Uitslover, denkt Alice.

Door het raam ziet ze Bea, de benedenbuurvrouw. Ze veegt de sneeuw weg van het pad voor de flat. Uitslover, denkt Alice. Alice ligt in bed. Heel langzaam wordt ze wakker. Haar lichaam ontspannen, haar hoofd leeg. De vertrouwde geur van haar man Jules hangt in de slaapkamer. Een geur van alcohol, nootmuskaat en oude man.

Nadere informatie

Rivka voelt tranen in haar ogen. Vader aait over haar wang. Hij zegt: Veel plezier, prinsesje. Vergeet je nooit wie je bent? Dan draait vader zich

Rivka voelt tranen in haar ogen. Vader aait over haar wang. Hij zegt: Veel plezier, prinsesje. Vergeet je nooit wie je bent? Dan draait vader zich 1942-1943 1 Rivka! Het is tijd om te gaan!, roept vader. Rivka is blij. Ze gaat logeren. Ze weet niet bij wie. En ze weet ook niet hoe lang. Maar ze heeft er wel zin in. Vader heeft gezegd: Je gaat in

Nadere informatie

Hij had dezelfde soort helm op als in het beeld vooraf...2 Mijn vader was verbaasd dat ik alles wist...3 Ik zat recht overeind in mijn bed te

Hij had dezelfde soort helm op als in het beeld vooraf...2 Mijn vader was verbaasd dat ik alles wist...3 Ik zat recht overeind in mijn bed te Hij had dezelfde soort helm op als in het beeld vooraf...2 Mijn vader was verbaasd dat ik alles wist...3 Ik zat recht overeind in mijn bed te kijken...4 De mensenmenigte opende zich in het midden...5 Toen

Nadere informatie

Het oolijke dierenboek

Het oolijke dierenboek Het oolijke dierenboek Kriwub bron. G.B. Van Goor Zonen, Gouda 1924 Zie voor verantwoording: http://www.dbnl.org/tekst/kriw001ooli01_01/colofon.php 2010 dbnl 2 Het oolijke dierenboek Een overmoedige aap

Nadere informatie

DE INBREKER Rikus Koops 2014

DE INBREKER Rikus Koops 2014 DE INBREKER Rikus Koops 2014 In de dagen dat ik nog een jongeman was, werd ik geregeld wakker in een vreemd bed of op een onbekende bank. Na verloop van tijd had ik er een gewoonte van gemaakt om na het

Nadere informatie

De boekenbeer Module dans groep 1-2

De boekenbeer Module dans groep 1-2 De boekenbeer Module dans groep 1-2 Teksten: Stella van Lieshout Illustraties: Tjarko van der Pol In samenwerking met Centrum voor de Kunsten Beverwijk en ABC Cultuur Contact: DeboraVollebregt@centrumvoordekunstenbeverwijk.nl

Nadere informatie

Bijlage 1: Luchtpost voor de kerstman van Brigitte Weninger. Luchtpost voor de kerstman 1

Bijlage 1: Luchtpost voor de kerstman van Brigitte Weninger. Luchtpost voor de kerstman 1 Bijlage 1: Luchtpost voor de kerstman van Brigitte Weninger Luchtpost voor de kerstman 1 Martijn en zijn moeder woonden in een dorpje hoog in de bergen. Ze waren arm. Martijn had geen vader. Martijns moeder

Nadere informatie

Het vliegpak en de kever

Het vliegpak en de kever Het vliegpak en de kever De Duitsers blokkeerden voedseltransporten. Het was uit met eten dat aan de deur gebracht werd en de rekken bij Eugène Crêvecoeur waren zo goed als leeg. Mensen kookten eindeloos

Nadere informatie

Wie kreeg van God de ingeving om de Filistijnen een lesje te leren?

Wie kreeg van God de ingeving om de Filistijnen een lesje te leren? Jonathan verslaat met de hulp van God de Filistijnen. Wie kreeg van God de ingeving om de Filistijnen een lesje te leren? 1 Samuel 14:1, eerste deel 1 Op een dag gebeurde het dat Jonathan, de zoon van

Nadere informatie

Het verhaal van. de bomen

Het verhaal van. de bomen Het verhaal van de bomen 24 Mr finney liep fluitend het bos in. Hij snoof een paar keer heel diep. Niets ruikt lekkerder dan een bos waar het net geregend heeft! Pinky Pepper zou het hier vast mooi vinden.

Nadere informatie

Een tijger in het donker?

Een tijger in het donker? Een tijger in het donker? Devi, je hebt de pannen nog niet gedaan, zei haar moeder. Maar ik wilde net naar Asha toe. Haar moeder keek alleen maar. Devi zuchtte. Ze wist heel goed dat ze niet naar haar

Nadere informatie

LES 10. Sluipaanval. Doe Lees 1 Samuël 24.

LES 10. Sluipaanval. Doe Lees 1 Samuël 24. LES Sluipaanval Ben je wel eens gepest? Is er iemand die altijd vervelend tegen jou doet? Heb je ooit geprobeerd om die persoon terug te pakken? (Zie 1 Samuël 24; Patriarchen en Profeten, blz. 603-615)

Nadere informatie

Onze oude versjes. C. Spoor. bron C. Spoor, Onze oude versjes. H. Meulenhoff, Amsterdam 1906. 2010 dbnl

Onze oude versjes. C. Spoor. bron C. Spoor, Onze oude versjes. H. Meulenhoff, Amsterdam 1906. 2010 dbnl Onze oude versjes C. Spoor bron. H. Meulenhoff, Amsterdam 1906 Zie voor verantwoording: http://www.dbnl.org/tekst/spoo015onze01_01/colofon.php 2010 dbnl 5 [Onze oude versjes] Daar was ereis een vrouw Die

Nadere informatie

Beste vrienden, ik mag jullie vandaag vertellen over de laatste week van het leven van Jezus.

Beste vrienden, ik mag jullie vandaag vertellen over de laatste week van het leven van Jezus. 1 Beste vrienden, ik mag jullie vandaag vertellen over de laatste week van het leven van Jezus. 2 Het verhaal De Goede Week Trouw, Hoop en Spijt Ik wil jullie vandaag vertellen over de Goede Week. Dat

Nadere informatie

Presentatie Kindermonument Groep 8 2013 2014 St. Catharinaschool Vormgeving de kinderen met hulp van meester Roomer

Presentatie Kindermonument Groep 8 2013 2014 St. Catharinaschool Vormgeving de kinderen met hulp van meester Roomer Presentatie Kindermonument Groep 8 2013 2014 St. Catharinaschool Vormgeving de kinderen met hulp van meester Roomer aisha kindsoldaten Kindsoldaten, ik ruik haat. Dat gebeurt, als je kinderen niet spelen

Nadere informatie

Andrea Voigt. Augustus in Parijs. Uitgeverij De Geus

Andrea Voigt. Augustus in Parijs. Uitgeverij De Geus Andrea Voigt Augustus in Parijs Uitgeverij De Geus I Loretta deed de deur open. Ze was op haar pantoffels. De roze lippenstift klonterde een beetje om haar mond en haar ogen waren zwartomlijnd. - Dat is

Nadere informatie

Spotvogel.qxp 16-02-2009 15:08 Pagina 5

Spotvogel.qxp 16-02-2009 15:08 Pagina 5 Spotvogel.qxp 16-02-2009 15:08 Pagina 5 Het is tijd voor mijn geest om te ruien. Er valt veel te zeggen voor het schrijven met een veerpen, hoe geaffecteerd ook: met dode veren brengt men woorden tot leven.

Nadere informatie

Uitgeverij Eenvoudig Communiceren / Lezen voor Iedereen www.eenvoudigcommuniceren.nl www.lezenvooriedereen.be

Uitgeverij Eenvoudig Communiceren / Lezen voor Iedereen www.eenvoudigcommuniceren.nl www.lezenvooriedereen.be De kloof Uitgeverij Eenvoudig Communiceren / Lezen voor Iedereen www.eenvoudigcommuniceren.nl www.lezenvooriedereen.be De kloof is het eerste deel in de spannende, twintigdelige reeks BoekenBoeien. In

Nadere informatie

Kinderdienst: Helden Over David en Goliath.

Kinderdienst: Helden Over David en Goliath. Kinderdienst: Helden Over David en Goliath. Voor de dienst: *Wat is dat, dat is Goliath *Trek je wapenrusting aan *Ik volg de Heer *Groot en machtig zijt Gij 387 *Van A tot Z 241 opwekking voor kids Welkom

Nadere informatie

Menze Fernandus van Houten

Menze Fernandus van Houten Liturgieboekje bij het afscheid van Menze Fernandus van Houten * Groningen, 10 februari 1931 Tolbert, 21 februari 2016 in een samenkomst op donderdag 25 februari 2016, om 11.00u in de Gereformeerde Kerk

Nadere informatie

LEZEN FICTIE BK 1 LEKKER LEZEN PERRON 1

LEZEN FICTIE BK 1 LEKKER LEZEN PERRON 1 LEZEN FICTIE BK LEKKER LEZEN PERRON Lekker lezen Daar lag de molen. Donker en dreigend lag hij daar in de sneeuw, als een sterk, gevaarlijk dier dat loert op zijn prooi. Ik hoef er helemaal niet heen,

Nadere informatie

Zoveel stiltes. Totdat een dieper luisteren meeluistert DOSSIER STILTE SPREEKT. Guido Vanhercke

Zoveel stiltes. Totdat een dieper luisteren meeluistert DOSSIER STILTE SPREEKT. Guido Vanhercke DOSSIER STILTE SPREEKT Zoveel stiltes Totdat een dieper luisteren meeluistert 16 Guido Vanhercke Eén keer heb ik stilte echt gevoeld. Stilte hoor je normaal te horen, al is, nu ik er over nadenk, ook dat

Nadere informatie

LES 4. Handelingen 12:1-19; Van Jeruzalem tot Rome: Verlost uit de gevangenis blz.109-116

LES 4. Handelingen 12:1-19; Van Jeruzalem tot Rome: Verlost uit de gevangenis blz.109-116 LES 4 Handelingen 12:1-19; Van Jeruzalem tot Rome: Verlost uit de gevangenis blz.109-116 De boodschap God hoort en verhoort onze gebeden voor elkaar. Leertekst: Terwijl Petrus onder zware bewaking zat

Nadere informatie

6 Stefanus gevangengenomen

6 Stefanus gevangengenomen 6 Stefanus gevangengenomen 8. En Stefanus, vol geloof en kracht, deed wonderen en grote tekenen onder het volk. 9. En enigen van hen die behoorden tot de zogenoemde synagoge van de Libertijnen, van de

Nadere informatie

Vlinder en Neushoorn

Vlinder en Neushoorn Vlinder en Neushoorn Hoi, zei Vlinder. Hoi, zei Neushoorn, hoewel hij meestal niets zei. Maar hij was in een goede bui. Vlinder streek neer op de hoorn van Neushoorn en leek erg zenuwachtig. Hoi! zei Vlinder

Nadere informatie

De gelukkige olifant

De gelukkige olifant De gelukkige olifant Voor Geesje, Mats, Rinke en Samuel Youp van t Hek De gelukkige olifant TEKENINGEN GEORGIEN OVERWATER Leopold / Amsterdam Eerste druk 2011 2011 tekst: Youp van t Hek Omslag en illustraties:

Nadere informatie

VIJF VERGETEN LIEDJES"

VIJF VERGETEN LIEDJES VIJF VERGETEN LIEDJES" DOOR P. C. BOUTENS. I. BIJ DE LAMP. Bij de lamp blijf ik alleen. Waar uw kus en lach verdween, Sluit de stilte rond mij heen Tot den effen glans waarin, Liefelijkste droombegin,

Nadere informatie

Een nieuw lied, op de nieuwe wagen van Lucifer

Een nieuw lied, op de nieuwe wagen van Lucifer bron. T.C. Hoffers, Rotterdam 1826-1837 Zie voor verantwoording: http://www.dbnl.org/tekst/_nie138nieu01_01/colofon.php 2011 dbnl 1 Een nieuw lied, op de nieuwe wagen van Lucifer. Op de wijs van de Wensch.

Nadere informatie

A. de Jager. Wees toch stil. Gedichtenbundel. Wees toch stil 1

A. de Jager. Wees toch stil. Gedichtenbundel. Wees toch stil 1 A. de Jager Wees toch stil Gedichtenbundel Wees toch stil 1 Wees toch stil O, wees toch stil, als God u hier wil leiden op wegen die u niet verstaat. Blijf gelovig steeds Zijn hulp verbeiden; bij Hem is

Nadere informatie

Philadelphiadienst Zondag 8 november 2015 Dorpskerk Bodegraven Aanvang: 17.00 uur

Philadelphiadienst Zondag 8 november 2015 Dorpskerk Bodegraven Aanvang: 17.00 uur Philadelphiadienst Zondag 8 november 2015 Dorpskerk Bodegraven Aanvang: 17.00 uur Voorganger: Organiste: Koster: Ds. M.J. van Oordt Bep Veenstra Dirk Bouwman 2 Voorzang: Psalm 116 vers 1 en 11 God heb

Nadere informatie

Had het werk van de profeten Elia en Elisa velen tot inkeer gebracht?

Had het werk van de profeten Elia en Elisa velen tot inkeer gebracht? De laatste jaren van de profeet Elisa. Had het werk van de profeten Elia en Elisa velen tot inkeer gebracht? Maar de hervorming, door Elia begonnen en voortgezet door Elisa, had velen ertoe gebracht God

Nadere informatie

track 1 track 2 track 3

track 1 track 2 track 3 Nederlandse vertaling van de liederen op de cd A Woman Alone van Shandiz Ensemble. De liederen zijn gebaseerd op gedichten van de Iraanse dichteres Forugh Farrokhzad. De teksten zijn uit het Perzisch vertaald

Nadere informatie

Protestantse Gemeente te Wapenveld in de Petruskerk 7 jul. 2013 19:00 uur

Protestantse Gemeente te Wapenveld in de Petruskerk 7 jul. 2013 19:00 uur GROOTLETTER LITURGIE AVONDDIENST Protestantse Gemeente te Wapenveld in de Petruskerk 7 jul. 2013 19:00 uur Liturgische kleur: Groen Klap in de handen, o volken, juich God toe met jubelzang. Psalm 47: 2.

Nadere informatie

m.m.v. de Tornado s Leve de Koning! Voorganger: ds. Gert-Jan Codée Piano: Rina Kruis Orgel: Jan Bulk

m.m.v. de Tornado s Leve de Koning! Voorganger: ds. Gert-Jan Codée Piano: Rina Kruis Orgel: Jan Bulk Leve de Koning! m.m.v. de Tornado s Voorganger: ds. Gert-Jan Codée Piano: Rina Kruis Orgel: Jan Bulk Dienst op 21 april 2013 Dorpskerk De Bilt 19.00 uur 1 Wij zingen: Psalm 100: 1 Juicht Gode toe, bazuint

Nadere informatie

DANKDIENST. voor het leven van AALTJE ~ALIE~ MEIJER-VAN BERKUM. geboren op 10 juni 1950 te Zwollerkerspel overleden op 16 mei 2016 te Heerde

DANKDIENST. voor het leven van AALTJE ~ALIE~ MEIJER-VAN BERKUM. geboren op 10 juni 1950 te Zwollerkerspel overleden op 16 mei 2016 te Heerde DANKDIENST voor het leven van AALTJE ~ALIE~ MEIJER-VAN BERKUM geboren op 10 juni 1950 te Zwollerkerspel overleden op 16 mei 2016 te Heerde Heerde, 20 mei 2016 Kruiskerk Vrije Evangelische Gemeente Voorganger:

Nadere informatie

Hoe de Koning een kater kreeg van D. blom

Hoe de Koning een kater kreeg van D. blom Hoe de Koning een kater kreeg van D. blom Na het ontbijt liepen zoals iedere morgen de koning en de koningin hun vaste rondje door de tuin. Genietend van het zonnetje en hun prachtig aangelegde tuin met

Nadere informatie

Gijsje zonder staart geschreven door Henk de Vos (in iets gewijzigde vorm) Er was eens een klein lief konijntje, dat Gijs heette. Althans, zo noemden

Gijsje zonder staart geschreven door Henk de Vos (in iets gewijzigde vorm) Er was eens een klein lief konijntje, dat Gijs heette. Althans, zo noemden Gijsje zonder staart geschreven door Henk de Vos (in iets gewijzigde vorm) Er was eens een klein lief konijntje, dat Gijs heette. Althans, zo noemden zijn ouders hem, maar alle andere konijntjes noemden

Nadere informatie

Het Verloren Ei. Geschreven door. Judie McEwen www.rogueartistsspeak.blogspot.com. Illustraties van. Dick Rink www.blog.dickrink.

Het Verloren Ei. Geschreven door. Judie McEwen www.rogueartistsspeak.blogspot.com. Illustraties van. Dick Rink www.blog.dickrink. Het Verloren Ei Geschreven door Judie McEwen www.rogueartistsspeak.blogspot.com Illustraties van Dick Rink www.blog.dickrink.nl Copyright 2011 Uil was net wakker geworden uit zijn dagelijkse middag dutje,

Nadere informatie

De bijen. De bijen prikken de leeuwen. De leeuwen gaan in een rondje rondom Izzi zitten. Bzzz Bzzz Bzzz BZZZ

De bijen. De bijen prikken de leeuwen. De leeuwen gaan in een rondje rondom Izzi zitten. Bzzz Bzzz Bzzz BZZZ De bijen Bzzz Bzzz Bzzz BZZZ En kom je redden Vertrouw op ons We gaan je beschermen Van dit bos Bzzz Bzzz Bzzz BZZZ Bijen marcheren Bijen springen Bijen dansen Bijen zoemen Bzzz Bzzz Bzzz BZZZ We gaan

Nadere informatie

Eerste druk, september 2009 2009 Tiny Rutten

Eerste druk, september 2009 2009 Tiny Rutten Doortje Eerste druk, september 2009 2009 Tiny Rutten isbn: 978-90-484-0769-9 nur: 344 Uitgever: Free Musketeers, Zoetermeer www.freemusketeers.nl Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgenomen

Nadere informatie

HETTY LUITEN. Voorbij de einder. GROTE LETTER BIBLIOTHEEK deventer

HETTY LUITEN. Voorbij de einder. GROTE LETTER BIBLIOTHEEK deventer HETTY LUITEN Voorbij de einder GROTE LETTER BIBLIOTHEEK deventer 1 Ja, dit is m! dacht Ankie. Dit is de pagina die ik zocht. Ze wipte van enthousiasme met haar stoel op en neer en keek vol belangstelling

Nadere informatie

Een nieuw lied, op de wonderlijke lotgevallen van een Haarlemsch weesmeisje in de Oost-Indiën.

Een nieuw lied, op de wonderlijke lotgevallen van een Haarlemsch weesmeisje in de Oost-Indiën. Een nieuw lied, op de wonderlijke lotgevallen van een Haarlemsch weesmeisje in de Oost-Indiën bron. T. C. Hoffers, Rotterdam 1826-1837 Zie voor verantwoording: http://www.dbnl.org/tekst/_nie118nieu01_01/colofon.php

Nadere informatie

LIEDERENBLAD TIME 2 SING 18 september 2011 Thema: Je steentje bijdragen. Refrein

LIEDERENBLAD TIME 2 SING 18 september 2011 Thema: Je steentje bijdragen. Refrein LIEDERENBLAD TIME 2 SING 18 september 2011 Thema: Je steentje bijdragen 19.00 uur LAAT HET FEEST ZIJN IN DE HUIZEN (Opw. 533) Laat het feest zijn in de huizen, mensen dansen op de straat, als het onrecht

Nadere informatie

Openluchtdienst! speelruimte om te leven!

Openluchtdienst! speelruimte om te leven! Openluchtdienst speelruimte om te leven liturgie bij de openluchtdienst op zondag 15 juni 2014 in de tuin van het Wooldhuis uitgaande van de Protestantse Gemeente Heino-Laag Zuthem voorganger: ds. Hans

Nadere informatie

De week van Springmuis.

De week van Springmuis. De week van Springmuis. Vandaag is het verhaal verteld over Springmuis. Het verhaal is afkomstig van een legende van de Noord Amerikaanse vlakte-indianen. Het verhaal gaat over onzekerheid, het verlangen

Nadere informatie

Johannes 20, 1-18 20 april Pasen 2014 Wehl. (ds. A. Oude Kotte-de Boon) Thema: 'Het verhaal van Maria van Magdala ' Gemeente,

Johannes 20, 1-18 20 april Pasen 2014 Wehl. (ds. A. Oude Kotte-de Boon) Thema: 'Het verhaal van Maria van Magdala ' Gemeente, Johannes 20, 1-18 20 april Pasen 2014 Wehl (ds. A. Oude Kotte-de Boon) Thema: 'Het verhaal van Maria van Magdala ' Gemeente, We zijn er doorheen gegaan, Veertig dagen en nachten, Tijd van voorbereiding...

Nadere informatie