Nationale Parken van Last Update : July 31, 2011

Maat: px
Weergave met pagina beginnen:

Download "Nationale Parken van Amerika @ www.ontdek-amerika.nl. Last Update : July 31, 2011"

Transcriptie

1 Reisverslag 2007 Inleiding Elke keer als we een vakantie gaan plannen is de grote vraag: welk gebied gaan we bezoeken! Ons hart ligt in zuid Utah en noord Arizona; we raken echt nooit uitgekeken op de ruige rotsformaties, de desolate woestijnlandschappen, de eenzame dirtroads Maar toen we in mei 2006 na een fantastische rondreis door ons favoriete gebied weer thuiskwamen besloten we dat we toch ook eens iets anders moesten proberen. We waren nu immers al zes keer in Amerika geweest, en nog nooit hadden we het fameuze Yellowstone National Park gezien! Normaal gesproken reizen we het liefst zonder vooraf onze overnachtingen vast te leggen, zodat we als we dat willen makkelijk van de geplande route af kunnen wijken. Maar Yellowstone zonder te boeken, nee, dat leek ons geen goed idee. Dus al in juni 2006 hakten we de knoop door, en boekten we een cabin voor precies één jaar later. Het begin van onze vakantieplanning lag vast! Maar toen de rest nog. het bleek nog een hele puzzel te zijn om onze reis rond te krijgen. Badlands National Park was een absolute must, we wilden toch nog wat kale rotsen zien tijdens onze vakantie. Maar daardoor viel de staat Washington af, te ver rijden! Ook Colorado werd geschrapt daar kunnen we tijdens een latere reis vast wel eens naar toe. En op het allerlaatste moment besloten we om ook Glacier National Park over te slaan, omdat de belangrijkste weg daar niet op tijd open zou gaan. Onze vertrekdatum 10 juni kwam (o zo langzaam) dichterbij, en eindelijk konden we onze koffers gaan pakken. Alleen voor Hans en mij deze keer, Rob en Melanie gingen niet mee. De route Dag 1 : Gerwen Utrecht Badhoevedorp Dag 2 : Badhoevedorp Amsterdam - New York Salt Lake City Dag 3 : Salt Lake City Grand Teton NP Dag 4 : Grand Teton NP Dag 5 : Grand Teton NP Yellowstone NP Dag 6 : Yellowstone NP Dag 7 : Yellowstone NP Chief Joseph Scenic Higway Cody Dag 8 : Cody (Powwow) Dag 9 : Cody Devils Tower National Monument Spearfish Dag 10 : Spearfish Mount Rushmore Custer State Park Custer Dag 11 : Custer Wind Cave NP Crazy Horse Memorial Custer State Park Custer Dag 12 : Custer Badlands NP Interior Dag 13 : Interior Badlands NP Interior Dag 14 : Interior Thedore Roosevelt NP (South Unit) Medora Dag 15 : Medora Theodore Roosevelt NP (South Unit / North Unit) Watford City Dag 16 : Watford City Makoshika State Park Laurel Dag 17 : Laurel Beartooth Highway Yellowstone NP Canyon Village Dag 18 : Yellowstone NP Dag 19 : Yellowstone NP Dag 20 : Yellowstone NP Dag 21 : Yellowstone NP Dag 22 : Yellowstone NP Salt Lake City Dag 23 en 24 : Salt Lake City Cincinnati Amsterdam Gerwen Copyright

2 Dag 1: zaterdag 9 juni - Gerwen - Utrecht - Badhoevedorp De bedoeling was dat Rob ons op zondagochtend in alle vroegte naar Schiphol zou brengen. Maar hoe dichterbij de vertrekdatum kwam, hoe minder aantrekkelijk het idee werd om al om 3 uur s nachts op te staan. En toen ook nog duidelijk werd dat de A2 tussen Den Bosch en Utrecht afgesloten zou zijn, en we dus een heel stuk om zouden moeten rijden, besloten we om toch maar een dagje eerder te vertrekken. Even naar Utrecht waar we bij Melanie en haar vriend Marcel hebben gegeten, en daarna door naar het ETAP hotel in Badhoevedorp. Waar we roerend afscheid namen van zoon Rob, die tijdens onze vakantie het huis voor zichzelf (en zijn vrienden!) alleen zou hebben. Rob, beste jongen, zorg dat ons huis er nog bewoonbaar uit ziet als we weer thuiskomen, dat de buren ons nog aankijken..., en dat onze auto nog heel is! En het belangrijkste geef de katten héél veel aaien namens ons! Dag 2: zondag 10 juni - Badhoevedorp - Schiphol - New York - Salt Lake City s Ochtends om zes uur precies drie uur voordat ons vliegtuig zou vertrekken stonden we bij de incheckbalie van Delta Airlines. De formaliteiten verliepen heel vlot, dus we hadden nog volop de tijd om even wat winkeltjes te kijken en even een glaasje sinaasappelsap te gaan drinken. Terwijl we in het restaurant stonden hoorde ik opeens mijn naam roepen hé daar zat een oud-collega van het reisbureau waar ik tot 1999 heb gewerkt. Ze bleek daar nog steeds te werken, en ze begon vandaag aan een studiereis naar Griekenland. Leuk, zo n onverwachte ontmoeting! Met een uur vertraging vertrokken we uit Amsterdam. Geen probleem, we hadden immers een erg ruime overstap in New York. Dan hoefden we daar een uurtje minder lang rond te hangen. Tja, de piloot dacht daar anders over en trapte het gaspedaal onderweg flink in. Zodat we toch nog op de gewone tijd in New York aankwamen. Ruim vijf uur hebben we rondgehangen op de saaie terminal op JFK... Tijd genoeg dus om even een broodje te gaan eten bij Burger King. De medewerksters daar waren vreselijk chagrijnig, er werd ongelooflijk over en weer gemopperd en voor ons hadden ze in eerste instantie helemaal geen aandacht. Nou ja, we wachtten maar even af toe ze wél tijd voor ons zouden hebben. Een van de dames besloot uiteindelijk om toch maar onze bestelling op te nemen. ze draaide zich naar ons toe, verving haar boze blik door een brede glimlach en vroeg op ongelooflijk overdreven toon : How can I help you. Het moment was zo komisch dat we direct in de lach schoten, ook de plastic glimlach van de dame in kwestie veranderde in een spontane lach. Op iemand met zoveel acteertalent kan je niet boos zijn, toch! Nadat we ons broodje op hadden zijn we langzaam aan richting de gate vertrokken. Waar we te horen kregen dat de vlucht overboekt was, er werd gevraagd wie vrijwillig zijn stoel af wilde staan, tegen een vergoeding van 500 Deltadollars (goed voor een volgende reis) en de hotelkosten. Leuk bedrag, maar wij wilden toch écht liever meteen door naar Salt Lake City. Ik vond het best nog even spannend, wie zou er van de vlucht worden gezet als er niet genoeg stoelen zouden zijn??, maar gelukkig. wij mochten mee. Ruim na de geplande vertrektijd zaten we eindelijk in het vliegtuig. Maar wat duurde het vreselijk lang voordat we van de gate weg mochten taxien. En wat stond er een lange, lange rij vliegtuigen die nog voor ons op mochten stijgen. Hadden we die hotelovernachting maar geaccepteerd dan waren we uiteindelijk niet eens zoveel later vanuit New York vertrokken, zo leek het. Echt rustig was onze vlucht van New York naar Salt Lake City niet. En dat lag vooral aan de buurman van Hans, een grote brede en vooral heel luidruchtige kerel. Hij werkte in korte tijd vier alcoholische drankjes weg; de stewardess zei hem vervolgens dat hij er niet meer zou krijgen. Ach, het was verder geen vervelende man. Alleen heel erg aanwezig, met zijn doordringende lach. De comedy op tv was blijkbaar wel érg grappig. Kort voor onze landing in Salt Lake City vlogen we over de Rocky Mountains. Een erg mooi Copyright

3 moment, de besneeuwde bergtoppen werden prachtig verlicht door de laag staande zon en de bewolking maakte het plaatje helemaal compleet. In Salt Lake City haalden we eerst onze koffers op, en vervolgens onze auto. Een Nissan X-Terra, knalgeel! Met ons Gele Monster, zoals we de auto vanaf die eerste aanblik maar meteen zijn gaan noemen, reden we in het donker Salt Lake City in. Gelukkig was het maar een klein stukje naar ons hotel, de Quality Inn. Tien minuutjes rijden hooguit, en makkelijk te vinden. We waren blij toen we eindelijk op onze hotelkamer waren, het was toch wel een vermoeiende heenreis geweest. Even een korte douche, een mailtje naar huis, en daarna naar bed. Dag 3: maandag 11 juni - Salt Lake City - Grand Teton National Park (422 mijl) Na een niet al te lange maar wel heel goede nachtrust stonden we om 7.00 uur s ochtends weer fris en fruitig ons Gele Monster vol te laden. Nog even wat boodschappen doen, een koelbox en natuurlijk ook de inhoud daarvoor, en we konden op weg. Via Interstate 115 verlieten we Salt Lake City. Toen we de stad eenmaal achter ons hadden gelaten, een stemmig countrymuziekje op de radio, de snelweg vóór ons en de paarden in de uitgestrekte weiden daarnaast. ja, toen sloeg het vakantiegevoel in alle hevigheid toe. Heerlijk, het voelde aan als thuis komen! Bij het plaatsje Logan verlieten we de Interstate, het is immers veel leuker om via een scenic route naar je bestemming te rijden. Toen we gerekend vanaf ons hotel zo n 100 mijl achter de rug hadden werd de omgeving echt heel mooi. We reden tussen prachtige rotswanden door, met naast de weg een rivier en diverse picknickplaatsen. Even later bereikten we Bear Lake, maar de omgeving daar sprak ons minder aan. Op een of andere manier deed het niet echt Amerikaans aan, het had net zo goed Frankrijk kunnen zijn, om maar een voorbeeld te noemen. Leuk voor watersporters, maar verder absoluut niet boeiend. We waren het meer nog maar nauwelijks voorbij, of we moesten onze mening al weer flink aanpassen. Dankzij de kleine plaatsen die net ten noorden van Bear Lake liggen, met namen als St. Charles en Bloomington, maakte Highway 89 de titel scenic route voor ons weer helemaal waar. Niet omdat de natuur daar bijzonder is, integendeel zelfs, maar het was juist de sfeer van de plaatsjes die ons trof. Echt van die kleine Amerikaanse gehuchten, met van die vervallen huizen en schuren waar we zo n zwak voor hebben. Even was er een kort oponthoud in verband met wegwerkzaamheden. Een stoere wegwerker liet ons stoppen en vertelde dat er even verderop een tolbrug zou komen. Just kidding voegde hij er direct aan toe. Toen hij merkte dat we wel gecharmeerd waren van zijn helm, in de kleuren van de Amerikaanse vlag, mochten we hem nog wel even fotograferen. Mooi plaatje voor ons reisverslag, toch! Voorbij de plaats Afton, in Wyoming, werd de omgeving weer erg mooi. We reden door een mooi rotslandschap langs Snake River, en voor ons zagen we de eerste bergen van de Teton Range verschijnen. Boven ons zag het er echter minder mooi uit; de bewolking werd alsmaar donkerder en dreigender, en op verschillende plekken rondom regende het. Maar toch.. het was nog steeds droog toen we de Signal Mountain Lodge in Grand Teton National Park bereikten. De cabin die we voor twee nachten hadden gereserveerd beviel ons prima. Het was netjes, ruim genoeg voor ons tweeën, en het gaf een heerlijk vakantiegevoel. Vooral ook omdat we vanaf onze veranda Jackson Lake zagen liggen. We hadden nog tijd genoeg om even het park in te gaan, we kozen ervoor om Jenny Lake te gaan bekijken. Op dat moment besloten de weergoden om ons in de steek te laten. het was grauw en grijs toen we bij onze cabin wegreden en op het moment dat we Jenny Lake Overlook bereikten regende het. En ja, zo n bergmeer verliest toch veel van z n charme onder zulke omstandigheden. We zijn nog wel een klein stukje van de parkeerplaats weggewandeld, er liggen langs de oever van het meer een paar mooie fotoplekjes, maar de foto s die we daar gemaakt hebben zien er maar somber uit. We hielden het dan ook al gauw voor gezien, en besloten door te rijden naar Colter Bay waar we even wat tijd hebben doorgebracht in het Visitor Center en het kleine maar mooie Indian Arts Museum. Eenmaal terug in onze cabin ging Hans de foto s die we

4 hadden gemaakt overzetten naar de laptop. Ik hoorde hem mopperen. blijkbaar ging er iets niet helemaal naar wens. Het probleem was een storend vlekje dat op elke foto precies op dezelfde plek zichtbaar was. Balen, dus! De lens werd gepoetst, er werden nieuwe foto s gemaakt, maar helaas het vlekje bleef hardnekkig zitten. In een opwelling besloot Hans naar Jackson te rijden, net ten zuiden van het park, in de hoop daar een fotozaak te vinden waar hij schoonmaakspullen voor zijn camera zou kunnen kopen. En in de hoop dat die zaak dan ook nog open zou zijn als hij geluk had zou hij er nog voor 9 uur s avonds kunnen zijn. Op de kaart lijkt de afstand van de Signal Mountain Lodge naar Jackson misschien niet zo groot, maar toen ik daar in onze cabin een boek lag te lezen duurde het toch wel héél erg lang voordat hij weer terug was. Ik lag me al wat ongerust te maken. Tijdens de vakanties ben ik net een wandelende reisgids, maar Hans bemoeit zich nooit met de routes ed. Ik hoopte maar dat hij de weg terug zou kunnen vinden. Uiteindelijk kwam hij dan toch weer terug. ik blij Hans wat minder blij want de hele rit was toch voor niets geweest. Hij had wel een fotozaak gevonden, maar die was al gesloten. Er zat dan ook niets anders om dan om het vlekje voorlopig maar even met Photoshop te lijf te gaan. Dag 4: dinsdag 12 juni - Grand Teton National Park (103 mijl) s Nachts werden we twee keer wakker. Een keer van een harde regenbui, en een keer van een harde regenbui met onweer! Dus toen s ochtends om half vijf (!) de wekker afliep, keek Hans eerst maar eens even heel argwanend naar buiten. Het bleek droog te zijn, dus hij was onverbiddelijk. ik moest mijn lekkere warme bed uit. We hadden immers afgesproken om tijdens deze vakantie regelmatig heel vroeg op te staan. En zo zaten we al een paar minuten na vijf uur bibberend van de kou in ons Gele Monster. Door de regenval van de afgelopen nacht was het erg vochtig, en dat veroorzaakte flink wat mist. Prachtig om te zien zeker toen er in die mistbanken ook nog herten voor ons verschenen. En een stukje verderop een kudde bizons. Ons doel op deze vroege ochtend was de Snake River Overlook, waar mooie zonsopgangfoto s gemaakt kunnen worden. Op het moment dat we daar aankwamen zag het er veelbelovend uit. de bocht in de rivier was prima zichtbaar, en de mist die boven het water hing maakte het allemaal nog veel mooier. Maar helaas werd het in een snel tempo veel mistiger, en daar ging ons mooie plaatje. Op het moment dat de zon de toppen van de Teton Range in het licht zette, was in het dal alleen nog maar een dikke laag mist te zien. We bezochten nog twee andere uitkijkpunten. De eerste daarvan, Teton Point Overlook, ligt direct aan de weg. Voor het tweede uitkijkpunt, Schwabacher Landing, moesten we een stukje steil omlaag rijden via een onverharde zijweg. Aan het einde van die weg parkeerden we de auto, en gingen we te voet verder richting de rivier. Het was schitterend daar! De bomen in het stilstaande water waren omgeven door nog een beetje mist; er was een beverdam en we zagen zelfs een bever zwemmen. Het gebied was een beetje moerassig, het kreeg daardoor een mystieke sfeer. Na een klein stukje lopen bereikten we de plek die we al vaak op foto s hadden gezien; vanwege de mist was de bekende weerspiegeling van de bergtoppen in het water echter niet aanwezig. Maar de mist trok langzaam maar zeker weg. we hadden genoeg tijd om even af te wachten. Ons geduld werd ruimschoots beloond, de bergtoppen werden steeds duidelijker zichtbaar in het water. Prachtig! En ook de rest van deze omgeving was geweldig; van de plekken die wij in Grand Teton National Park hebben bezocht kunnen we vol overtuiging zeggen dat Schwabacher Landing de mooiste is! Niet ver van Schwabacher Landing vandaan ontdekten we nog een fotogeniek plekje: Moulton s South Barn aan Mormon Row. En vervolgens reden we ook nog naar de Chapel of Transfiguration, het kerkje waar je door een raam achter het altaar de Teton Range kan zien. Onze fleecejacks, die we s ochtends om vijf uur nog heel hard nodig hadden, lagen inmiddels achter in de auto. De zon scheen volop, en de kou van vanmorgen had plaats gemaakt voor heerlijke temperaturen. We maakten even een kleine omweg naar Jackson daar waren we nu immers toch al

5 vlakbij waar we in de fotozaak iets wilden kopen om de fotocamera schoon te maken. Maar helaas had de winkel niets bruikbaars voor ons in de aanbieding. En dus begonnen we s middags noodgedwongen mét het beruchte vlekje op onze camera aan de eerste trail van onze vakantie, die naar Hidden Falls en Inspiration Point. Via een langzaam stijgend pad liepen we door een mooi bosgebied, met naast ons een snel stromend beekje vol met rotsen. Het eerste doel was de waterval Hidden Falls, die ondanks z n naam toch wel heel makkelijk te vinden was. Daarna weer wat verder omhoog, totdat we een punt bereikten vanwaar we een mooi uitzicht hadden over Jenny Lake. Eerst dacht ik dat dat Inspiration Point al was, maar toen we wat beter om ons heen keken zagen we dat we via een rotsrichel nog flink wat verder omhoog konden. Die richel was breed genoeg, het was dan ook niet moeilijk om naar boven te klimmen. We moesten soms wel even plaats maken om mensen die naar beneden wilden te laten passeren. Na deze klim waren we dan toch écht op Inspiration Point, op een hoogte van feet (2.195 meter). We besloten om nog een stukje verder te lopen, via de Cascade Canyon Trail. Het was nog steeds bergopwaarts, maar absoluut niet steil dus heel goed te doen. Opnieuw zagen we een prachtig snelstromend beekje, en ook waren vanaf dit deel van de trail de pieken van de Teton Range tussen de bomen door zichtbaar. Toen we onze voeten begonnen te voelen zijn we weer omgedraaid, we moesten immers dat hele stuk ook weer terug. Eenmaal terug bij de oever van Jenny Lake moesten we nog wel een hele tijd wachten totdat we met de boot terug konden naar de parkeerplaats het was erg druk en pas op het vijfde of zesde bootje was plaats voor ons. We dachten dat we tijdens ons bezoek aan Grand Teton National Park geen gelegenheid zouden hebben om onze laptop aan te sluiten op internet. Maar wat bleek we konden zomaar gratis online bij de receptie van de Signal Mountain Lodge. Daar was ik toch wel blij mee, want net vandaag verwachtten we wat belangrijke medische nieuwtjes en sollicitatieverhalen van enkele familieleden. Gelukkig was Melanie in het verre Nederland ook online, dus we waren meteen weer op de hoogte van wat er allemaal speelde aan het thuisfront. Daarna nog even eten, foto s overzetten, en lekker lui een boek lezen (héérlijk, daar kom ik thuis nou nooit aan toe!). En daarna vroeg naar bed de volgende ochtend zou de wekker weer onbarmhartig vroeg aflopen. Dag 5: woensdag 13 juni - Grand Teton NP Yellowstone NP (134 mijl) Op het moment dat je die lekkere warme deken van je af moet slaan denk je echt. waar ben ik toch mee bezig!! Maar als je dan s ochtends om vijf uur door het nog doodstille park rijdt en de herten en de bizons ziet, dan maakt dat meteen weer heel veel goed. We zijn vrij lang bij Oxbow Bend blijven rondhangen, we zijn er op verschillende plekken een stuk door het struikgewas naar beneden gelopen. Het leek ons wel een gebied waar je een moose tegen zou kunnen komen, zo bij het water en tussen de begroeiing. Maar nee hoor, geen moose te zien. Wel een pelikaan die we al van verre aan zagen komen vliegen en die helemaal naar de andere kant van het water ging. Ook mooi! Toen we terug waren bij de auto liep daar een man met een dure fotocamera rond. Hij struikelde over een stoeprand en het scheelde echt maar héél weinig of hij was lelijk onderuit gegaan. Hans schrok zich rot: Shit, die camera valt bijna kapot! Maar dat die man zich flink had kunnen bezeren is zeker niet zo belangrijk? vroeg ik. Tja, daar bleek hij niet eens aan gedacht te hebben. Eigenlijk zou ik me moeten schamen.., reageerde Hans op m n opmerking maar, eh, dat doe ik niet Van Oxbow Bend reden we terug naar onze cabin; onderweg stopten we nog een paar keer om een groepje herten over te laten steken, een overvliegende pelikaan te bekijken, en om een lieflijk vennetje dat helemaal bedekt was door waterplanten te fotograferen. Nadat we onze bagage in de auto hadden geladen en waren uitgecheckt, was het tijd om dit mooie park te gaan verlaten. Terwijl we in noordelijke richting reden zagen we dat er veel mensen waren gestopt op de parkeerplaats van Willow Flats Overlook. Natuurlijk stopten we ook

6 even; in de verte waren een paar herten zichtbaar, maar de afstand was zo groot dat het niet mogelijk was om ze te fotograferen. Het gebied verder inlopen was niet mogelijk, het was afgezet met een geel lint en door middel van bordjes werd gewaarschuwd voor Bear Activity. Ik ging er van uit dat er dus onlangs beren waren gezien; pas enkele dagen later kwamen we er dankzij het AllesAmerika forum achter dat de reden van de afzetting heel wat ernstiger was. Er was die ochtend een man gewond geraakt doordat een beer hem had aangevallen. Ik schrok best even van dat berichtje, we waren immers op het bewuste tijdstip, 6 uur s ochtends, daar niet ver vandaan geweest. Grand Teton National Park en Yellowstone National Park liggen vlak bij elkaar. Dus na een korte rit stonden we al bij de ingang van Yellowstone. De Ranger die ons pasje controleerde vreesde dat we niet veel wildlife zouden zien tijdens ons bezoek aan het park. Alle dieren zouden op de vlucht slaan als ze onze opvallend gele auto zouden zien, lachte hij! Met een mooie diepe canyon en de Lewis River direct naast de weg, reden we verder het park in; de kleine waterval Lewis Falls bleek een aardige fotostop te zijn. We zagen veel verbrande bomen met jonge bomen die daartussen tot groei kwamen; iets dat we later nog op veel meer plekken in Yellowstone zouden tegenkomen. Vaak de gevolgen van de enorme brand die in 1988 in het park heeft gewoed. In verband met onze overnachtingsplaats besloten we om ons eerst maar eens op het westelijke deel van het park te richten; daar zijn vooral veel thermische basins te vinden. Voordat we die bereikten bekeken we nog het kleine Isa Lake en de 38 meter hoge waterval Kepler Cascades; die allebei direct naast de weg te vinden zijn. Het leek ons geen goed idee om zo midden op de dag al naar de bekende Old Faithful geiser te gaan; we hadden geen zin om samen met massa s andere toeristen om een parkeerplekje te moeten vechten. Dus kozen we er voor om een paar kleinere geiserbasins te gaan bekijken, Black Sand Basin was als eerste aan de beurt. We waren meteen onder de indruk van al het moois dat we daar zagen, ongelooflijk dat in de natuur zomaar spontaan zoiets aparts kan ontstaan. Het waren vooral de vele kleuren die indruk op ons maakten; Emerald Pool met die brede gele rand en het groene water waar je diep in kon kijken, een mooi beekje met roodbruine oevers, de intens lichtblauwe Rainbow Pool. Een daartussen stond de kleine Cliff Geyser vrolijk te borrelen en zo nu en dan wat heet water omhoog te spuiten. Dankzij de boardwalk konden we het hele gebied goed bekijken. Alleen hadden we in eerste instantie niet in de gaten dat we de allermooiste poel van dit basin zomaar over hadden geslagen; gelukkig zag Hans toen we weer wegreden nog net de schitterende Opalescent Pool liggen. Die is vooral fotogeniek omdat er dode bomen rondom staan, wat een erg mooie combinatie oplevert. Het tweede thermische basin dat we bezochten heet Biscuit Basin; hier was het vooral de kristalheldere Sapphire Pool die ons erg goed beviel. In het Midway Geyser Basin liggen een paar enorme heetwaterbronnen, waarvan Grand Prismatic met z n diameter van 110 meter de grootste is. Zoals we van te voren al hadden verwacht bleek het onmogelijk te zijn om die grote poelen in hun geheel op de foto te krijgen.er kwam ontzettend veel stoom naar boven overal, we hadden handdoeken meegenomen om onze fototoestellen daartegen te beschermen. Steeds als er nét even wat minder stoom was moesten we vlug onze plaatjes schieten. snel, voordat alle mooie kleuren weer aan het oog onttrokken werden. Toen we naar de auto toeliepen begon m n lijf te protesteren. mijn rug deed zeer, mijn voeten waren moe, ik had het erg warm. Niet gek natuurlijk, als je bedacht dat we al vanaf 5 uur s ochtends op pad waren. En stiekem toch heel wat meters hadden afgelegd, ook al hadden we dan geen echte trail gelopen. We besloten dan ook dat we direct door zouden rijden naar West Yellowstone, waar we al een hotelkamer hadden gereserveerd. Toch maakten we nog twee korte stops, de kudde bizons links van de weg stond er té mooi bij om zomaar voorbij te rijden. Ze stonden in een wei tussen dode bomen in. De meeste beesten stonden rustig wat te grazen, maar één bizon had blijkbaar wat behoefte aan actie en rolde wild rond in het zand, waarbij de stofwolken flink opvlogen. Toen hij weer op z n poten stond viel hij meteen agressief uit naar z n Copyright

7 soortgenoten die iets te dichtbij stonden naar z n zin. die gingen er snel vandoor, waarna de rust terugkeerde. Even later herhaalde het hele tafereel zich, ik vond het heel boeiend om dat te bekijken. Ook onze tweede stop betrof een groep bizons; die had een nóg mooier plekje gevonden aan de Gibbon River. Nadat we ook hier een tijdje hadden zitten kijken was het toch echt tijd geworden om naar het hotel in West Yellowstone te rijden, waar we de komende twee nachten zouden blijven. Dag 6: donderdag 14 juni - Yellowstone National Park (123 mijl) s Ochtends om ongeveer half zeven reden we de parkeerplaats bij Old Faithful op. Plek zat! Maar eh hoe laat zou die geiser nou eigenlijk gaan spuiten?? Het nadeel van ons vroege tijdstip werd al snel duidelijk, het Visitor Center was nog niet open en dus hadden we geen overzicht van de tijden waarop de meest betrouwbare geisers geacht werden uit te barsten. Tja, hadden we nu wel of niet voldoende tijd om nog de halve mijl naar het hoog gelegen uitkijkpunt Observation Point te lopen? We besloten de gok maar te wagen, en we begonnen vol goede moed aan de korte maar wel vrij steile klim. Vanaf de top van de heuvel hadden we een mooi uitzicht over het complete geiserbasin. En we hadden geluk; we waren zowat een kwartier boven toen Old Faithful deed waarvoor we gekomen waren. Als je in Yellowstone bent schijn je dat toch een keer meegemaakt te moeten hebben, maar echt heel spectaculair vonden we het niet. In het inmiddels geopende Visitor Center gingen we even kijken welke andere geisers we op de planning konden zetten. Er zijn zes geisers waarvan de tijd van de uitbarsting min of meer kan worden voorspeld; al is de tijdsmarge bij sommigen daarvan maar liefst vier uur. Dat had ik overigens niet meteen door. Op het bordje staat bijvoorbeeld: Great Fountain Geyser within 2 hours from pm. Ik dacht dus dat dat inhield dat de uitbarsting van de Great Fountain Geiser werd verwacht tussen half 1 en half 3 s middags. Maar wat er dus écht werd bedoeld was: niet eerder dan twee uur voor, en niet later dan twee uur na half 1 s middags. Ik schreef braaf de tijden over op een briefje, en vervolgens liepen we in snel tempo naar Daisy Geyser toe. Daar zouden we net op tijd kunnen zijn, dacht ik. En we waren ook mooi op tijd al was dat dus meer geluk dan wijsheid. Ik ging immers nog steeds van de verkeerde tijdsmarge uit. Bij Daisy zat al een groepje mensen te wachten, en onder hen bevond zich een man die puur uit hobby enkele weken in het park bleef om de geisers te observeren. Van alle uitbarstingen waarvan hij getuige was gaf hij het tijdstip per portofoon door; onmisbare informatie natuurlijk voor de Rangers die dat lijstje met de verwachte tijden moeten samenstellen. Het was heel handig hoor, om zo n kenner in de buurt te hebben. Zo wisten we vanaf welke plek we de geiser het beste konden fotograferen, en ook hoe lang de uitbarsting zou duren. Het waaide nogal hard, en de man voorspelde dat de uitbarsting daarom best nog wel even op zich zou laten wachten. Daisy houdt niet van wind, zo legde hij uit. En ja, hij had helemaal gelijk. We zaten best al een tijdje lekker op een bankje in de zon voordat Daisy begon te spuiten. Het was wel een mooie uitbarsting, vooral omdat het water schuin omhoog gaat, in plaats van recht omhoog. We hadden volop de tijd om foto s te maken, de uitbarsting duurde vele minuten lang. Dankzij de vriendelijke man wisten we ook dat we genoeg tijd hadden om naar Riverside Geyser te lopen. Ook deze geiser, zo verwachtte hij, zou waarschijnlijk pas binnen het laatste stukje van het timeframe tot uitbarsting gaan komen. Riverside Geyser ligt heel erg mooi aan de oever van de Firehole River; terwijl we daar op de uitbarsting zaten te wachten werd het erg warm er was geen schaduw te bekennen dus we moesten ons flink insmeren. Zodat we niet nog meer zouden verbranden. gisteren was het wat dat betreft al flink mis gegaan! Riverside Geyser is behoorlijk populair, er kwamen alsmaar meer mensen aanlopen die ook getuige wilden zijn van de uitbarsting. Eén gezin bleef een minuut of vijf wachten, en liep toen alweer weg. Onze vrijwilliger sprak hen aan, het zou echt niet lang meer duren, zei hij. Maar de vader van het gezin gaf aan dat hij dan de uitbarsting van Old Faithful zou

8 missen. De vrijwilliger probeerde hem op andere gedachten te brengen, Riverside Geyser doet t immers maar drie maal per dag, terwijl je Old Faithful maar liefst 15 of 16 keer per dag in actie kan zien. Maar nee, dit argument maakte geen indruk, en het gezin liep nu echt weg. De vrijwilliger zei het niet hardop, maar zijn gezicht sprak boekdelen. dom, dom, dom!! En hij had natuurlijk helemaal gelijk, de uitbarsting van Riverside Geyser is veel mooier dan die van Old Faithful. Vroeger zou de Morning Glory Pool een van de mooiste heetwaterbronnen in het basin zijn geweest maar, zo had ik al op verschillende plaatsen gelezen, als gevolg van vandalisme zou de bron veel van z n schoonheid hebben verloren. Nou, wij vonden het ook nu nog een van de mooiste plekjes; als dit al minder mooi was dan moet het vroeger toch echt fantastisch zijn geweest! We kwamen nog veel andere geisers en heetwaterpoelen tegen. Zoals Grotto Geyser; die zagen we niet uitbarsten, maar de grillig gevormde kegel was ook al erg mooi om te zien. En Chromatic Pool, Wave Spring, de kegel van Giant Geyser en nog veel meer. We hadden nog lang niet alles gezien, maar toch besloten we op gegeven moment dat het nu wel even genoeg was geweest. De redenen: zere voeten, honger én Great Fountain Geyser. Dat laatste moet ik even uitleggen. Great Fountain Geyser is een van de meest spectaculaire geisers in Yellowstone; het water kan hier wel een hoogte van 60 meter bereiken. De kans om deze geiser in actie te zien is echter niet zo groot, de geiser spuit maar 1x per 10 uur en ligt niet in een van de grote basins, maar op een afgelegen plek aan een zijweg. We wisten dankzij de informatie in het Visitor Center dat ergens gedurende de komende 4 uren een uitbarsting werd verwacht. En we wilden toch in elk geval wel een poging wagen om net op het goede tijdstip daar te zijn. Dus braken we ons bezoek aan de Old Faithful Area af, en reden we naar de Firehole Lake Drive. We wisten nog niet zeker of we echt wel vier uur zouden willen wachten daar, maar ach, eerst maar eens even picknicken en daarna zouden we wel besluiten wat we verder zouden doen. Aan het begin van de Firehole Lake Drive ontdekten we nog een minder bekend juweeltje: de erg mooie Firehole Spring. Deze heetwaterbron heeft prachtige kleuren, en in het heldere water zagen we elke keer van onderuit een mooie blob naar de oppervlakte komen. We durfden niet te lang daar te blijven; het zou toch wel heel jammer zijn als we net de uitbarsting van Great Fountain Geyser zouden missen. Een paar minuten later bereikten we de juiste plek; de geiser lag nog te slapen dus we hadden nog niets gemist. En ook toen we onze boterhammen op hadden was er nog geen activiteit te ontdekken. Tja, wat nu? Even waren we heel besluitloos; we wilden die uitbarsting graag zien, maar om daar nou echt urenlang op te moeten wachten tja.. Zonder een beslissing te nemen bleven we nog wat rondhangen. Het was Great Fountain Geyser zelf voor ons de knoop doorhakte: de uitbarsting begon! Het bleek geen continue uitbarsting te zijn; de geiser leek elke keer tot rust te komen, maar begon dan weer opnieuw te spuiten. De uitbarsting was heel krachtig, maar toch je voelde gewoonweg dat er nog meer potentiële kracht in zat. Dus elke keer als de geiser opnieuw begon voelde je een bepaalde spanning zou dan nu die superblast komen?? Nee helaas, geen superblast deze keer. Puur toevallig waren we nog wel getuige van een andere geiseruitbarsting, op de achtergrond zagen we White Dome Geyser spuiten. Terwijl we bij Great Fountain Geyser rondhingen, sloeg het weer echt helemaal om. s Ochtends hadden we nog in de felle zon gezeten, maar nu ging de zon helemaal schuil achter zware, donkere wolken. Het begon ook nog te regenen. Omdat we inmiddels ook wel even een overdosis geisers en heetwaterbronnen achter de rug hadden besloten we de middag maar even op een heel andere manier door te brengen, we gingen wat winkels bekijken. Eerst in het park zelf, later ook nog even in West Yellowstone. We kochten een vissershoedje voor mij en een basebalcap voor Hans. Zodat mijn nek en oren en Hans z n enigszins kale kop wat beter tegen de zon beschermd zouden worden, de komende dagen. Copyright

9 Dag 7: vrijdag 15 juni -Yellowstone NP Chief Joseph Scenic Highway Cody Het was al bijna half 8 toen we bij ons hotel in West Yellowstone vertrokken. Ruim een uur en een mooie rit later bereikten we Mammoth Hot Springs, in het noordwesten van het park. De terrassen die we daar gingen bekijken bestaan uit kalksteen dat door het overstromende water van heetwaterbronnen naar de oppervlakte wordt gebracht, de prachtige kleuren worden veroorzaakt door algen en bacteriën die in het water leven. We hadden al in diverse reisverslagen gelezen dat sommige terrassen er niet meer zo mooi uitzien. Dat komt omdat de bronnen soms droog komen te staan, en als er geen water meer over de terrassen stroomt verliezen ze hun kleur. Bij het eerste terras dat we zagen, Jupiter Terrace genaamd, konden we al goed zien hoeveel verschil dat veroorzaakt. Het middelste gedeelte van dit terras had mooie donkerbruine en lichtbruine tinten, maar de zijkanten waren somber grijs. Via een boardwalk liepen we een heel stuk naar boven, en aan het einde van het houten wandelpad kwamen we bij Canary Spring terecht, op dit moment absoluut het mooiste gedeelte van Mammoth Hot Springs. We zagen daar een prachtig gevormd terras in schitterende bruine en witte tinten, met zwart geblakerde boomstammen ertussen. Wat een verschil met Minerva Terrace! Nog niet zo lang geleden was dat dé blikvanger van dit gebied, maar nu is het alleen nog maar een troosteloze grijze massa. Nadat we ons rondje door dit deel van Mammoth Hot Springs hadden gelopen, stapten we weer in de auto en reden we een klein stukje terug naar het zuiden. Even lekker lui vanuit de auto het tweede deel van dit gebied bekijken, via de Upper Terrace Drive. Dat bleek een hele smalle weg te zijn, het was maar goed dat er eenrichtingsverkeer geldt! Een korte maar wel mooie route, met nog een paar aardige bezienswaardigheden direct naast de weg. Vooral Orange Spring Mound en Angel Terrace waren mooi. Wij hebben dus echt een dirtroad-tic! Wat is er nu fijner dan rondrijden in een mooie omgeving over zo n stoffige weg, terwijl er verder geen levende ziel te bekennen is! Na het drukke Mammoth Hot Springs hadden we echt even behoefte aan zo n toeristenvrij plekje, dus we besloten om de onverharde Old Gardiner Road te gaan rijden. Het viel alleen nog niet mee om de weg te vinden, het begin ervan bleek verstopt te liggen achter het Mammoth Hot Springs Hotel. Het was een goede keuze, even heerlijk alleen op de wereld, met weidse uitzichten waar we volop van hebben genoten. Geen wildlife helaas, daar hadden we eigenlijk wel een beetje op gehoopt. Het was maar een korte rit, na vier mijl bereikten we de verharde weg alweer. Via die weg reden we terug richting Mammoth; op de kaart zag ik dat er halverwege een picknickplaats aangegeven stond en we besloten om daar maar eens even lekker te gaan eten. Maar die picknickplaats bleek nog wat beter verstopt te liggen dan het begin van de Old Gardiner Road, we konden de juiste plek niet vinden. Ach, geen nood, dan maken we toch onze eigen picknickplaats. We parkeerden de auto bij het begin van de Boiling River Trail, pakten onze grootste badhanddoek (die met de Amerikaanse vlag, lekker in stijl!) om op te gaan zitten, en natuurlijk sjouwden we ook de koelbox mee. De zandbank aan de oever van de Gardner River bleek een perfecte picknickplaats te zijn. Een halve mijl van onze geimproviseerde picknickplaats vandaan vermengt het water van de heetwaterbron Boiling River zich met het koude water van de Gardner River, en daardoor is een plekje ontstaan waar de temperatuur van het water precies goed is om in te zwemmen. We zijn daar even naar toe gelopen; in het begin vond ik de trail heel mooi, het pad ligt direct naast het water en je loopt er tussen de bomen door. Even verder werd de omgeving wat kaler, en daardoor ook wat minder interessant. We bereikten Boiling River al snel; er zat inderdaad een groep mensen lekker in het water. Officieel is hier het einde van de trail, maar het pad liep gewoon verder en wij dus ook. Waardoor we nog een mooi rotsachtig gedeelte van de Gardner River hebben kunnen zien. Op de terugweg wilde Hans (voor de Yellowstone pagina van onze site) nog even een foto nemen van het gedeelte waar je mag zwemmen; net op dat moment liep er een man in onze richting die daardoor nogal prominent in beeld zou komen. Een jaar of zestig, bloot bovenlichaam, blote benen, buikje, handdoek om z n middel geknoopt. Da s geen gezicht Copyright

10 voor op de site, besloot Hans, en hij maakte de foto dus niet. Hmmm, zou hij ook zo gereageerd hebben als het een mooie jongedame in bikini zou zijn geweest?? Onze bestemming vandaag was de plaats Cody, we hadden nog een hele rit voor de boeg. We reden via Roosevelt en Lamar Valley, echt bear county dus. Maar ons Gele Monster leek het wildlife écht af te schrikken, er was helaas geen beer te zien. Nadat we Yellowstone achter ons hadden gelaten ging het verder via de Chief Joseph Scenic Byway. Niet heel spectaculair, maar wel een mooie, afwisselende route die ons prima beviel. Er kwamen flink wat hoogteverschillen op de weg voor; het hoogste punt is de ruim meter hoge Dead Indian Pass. Er stond een ijzig koude wind daar boven op de pas, wat was ik blij dat mijn fleecejack dus écht winddicht bleek te zijn. De temperatuurverschillen waren erg groot, want bij het eerstvolgende uitkijkpunt konden we alweer in een t-shirt rondlopen. Het laatste stukje van de route deed me aan Utah denken, veel rood gekleurde rotsen die schuin in het landschap stonden. In de namiddag hebben we Cody nog even bekeken. Geen echt boeiend plaatsje, was ons oordeel. Geen leuke winkels, en de shoot-out van de Cody Gunfighters bij het Irma Hotel kon ons ook niet echt boeien. We hebben daarom maar snel onze motelkamer opgezocht, even lekker het boek uitlezen dat ik van Melanie had geleend. Ze had me al gewaarschuwd dat ik Komt een vrouw bij de dokter van Kluun echt niet in het vliegtuig moest lezen, en ja hoor, ze kent me!! Ik heb heel wat zakdoekjes nodig gehad bij dat laatste hoofdstuk! Dag 8: zaterdag 16 juni - powwow in Cody (4 mijl) Voor vandaag hadden we twee dingen op de planning staan; we wilden de jaarlijkse Powwow bijwonen (een ceremonieel dansfeest van de Native Americans) en daarna zouden we het Buffalo Bill Historical Center gaan bezoeken. Vooral naar de Powwow was ik erg benieuwd; het is zo compleet anders dan de dingen die we normaal gesproken tijdens onze vakantie doen, en ik had absoluut geen idee of dit wel iets voor ons zou zijn. Omdat we verwachtten dat het best wel eens druk zou kunnen zijn in Cody, vanwege die Powwow dus, hadden we al maanden geleden een motelkamer gereserveerd. En laat nou die Sunrise Motor Inn pal naast de Robbie Powwow Garden liggen! Puur toeval hoor, daar hadden we het motel echt niet op uitgezocht. Vanaf een uur of 10 s ochtends begon het best al druk te worden, en om half 11 besloten wij ook maar eens een plekje op het terrein uit te gaan zoeken. Het publiek kan plaatsnemen op schuin omhoog lopende kanten van gras; sommige mensen hadden zelf stoelen meegenomen, anderen hadden een plaatsje op een van banken daar bemachtigd, maar de meeste bezoekers zaten gewoon op het gras zelf. In het midden is een rond terrein dat wordt begrensd door een betonnen rand, dat was dus de plek waar de dansen zouden gaan plaatsvinden. Een ding was wel wat jammer; de Indianenfamilies die aan het festijn deelnamen zaten allemaal onder partytenten die net binnen die betonnen rand waren geplaatst, en daardoor had de rest van het publiek eigenlijk nergens meer vrij zicht op het dansterrein. Terwijl we zaten te wachten op het begin van het dansfeest, kon ik mooi even het informatieboekje doornemen dat we bij de ingang hadden gekocht. Even een paar feiten daaruit: Vroeger bestond er bij de verschillende indianenstammen een grote verscheidenheid aan ceremoniële en sociale danstradities. De krijgers werden geëerd, en de dansen brachten bescherming voor de leden van de stam. Aan het begin van de vorige eeuw werden de traditionele dansen door de blanke Amerikaanse regering verboden, en de Native Americans werden zo gedwongen om hun ceremonies in het geheim te gaan organiseren. In 1933 werd het verbod opgeheven, en daarna begon langzaam weer de opleving van de traditie in het openbaar. De danstradities kregen een nieuwe betekenis tijdens de Tweede Wereldoorlog, de Indiaanse soldaten die tijdens die oorlog hadden meegevochten werden door hun volk geëerd tijdens dansfeesten die Homecoming Dances werden genoemd. Later werden hier andere elementen toegevoegd, zoals het eren van de ouderen, en het opnieuw in het openbare leven opnemen van families die een periode van rouw hadden doorgemaakt. Tot aan 1950 werd de benaming Powwow alleen gebruikt op de

11 Southern Plains, later gingen ook stammen zoals de Sioux, Crow en Blackfeet de naam Powwow gebruiken. Tot in de jaren 80 werden Powwows bijna uitsluitend in Indianenreservaten gehouden, maar tegenwoordig vinden ze vrijwel overal in het land plaats. De Powwow is nu niet alleen meer een sociale bijeenkomst voor de Native Americans, het is ook een culturele gebeurtenis geworden. Het hoofddoel is het vieren van de Amerikaans Indiaanse identiteit met muziek en dans. Zo, da s weer even genoeg geschiedenisles voor nu, ik ga weer terug naar onze eigen ervaring van dit dansfeest. Om 12 uur s middags was het tijd voor de Grand Entry. Voorafgegaan door een aantal veteranen in soldatenkleding en met indianentooi liepen alle deelnemers langzaam het dansterrein op. mannen en vrouwen, tieners, kleine kinderen allemaal met de meest schitterende kostuums aan. Eigenlijk moet ik regalia schrijven, dat is de officiële benaming voor de traditionele kleding. Ik vond het echt prachtig om te zien, de dansgewaden waren zo verschillend allemaal, en zo kleurrijk. Onder de partytenten zaten verschillende drumgroepen, die bestonden allemaal uit één grote trom waaromheen een aantal mannen zat, elk met een eigen stok waarmee ze op die trom sloegen. Ze zongen daarbij ook, met monotone ritmische keelklanken. De dansers volgden dat ritme allemaal op dezelfde manier, ze maakten steeds twee kleine passen met de ene voet, daarna twee kleine passen met de andere voet. Op gegeven moment werden ook mensen uit het publiek uitgenodigd om daaraan mee te doen, grappig want zo kon je goed zien dat het veel minder eenvoudig is dan het lijkt, om in dat specifieke ritme vooruit te lopen. We hadden gelezen dat sommige deelnemers het niet op prijs stellen als hun regalia, vaak oude familiestukken, werden gefotografeerd. Daarom waren we in eerste instantie heel terughoudend, en maakten we alleen foto s op afstand. Maar al gauw zagen we bij de andere bezoekers de nodige telelenzen verschijnen, de een nog groter dan de ander, en niemand leek daar een probleem mee te hebben. Op gegeven moment zagen we dat er op de betonnen rand, vlakbij het dansterrein dus, een heel mooi plekje vrij was. Daar hebben we de rest van de middag gezeten, en wat hebben we genoten van de geweldige sfeer en al het moois dat we nog te zien kregen! In de eerste plaats van de dansen, uiteraard. De deelnemers waren in allerlei groepen verdeeld, en we begonnen met de vertederende tiny tots, dat zijn de kinderen tot en met 6 jaar. Daarna waren de kinderen van 7 tot en met 12 jaar aan de beurt, eerst de meisjes, daarna de jongens. Wat een verschil in talent zag je daar al sommige kinderen hadden niet zoveel ritmegevoel, maar er waren ook kinderen bij die intens en vol passie met hun dans bezig waren. Vooral een van de kleinste jongens, hij leek nog niet eens 7 jaar, viel ons op. Prachtig om hem bezig te zien. De overige leeftijdsgroepen waren de tieners, de volwassenen en de ouderen. Er werden verschillende soorten dansen gedemonstreerd, zoals de Women s Fancy Shawl Dance. De vrouwen gebruikten daarbij prachtige omslagdoeken, die als een soort vleugels werden uitgestrekt. Tijdens de Men s Traditional Dance worden door middel van bewegingen verhalen verteld, over de jacht, over spoorzoeken, over heldhaftige gevechten. De Women s Traditional Dance was weer heel anders, de vrouwen bewegen daarbij maar amper maar toch zag het er heel gracieus en statig uit. Echt, de middag vlóóg voorbij terwijl we daar zaten te kijken. Tussen de dansen door gebeurden er ook andere dingen. Er werd iemand herdacht die onlangs was overleden. Zijn weduwe en zijn kinderen liepen langzaam een rondje langs de rand van het dansterrein, waarbij steeds mensen die daar zaten opstonden, hen een hand gaven, en zich dan achteraan in de rij aansloten. We zagen ook een speciale ceremonie die wordt gehouden als een veer uit een tooi op de grond is gevallen. Die mag alleen worden opgeraapt door veteranen of ouderlingen, en dit wordt als een eervolle taak beschouwd. Je mag tijdens de ceremoniële handelingen niet fotograferen, en we hebben ook inderdaad niemand in het publiek gezien die tijdens dit speciale moment foto s nam. Om 5 uur s middags was er een pauze, we zijn toen even naar de Subway gereden om een broodje te gaan eten. Eigenlijk hadden we dus nog naar het Buffalo Bill Historical Center willen gaan, maar we wilden allebei veel liever terug naar de Powwow. En dus zagen we om 6 uur voor Copyright

12 de tweede keer die dag alle deelnemers het terrein opkomen tijdens de Grand Entry. Hans wees me een van de deelnemers aan, en vroeg of hij me aan iemand deed denken. Ik wist meteen wie hij bedoelde iemand die bij ons in de straat woont. Toch wel raar hoor, om de trekken van een blanke Nederlandse man terug te zien in een Native American in Wyoming. Ondertussen begon de lucht op de achtergrond vreselijk donker te worden, en hier en daar zagen we het bliksemen. Zo nu en dan regende het even, maar de echte hoosbui die we eigenlijk verwachtten bleef gelukkig uit. Het avondprogramma, met nog diverse dansdemonstraties, kon gewoon worden afgewerkt. Het meest indrukwekkende moment betrof een familie van de Blackfeet indianen. De Emcee (Master of Ceremonie) vertelde dat een van de zonen van deze familie onlangs veilig was teruggekeerd uit Irak. Maar nu zou zijn jongere broer John binnenkort daarheen vertrekken. John mocht nu, samen met zijn familie, rondlopen over het dansterrein. Een voor een stonden de andere indianen op, om John en zijn familie de hand te schudden en zich achter de rij aan te sluiten. Ik kreeg echt kippenvel van dit moment, er straalde zoveel saamhorigheid uit deze traditie. Toen de laatste dansdemonstratie dan toch echt was afgelopen, was het tijd om naar ons motel terug te lopen. Het was een absolute topdag geweest! Dag 9: zondag 17 juni - Cody Bighorn Canyon NRA - Devils Tower NM Spearfish Hans had kort voor onze vakantie nog zo z n best gedaan om een MP3 met onze favoriete muziek samen te stellen, voor tijdens de lange autoritten. Pink, Anouk, Red Hot Chili Peppers en nog veel meer. Maar helaas we moesten het zonder de Peppers stellen want de autoradio wilde de MP3 niet afspelen. Dus probeerden we een leuke radiozender te vinden, maar het leek wel of iedereen ons wilde bekeren vandaag. Allemaal religieuze countrysongs, sommige best wel aardig maar het hoge suikerzoetgehalte werd ons soms toch wel even te veel! Ons belangrijkste doel van vandaag was afstand overbruggen, maar natuurlijk wilden we onderweg ook wel een paar mooie plekken bekijken. Dus kozen we ervoor om een omweg te maken via Bighorn Canyon, een recreatiepark dat precies op de grens van Wyoming en Montana ligt. We reden daar door een mooi rotslandschap, we zagen er zowaar ook wilde paarden lopen. Het eerste punt waar we stopten, Horseshoe Bend genaamd, viel nogal tegen. Maar dat werd ruimschoots goedgemaakt toen we even later bij Devils Canyon Overlook aankwamen, dat is een uitkijkpunt met een fantastisch mooi uitzicht over de Bighorn River die daar tussen een aantal hoge, smalle rotsen doorslingert. De weg eindigde bij Barry s Landing, waar je boten te water kan laten. Ook hier heb je een mooi zicht op het water en de rotsen, maar de vergelijking met Devils Canyon Overlook kan t toch echt niet doorstaan. Er stonden diverse picknicktafels, dus het was een goede plek om even pauze te houden en wat te eten. Terwijl we daar zaten kwam een oude man een praatje met ons maken. Hij vond het leuk om te horen dat wij uit Nederland komen omdat hij zelf Nederlandse voorouders had, hij stamde af van de Pennsylvanian Dutch. Hij vertelde vol enthousiasme over zijn grote hobby: het verzamelen van fossielen in Bighorn Canyon. Hij onderzocht dit specifieke gebied al tientallen jaren, en nog steeds stuitte hij op nieuwe vindplaatsen. De man informeerde ook nog heel belangstellend naar onze reis, wat we al gezien hadden en wat er nog meer in onze planning stond. Ik denk dat hij nog wel urenlang verder had willen praten, maar helaas, zoveel tijd hadden we niet. We hadden immers nog een lange rit voor de boeg. Nadat we afscheid hadden genomen van de vriendelijke man vervolgden we onze route, eerst via de mooie, hoog gelegen Scenic Route 14A, en daarna via Interstate 90. We verlieten de snelweg bij de plaats Moorcroft, en via een binnenweg reden we verder naar Devil s Tower National Monument. t Was wel een beetje balen dat de lucht boven ons ondertussen grauw en donker was geworden, het leek er op of het elk moment zou gaan regenen. Toen we Devil s Tower bereikten was het zowaar nog steeds droog. Eerst even een bezorgde blik op de dreigende wolken boven ons dat zag er niet al te best uit. Maar we wilden toch graag de wandeling rondom de toren gaan maken. Ach, als het echt zou gaan regenen, dan werden we maar een keer kletsnat. We hadden genoeg

13 droge kleren achter in de auto liggen, toch! Vanaf de parkeerplaats moesten we een klein stukje omhoog klimmen via een verhard pad, en toen stonden we dan echt onder aan de voet van die gigantische blok steen. Die torende maar liefst 264 meter boven ons uit, heel indrukwekkend hoor! De wandeling beviel ons heel erg goed, het pad ligt heel mooi tussen de bomen en natuurlijk hadden we overal zicht op Devil s Tower. En vanuit elke hoek was de vorm van de toren net weer even anders. We konden heel goed de diepe groeven in de rotswand zien, volgens een indiaanse legende zijn die daarin gekerfd door een beer die een aantal indiaanse meisjes achtervolgde. Op gegeven moment zagen we dat er klimmers op de rotswand bezig waren. Jammer dat we onze telelens niet meegenomen hadden, de klimmers zijn nu alleen maar als onherkenbaar stipje op onze foto s te zien. Zoals we eigenlijk al hadden verwacht hielden we het niet helemaal droog tijdens de wandeling. Maar toch, we hadden alweer geluk, want het bleef bij wat verdwaalde spetters en bij wat onweergerommel rondom ons heen. Ik vroeg me wel af of die klimmers zich nu wel comfortabel zouden voelen, met dat onweer zo dichtbij?? Ik zou niet graag met ze willen ruilen. Nadat we Devil s Tower letterlijk vanuit alle hoeken op de foto hadden gezet, stapten we weer in de auto voor de laatste etappe van vandaag. En die eindigde bij de Days Inn in het plaatsje Spearfish, in South Dakota. Dag 10: maandag 18 juni - Spearfish Mount Rushmore Custer SP Custer De rit door Spearfish Canyon viel wat tegen, maar dat lag eigenlijk meer aan ons dan aan de omgeving. We zijn zo verwend door de vele geweldige dingen die we tijdens onze Amerikareizen hebben gezien, dat we eigenlijk niet meer echt zagen dat Spearfish Canyon ook best wel mooi is. Geen fotostops, geen wandelingen, geen uitkijkpunten, op die manier hadden we de 22 mijlen door de canyon natuurlijk al snel achter de rug. En zo hadden we zomaar opeens de tijd om nog diezelfde ochtend naar Mount Rushmore te gaan. Even een stukje Amerikaans patriottisme over ons heen laten komen. We parkeerden onze auto in een van de grote, overdekte parkeergarages en liepen naar de Avenue of the Flags. Dat is een brede laan met aan de zijkanten grote betonnen pilaren, waaraan de vlaggen van alle Amerikaanse staten hangen; in het verlengde daarvan zie je de hoofden van de vier presidenten al duidelijk voor je. In sommige reisverslagen lees je wel eens dat het allemaal wat overdone is, te toeristisch, te pompeus. Maar ik vind dat het wel bij The American Way of Living past.. We zijn trots op ons land en dat willen we laten zien ook!. De Avenue of the Flags eindigt bij Grand View Terrace, een plein met daarvoor een amfitheater vanwaar je de koppen goed kan fotograferen. Het was natuurlijk een overbekend plaatje, maar toch was het leuk om dit ook eens in het echt te zien. Meestal zie je op de foto s alleen de hoofden zelf, maar niet de rest van de rotswand waarin ze zijn uitgehakt. En live krijg je natuurlijk ook een beter beeld van de grootte van de sculptuur. Via de Presidential Trail kan je nog veel dichter bij de presidentiële hoofden komen, en zo konden we George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt en Abraham Lincoln vanuit allerlei verschillende hoeken op de foto zetten. We waren blij dat we hier zo onverwacht al in de ochtend naar toe waren gegaan, het licht om de presidenten te fotograferen was echt perfect! Via de Iron Mountain Road reden we naar Custer State Park. Leuke route zeg, dit beviel ons veel beter dan Spearfish Canyon vanmorgen. De ronde, helemaal van hout gemaakte Pigtail Bridges waren heel apart. En de smalle rotstunneltjes waar we doorheen moesten rijden leken er wel speciaal neergelegd te zijn om als omlijsting te dienen voor de vier hoofden van Mount Rushmore, die in de verte achter ons nog te zien waren. We reden door naar het plaatsje Custer, waar we een motel gingen zoeken. De Days Inn in Spearfish was ons goed bevallen, en daarom kozen we ook hier in Custer voor de Days Inn. Op onze motelkamer hielden even een korte pauze en natuurlijk mocht internet daarbij niet ontbreken. Rob was toevallig net online. Over vier dagen zou hij zich de trotse eigenaar van zijn eerste eigen auto mogen noemen, en hij had nu wat ouderlijk advies nodig inzake de autoverzekering. En zo zaten we daar in Custer allerlei websites door te lezen over eigen

14 risico, bonus/malus, dagwaardes en nog meer van die taaie kost. Toch even wat anders dan mooie routes rijden en leuke plekjes bekijken! Toen Rob en wij waren bijgekletst zijn we weer op pad gegaan. We hadden een scenic route in de planning staan, de derde alweer vandaag. In het begin was de Needles Highway nog niet heel interessant, maar op het moment dat de eerste hoge smalle rotsen (needles) in zicht kwamen waren we helemaal verkocht. Wat een prachtige weg was dit, echt geweldig hoor. Natuurlijk grepen we meteen bij de eerste mooie plek al naar ons fototoestel, maar het is dan natuurlijk ook wel handig als je eerst even je auto parkeert. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, de weg is ontzettend smal en we konden niet direct een pullout vinden. Een klein stukje verder lukte het toch om de auto veilig aan de kant te zetten, en we liepen langs de weg terug om alsnog onze foto s te kunnen maken. Hé, daar liep ook een pad, eens even checken waar dat heen ging. Zo belandden we dus op een niet officiële trail waarbij we direct naast ons een mooie rotswand konden zien. De bodem was bezaaid met heel veel glinsterende schilfers, het leek wel op selenite crystals die we vorig jaar bij het heuveltje Glass Mountain in Cathedral Valley hadden gezien. In de rotswand zagen we ook nog een vervallen houten gebouwtje en een afgesloten ingang van een mijn. Het was een heel aardig pad om te lopen, maar als we nog tijd over wilden houden voor de rest van onze planning de Sunday Gulch Trail en de avondceremonie bij Mount Rushmore - dan moesten we toch echt weer terug naar de auto. En al gauw kwamen we er achter dat we bij die eerste stopplek niet zo moeilijk hadden hoeven te doen, er was nu op verschillende plaatsen gelegenheid om de auto te parkeren. Vaak uitstappen en volop van de omgeving genieten, dus! Kort nadat we door een supersmalle rotstunnel waren gereden bereikten we Sylvan Lake. Een klein meertje dat vooral boeiend is omdat het zo mooi tussen de rotsen in ligt. Vanaf de parkeerplaats liepen we naar de dam aan de overzijde van het meer, daar zou de door ons geplande trail moeten beginnen. Het was nog wel even zoeken hoor, we bleken door een hele smalle rotsspleet te moeten lopen om aan de achterkant van de dam uit te komen. Een mooi begin van een supermooie trail meteen al vanaf het begin moesten we over rotsblokken klauteren en via stenen traptreden afdalen, en dat midden tussen de bomen en met naast ons een prachtig beekje. Ik was blij dat er een railing zat, die had ik op sommige plekken echt wel nodig. We lieten de rotsblokken en trapjes achter ons, we konden het bospad nu zonder klimpartijen verder volgen. Zo nu en dan zagen we een blauw plaatje op een boom zitten, het was duidelijk dat daardoor de route werd aangegeven. Op gegeven moment bereikten we een paaltje waar 1.0 op stond, ik veronderstelde dat we nu 1 mijl van de bijna 3 mijl lange route achter de rug hadden. Dat klopte wel met ons gevoel. We verlieten ons beekje, en liepen via een wat breder bospad omhoog. Ik had ooit gelezen dat het tweede deel van de wandeling dicht langs een weg gaat en wat minder mooi is. En dat klopte helemaal, we hoorden auto s rijden en inderdaad werd het bospad iets gewoner, zo zonder beekje en rotsblokken. Omdat we toch wel flink moesten klimmen begon ik mijn benen behoorlijk te voelen. Geen probleem, het kon immers niet ver meer zijn en die laatste mijl kon er echt nog wel bij. Ik dacht nu toch wel snel een paaltje met 2.0 te gaan vinden, maar nee, geen paaltje te zien. Nog wel steeds blauwe plaatjes op de bomen, dus we zaten nog goed. De twijfel sloeg toe toen Hans vertelde dat hij wel een paaltje had gezien, maar daarop stonden de weinig hoopgevende cijfers 1.3. Blijkbaar betekenden die cijfers niet wat wij dachten, want het was echt niet mogelijk dat we sinds dat eerste paaltje nog maar 0,3 mijl hadden gelopen. Allebei hadden we nu het gevoel dat er iets niet klopte, waren we misschien per ongeluk op een verkeerde route terechtgekomen?? We hadden echt geen idee meer hoe het nu verder zou gaan. Misschien zaten we nog goed, en zouden we over 5 minuten weer bij Sylvan Lake staan. Maar voor hetzelfde geld waren we helemaal verdwaald en zouden we het hele eind terug moeten lopen. Nee, dit deel van de wandeling was heel wat minder leuk dan dat geweldige begin. Gelukkig bereikten we toch nog onverwacht de verharde weg, waar we al snel de Sylvan Lake Lodge zagen staan. Het was duidelijk dat dit niet de goede route was, maar we wisten nu in elk geval wel weer hoe we Copyright

15 verder moesten lopen. Toch een hele opluchting! Wat was ik blij toen we eindelijk bij onze auto kwamen en ik mijn arme voeten rust kon gunnen. Ondanks de vermoeiende tocht hadden we nog wel genoeg energie om terug te gaan naar Mount Rushmore, voor de avondceremonie. We moesten nog wel even eten, dus zochten we eerst het restaurant op. Waar de vitrine waarin bakken met etenswaar behoorden te staan een akelig lege aanblik vertoonde., er was bijna niets meer te krijgen! Gelukkig kon ergens van de bodem van een van de bakken nog een bordje spaghetti voor ons bij elkaar worden geschraapt; het was niet echt lekker maar onze magen waren toch weer gevuld. Na het eten zochten we een plekje in het amfitheater, waar even later de avondceremonie begon. Natuurlijk zaten we hier met een bepaalde verwachting, maar om eerlijk te zijn die verwachting werd helemaal niet waargemaakt. Eerst werd er een korte toespraak gehouden. Daarna werd er op een groot scherm een film vertoond, en dat was iets waarop we helemaal niet hadden gerekend. Het was een film met mooie beelden en interessante informatie over de presidenten, maar toch het was een fílm. Terwijl we juist een live ceremonie hadden verwacht. Na de film werden mensen in het publiek opgeroepen om naar het podium te komen, veteranen en nabestaanden van soldaten die waren gesneuveld. Er kwamen best veel mensen naar beneden, zij stelden zich op in een lange rij. De eerste van hen kreeg de Amerikaanse vlag overhandigd, en gaf die door aan degene die naast hem stond. En zo verder. Op dit moment moest ik terugdenken aan de Powwow twee dagen eerder, waar ik echt geraakt werd door het moment dat de jonge John die binnenkort naar Irak zou vertrekken samen met zijn familie over het dansterrein liep. Waarom had ik daar zoveel saamhorigheid gevoeld, en deed dit moment bij Mount Rushmore me echt helemaal niets? Voor de mensen die op het podium stonden zal het misschien bijzonder zijn geweest, maar voor mij deed het allemaal wat klinisch en plichtmatig aan. Ook het zingen van het Amerikaanse volkslied, met een vrouwenstem op een bandje, bezorgde me geen kippenvel. Ondertussen werden de hoofden van de presidenten verlicht, dat was wel mooi om te zien. Ach, we hadden nu toch meegemaakt waar we voor naar Mount Rushmore waren gekomen. Al hebben onze verkeerde verwachtingen de manier waarop we dit hebben ervaren wel flink beïnvloed. Dag 11: dinsdag 19 juni -Custer Wind Cave NP Crazy Horse Memorial Custer SP Tijdens onze rit naar Wind Cave National Park zagen we veel dieren. Eerst een paar eenzame bizons, en daarna een moederhert met twee jongen. Ze renden met hun drieën een heuvel op die naast de weg lag, en bovenaan bleven ze nog even mooi voor ons poseren. In de folder van Custer State Park zag ik dat het hier om whitetail deer ging. En dankzij die folder wist ik ook dat het volgende hert dat we zagen een pronghorn was, dat vind ik zelf de mooiste hertensoort die in het park voorkomt. Maar onze favorieten waren toch wel de prairiedogs. Wat een ongelooflijk leuke beestjes zijn dat, ze leven in grote kolonies bij elkaar in de zogenaamde prairiedogtowns. Zomaar vlak naast de weg zie je ze overal hun koppies uit een van de vele holen omhoog steken. Of ze komen helemaal tevoorschijn, en gaan dan recht overeind zitten. Wij volop foto s maken uiteraard, maar de prairiedogs speelden gewoon een spelletje met ons. Sommige beestjes zaten prachtig te poseren, maar dan op zo n afstand dat je er geen goede close-up van kon maken. En als er eentje wel mooi dichtbij zat, dan dook ie natuurlijk nét omlaag op het moment dat we de foto schoten. Watervlug zijn ze, maar o zo leuk om te zien én te horen.. ze maken voortdurend van die hoge, piepende geluidjes. En het zijn er ontzettend veel, we zagen talloze prairiedogs in Custer State Park en daarna ook nog eens in Wind Cave National Park. In onze oorspronkelijke planning hadden we Wind Cave niet opgenomen, het leek ons niet zo n boeiend park. Maar omdat we onze route hadden gewijzigd en daardoor iets meer speling hadden gekregen, besloten we om er toch maar naar toe te gaan. We waren er immers zo dichtbij. We liepen het mooie Visitor Center binnen en informeerden wanneer de eerstvolgende grottentour zou vertrekken. Dat bleek de Natural Entrance Tour te zijn, en er waren nog genoeg kaartjes beschikbaar. Samen met een groep andere toeristen en een

16 opgewekte, vrouwelijke Ranger gingen we naar beneden, de grotten in. Daar zagen we al snel de reden waarom dit grottenstelsel uniek is: de gekristalliseerde calcietafzettingen op de rotswanden en plafonds. Deze calcietafzettingen worden speleothems genoemd, en er zijn verschillende variaties. Wij zagen vooral het zogenaamde boxwork, de dunne randen die in een honingraatpatroon op de wanden en plafonds zitten. En een heel klein beetje popcorn, dat zijn kleine knobbelachtige afzettingen. Het was wel apart om dat te zien, maar na ruim een uur daar beneden vonden we het echt wel genoeg. Het was toch wel veel van hetzelfde allemaal. Via een onverharde weg reden we door het oostelijke deel van het park terug naar Custer State Park, we waren daar even heerlijk alleen op de wereld. Nou ja, niet helemaal alleen want we kwamen honderden prairiedogs en ook nog een paar bizons tegen. Gelukkig maar dat we al in diverse reisverslagen hadden gelezen dat je voor een bezoek aan Crazy Horse Memorial behoorlijk wat dollars neer moet tellen. Eerst al 20 dollar om met de auto plus twee inzittenden het terrein op te mogen rijden. En daarna nog eens 4 dollar per persoon om met de bus naar het standbeeld van Chief Crazy Horse te worden gebracht. Als je zoveel moet betalen, dan verwacht je toch wel dat daar iets wezenlijks tegenover staat. En dát viel ons eerlijk gezegd flink tegen. We dachten dat we de kans zouden krijgen om het beeld uitgebreid te bekijken, we hadden ooit foto s gezien van een grote groep mensen die op het platform net voor het gezicht van Crazy Horse stond. Maar helaas, daar mochten we helemaal niet naar toe. We werden met de bus naar de voet van het standbeeld gebracht, we mochten een paar minuten de bus uit terwijl de chauffeur een praatje hield, en daarna was het : instappen en wegwezen. Ik was echt helemaal verbaasd. ik dacht dat de tour daar zo n beetje zou gaan beginnen, maar in plaats daarvan bleek het dus al het einde te zijn. Dat was echt een afknapper. We zijn nog even het museum binnengelopen, en dat zag er wel heel mooi uit. We zijn er niet zo lang meer gebleven, we waren immers voor het beeld gekomen, niet voor het museum. Omdat we de Sunday Gulch Trail gisteren zo mooi hadden gevonden leek het ons een goed idee om nog een trail in Custer State Park uit te gaan proberen. En de Cathedral Spires Trail, die begint aan de Needles Highway, bleek een schot in de roos te zijn. We liepen over een mooi bospad, en op een paar plekken moesten we over wat rotsblokken omhoog klimmen. Rondom ons zagen we een beetje verborgen achter de bomen - de rotsnaalden staan waar de trail naar vernoemd is; het was echt een prachtige omgeving. De trail eindigde bij een open plek tussen de rotsen, ik heb daar even lekker lui op een rotsblok gezeten terwijl Hans nog wat tussen de rotsen doorgeklommen is om mooie fotoplekjes te zoeken. Daarna via dezelfde weg weer terug, handig, want zo verdwalen we tenminste niet!! Laat op de avond zijn we nog één keer teruggegaan naar Custer State Park, we hadden immers de Wildlife Loop Road nog niet gezien. En zo tegen de tijd dat het donker gaat worden zouden we extra veel kans hebben om dieren tegen te komen, zo was ons door de folders beloofd. Het begon goed, met weer een stel van die grappige prairiedogs. Maar daarna. kilometers lang geen enkel beest te zien!! We waren al bijna aan het einde van de route toen we een opstopping voor ons zagen; een stuk of vier auto s, een groep volwassenen en kinderen, én twee schattige ezels. Vooral de kleine, gevlekte ezel was leuk om te zien, de kinderen waren niet bij hem weg te slaan. De volwassenen ook niet, trouwens. We zagen ook nog een groepje ezels wat verder van de weg, en welgeteld één pronghorn. Een beetje een magere oogst, voor de Wildlife Loop Road. Maar ach, we hadden nog een dag of vijf in Yellowstone te goed, dus nog kans genoeg om wat dieren tegen te komen. Dag 12: woensdag 20 juni - Custer Badlands National Park Interior (220 mijl) Jezus, wat ben jij oud zeg! Dat kreeg ik dus te horen net nadat ik nog half slapend mijn ogen had opengedaan in de Days Inn in Custer. Ik zag Hans met een meewarige blik naar mij kijken, hij vond het nodig om me even in te wrijven dat 48 jaar toch wel vréselijk oud is. Dat hij zichzelf over een goeie drie weken ook geen 47 meer mag noemen, ach, dat is nog heel ver weg, zo verzekerde hij me. Maar gelukkig mag ik op m n 48 ste verjaardag naar

17 Badlands National Park toe, een beter verjaardagscadeau kan ik me niet wensen, toch! (Even voor de duidelijkheid: hij heeft me ook nog gewoon proficiat gewenst hoor. Voordat de lezers van dit reisverslag nog verkeerde dingen gaan denken.) Precies om 8 uur reden we weg bij ons motel, en een kleine twee uur later arriveerden we in het gehucht Scenic. Dat bestond uit niet meer dan een weggetje tussen een paar heel oude gebouwen, zoals de Longhorn Saloon (established in 1906) en de Sam Bulls Gallery. Het zag er niet echt vervallen uit, maar wel volkomen uitgestorven we zagen er geen levende ziel. Kort voorbij Scenic bereikten we Badlands National Park, niet het bekende toeristische gedeelte maar de veel stillere Stronghold Unit. En hier werd weer eens helemaal bevestigd wat we eigenlijk al wisten, namelijk dat wij niets liever zien dan mooie rotsformaties en niets liever doen dan afgelegen dirtroads rijden. We genoten! De Sheep Mountain Table Road liep door de badlands heen omhoog, en vooral als we omkeken leverde dat een prachtig plaatje op. Al snel werd de weg weer wat vlakker, en waren de rotsen rondom ons verdwenen. De gravelweg veranderde in een soms wat modderige zandweg, waar we onze high clearance absoluut nodig hadden. Want het middengedeelte was best wel hoog. Toen we bijna vijf mijl hadden gereden lag er rechts van de weg een uitkijkpunt, vandaar hadden we zicht over een uitgestrekt dal met badlands en vlakke groen begroeide gedeeltes ertussen. Tijdens de laatste twee mijlen werd de weg nog wat slechter, het is duidelijk dat je hier niet kan rijden als het kort daarvoor geregend heeft. Er stonden diepe plassen en de auto hing soms behoorlijk schuin als we gebruik maakten van de droge plekken aan de hogere zijkant van de weg. Het einddoel van de rit was het vier mijl lange plateau Sheep Mountain Table. Toen we daar aankwamen, zagen we een grote vlakte voor ons met veel gras, struiken en wat lage bomen. Er liepen verschillende zandwegen, we besloten om eerst maar eens de weg die rechtsaf liep uit te proberen. De weg eindigde bij de rand van het plateau, beneden ons zagen we volop grillig gevormde rotsformaties. Het deed ons heel erg aan de hoodoos in Bryce Canyon denken. We hobbelden over de zandwegen naar een andere plek aan de rand, en daar werden we getrakteerd op een schitterend uitzicht over een enorm dal. Met volop badlands, natuurlijk. Nadat we genoeg hadden rondgekeken reden we terug naar Scenic, waar we zowaar één tot leven gekomen inwoner signaleerden! Onze tweede dirtroad van vandaag was de Sage Creek Rim Road. De eerste 12 mijlen van die weg liepen door een landbouwgebied en door graslanden, op het moment dat we het park binnenreden zagen we in de verte weer mooie badlands opdoemen. Via een zijweg zijn we nog even naar een picknickplaats gereden. Gelukkig hadden de picknicktafels allemaal een eigen overkapping, zodat we lekker in de schaduw konden zitten. Aan uitkijkpunten geen gebrek in Badlands National Park, we kwamen er verschillende tegen tijdens de tweede helft van de Sage Creek Rim Road en ook langs de verharde Badlands Loop Road kan je op veel plaatsen stoppen om de prachtige omgeving te bekijken. Daar ging stiekem toch heel wat tijd inzitten, en we moesten nog op zoek naar een motel. We hoopten nog een plaatsje te vinden in de Cedar Creek Lodge in het oosten van het park, of in het Badlands Motel dat net buiten het park ligt. Maar helaas, alles zat vol. De dames aan de balie raadden ons aan het eens te proberen in het plaatsje Interior, op de landkaart is dat een miniem klein stipje en in het echt is het al niet veel groter. Toen we de receptie van het Budget Host Motel binnenliepen, hadden we even het gevoel dat we tientallen jaren terugstapten in de tijd. Een houten balie, een klein rommelig winkeltje, en een eetgedeelte waar de stoofpot stond te pruttelen en waar de vrouw des huizes in een eenvoudig keukentje de hamburgers stond te bakken. De oude man achter de balie liet ons weten dat hij nog wel een kamer voor ons had. Blijkbaar kwamen er niet dagelijks mensen uit Nederland bij hem over de vloer; hij moest meteen even kwijt dat hij Nederlandse voorouders had en hij schreef zijn naam voor ons op een briefje: Druckebrodt heette hij. Toch wel een beetje met een we zijn benieuwd wat we aan zullen treffen -gevoel gingen we naar onze kamer. En dat viel zeker niet tegen. Het meubilair was een bij elkaar geraapt rommeltje, maar het was wel schoon en netjes. Ook de badkamer, en dat is toch het belangrijkste. Geen tv en natuurlijk ook geen internet, maar Copyright

18 dat hadden we ook niet verwacht. Wel airco, en dat vonden we heel wat belangrijker. Voordat het etenstijd werd hadden we nog tijd om een paar korte trails te lopen. De Cliff Shelf Nature Trail was een eenvoudige wandeling waarbij we via een stel trappen langs de badlands omhoog klommen. Aan de andere kant konden we ver de White River Valley inkijken. De Window Trail was nog veel makkelijker, het was een kort verhard pad dat eindigde bij een plek waar we een ravijn in konden kijken. Het bleek op dit tijdstip helaas onmogelijk te zijn om daar foto s van te maken, de contrasten tussen de door de zon belichte rotsen en de diepe schaduw was veel te groot. We gingen eten bij het restaurant van de Cedar Creek Lodge. Wat was dat een afknapper zeg de jongedame die ons een tafel moest wijzen mompelde wat binnensmond en deed geen enkele moeite zich verstaanbaar te maken, we moesten erg lang op ons eten wachten, ze vergaten ons bestek, de friet was koud Ach, we hadden toch in elk geval nog het geluk dat we wel hadden gekregen wat we besteld hebben; de mensen aan de tafel naast ons kregen blijkbaar iets heel anders voorgeschoteld dan dat ze hadden verwacht. We hebben een magere fooi achtergelaten en zijn maar snel weer vertrokken.. op naar de Pinnacles Overlook. Een paar dagen eerder hadden we klapstoeltjes gekocht, en die kwamen hier goed van pas. We hebben een hele tijd gezeten daar, lekker genieten van de kleuren die steeds mooier worden als de zon ondergaat. Pas toen het te donker werd om nog foto s te kunnen maken hebben we ons boeltje weer ingepakt en zijn we naar Interior teruggereden. Ik heb een geweldig mooie verjaardag gehad! Dag 13: donderdag 21 juni - Interior Badlands NP Interior (106 mijl) Gisterenavond hadden we de zon zien ondergaan bij de Pinnacles Overlook, deze ochtend zagen we diezelfde zon weer opkomen vanaf het uitkijkpunt Big Badlands. Voor mij is de Big Badlands Overlook een van de mooiste plekken in het park. Vanaf het uitkijkpunt zie je heel veel rotsen, er zitten hele mooie ronde bij, andere rotsen hebben meer scherpere vormen. Allemaal zijn ze van een grijs gesteente, met daar schitterende roodbruine en lichtgrijze horizontale strepen doorheen. Achter de badlands zie je de uitgestrekte White River Valley. Kortom, een geweldige zonsopgang plek! Het was pas kwart over zes toen we aan de Notch Trail begonnen, het was prachtig weer en nog lekker koel. Perfecte omstandigheden dus voor onze hike. We liepen over een rotsachtig terrein met enkele modderige plekken, waar we makkelijk omheen konden lopen. Al snel kwamen bij de roemruchte ladder, die voor sommige mensen toch een te moeilijk obstakel blijkt te vormen. Ik vond het wel meevallen, ik ben geen held als het op lastige klimpartijen aankomt, maar met die ladder had ik geen enkele moeite. Okay, het wiebelde een beetje, maar toch was het eenvoudig om hier naar boven te klimmen. Het pad liep verder langs een rotswand, op sommige plekken moesten we over rotsblokken klauteren en over smalle spleten heenstappen, en dat vond ik lastiger dan die ladder. Zeker op de plek waar het pad gedeeltelijk was ingestort, en we door een bordje op een alternatieve route werden gewezen. We genoten intens van deze hike, de prachtige rotsomgeving om ons heen, een beetje klimwerk, en dan die heerlijke stilte. Toch bleken we niet helemaal alleen op de wereld te zijn, we kwamen zowaar twee andere hikers tegen die al op de terugweg waren. Even later kwamen we op het eindpunt van de hike; the Notch is een opening in een rotsrichel en vandaar uit konden we ver wegkijken over de White River Valley. De alleenstaande rotsen leken een beetje op de monolieten die we vorig jaar hadden bewonderd, tijdens onze rit door Cathedral Valley. Ook zagen we beneden ons de houten trappen van de Cliff Shelf Nature Trail, waar we gisteren hadden gelopen. We hadden niet meteen zin om weer aan de terugweg te beginnen, dus hebben we de directe omgeving van the Notch nog even wat verder verkend. Na een klein klimmetje kwamen we bij een andere opening in de rotsrichel, maar qua uitzicht leverde dat niets nieuws op. We bekeken ook de opvallende groene lijnen die her en der in de rotswanden verspreid zitten, we vermoeden dat er dunne lagen kopererts in zitten. Op de terugweg zagen we ook nog een hele groep

19 zwaluwnesten tegen een rotswand aanzitten, we hebben dit later bij een ranger nagevraagd en zij vertelde ons dat die van modder zijn gemaakt. We hadden nog een heel stuk ochtend over. Tijd genoeg dus om de Badlands Loop Road nog eens te rijden, en om uitgebreid te stoppen bij alle uitkijkpunten die we gisteren hadden overgeslagen. We bezochten ook de Big Pig Dig, dat is een plek waar erg veel archeologische vondsten worden gedaan en waar je paleontologen aan het werk kunt zien. Inderdaad waren er nu ook een aantal mensen aan het werk, ze zaten op hun knieën in een ondiepe kuil en waren bezig om langzaam een fossiel bloot te leggen. We zagen al duidelijk een bot aan de oppervlakte komen, een ruggengraat denk ik. En ook al heb ik op zich niet zoveel met archeologie, ik vond het toch wel heel leuk om dit eens van dichtbij te zien. Vroeg op de middag waren we weer terug in ons motel, en we zijn even lekker gaan slapen. Het beviel me prima zo, heel vroeg opstaan en tijdens de koele ochtend een mooie hike maken, daarna de koelte van de airco opzoeken, en s avonds weer op pad. Na onze slechte ervaring van gisteren hadden we absoluut geen zin om weer in het restaurant van de Cedar Creek Lodge te gaan eten, dus besloten we de kookkunsten van ma Druckebrodt maar eens aan een onderzoek te onderwerpen. De menukaart was niet echt overweldigend, we konden kiezen uit hamburgers of stew, een stoofpot met negen soorten groente. We kozen voor de hamburgers. Die bleken geserveerd te worden zonder friet, salade of iets anders, gewoon alleen een broodje hamburger. Beetje kaal dus, maar wel heel wat smakelijker dan de maaltijd van gisteren. De cola die we bestelden werd gewoon uit een van de schappen van het winkeltje gepakt. Het was toch wel een aparte ervaring om in zo n ouderwets familierestaurantje te eten. We voelden ons er prima thuis! De korte Saddle Pass Trail bleek nog een hele uitdaging te vormen. Het pad was behoorlijk steil, maar dat was niet het grootste probleem. Het was de ondergrond die het lastig maakte, het pad lag vol met los zand en kleine kiezels en dat betekende dat we maar nauwelijks grip hadden. Toch lukte het de top te bereiken, dik tevreden want we hadden weer heel wat mooie rotsformaties gezien onderweg. Zelfs enkele hoodoos, die hadden we hier niet verwacht! De weg terug omlaag was nog veel lastiger, dan was echt schuiven in plaats van lopen. Vlak voor ons zagen we een vader met twee kinderen, en die twee maakten er echt een glijbaan van. Gewoon op hun achterwerk naar beneden, ze hadden de grootste lol We besloten de dag met een photoshoot van de zonsondergang, net als gisteren. Weer lekker op onze klapstoeltjes, echt ideaal. Deze keer hadden we ze neergezet bij Panorama Point. Rondom ons zagen we het op diverse plaatsen onweren, en stiekem hoopten we dat het onweer wat dichterbij zou komen. Een paar mooie bliksemschichten op de foto met de badlands op de voorgrond, dat klonk niet slecht, toch? Maar helaas, het slechte weer bleef op afstand. Maar ook zonder onweer was het een mooi einde van opnieuw een geweldig mooie dag. Badlands National Park staat dan ook heel hoog in mijn persoonlijke favorietenlijstje! Dag 14: vrijdag 22 juni - Interior Thedore Roosevelt NP (South Unit) Medora Het zat potdicht toen we om kwart voor 8 s ochtends in de auto stapten, alle mooie badlands lagen verborgen in een dikke mist. We hadden eigenlijk The Door Trail nog willen lopen, maar dat had zo natuurlijk geen enkele zin. Dus zijn we maar meteen aan onze lange rit naar het plaatsje Medora in North Dakota begonnen. We hadden ruim 330 mijl voor de boeg, een echte rijdag dus. De lange, kaarsrechte State Route 85 was verantwoordelijk voor zo n 180 mijl daarvan. Behalve wat tegenliggers, een paar ja-knikkers rondom het gehucht Ludlow, veel koeien en een overwegend vlak landschap was er helemaal niets te zien onderweg. Maar toch verveelde het absoluut niet, we hadden een radiozender met leuke countrymuziek te pakken, we zetten de blik op oneindig, en lieten de mijlen lekker aan ons voorbijtrekken. We zaten ons al af te vragen waar we zouden moeten eten, om de auto in de berm te parkeren en daar in de brandende zon te gaan zitten was niet echt aantrekkelijk. Gelukkig vonden we zowaar een mooie, schaduwrijke picknickplaats in het plaatsje Buffalo. Een goede plek om de lange rit even te onderbreken. In de loop van de middag arriveerden

20 we in Medora. Wat een popperig plaatsje is dat zeg, met z n schattige huisjes, z n souvenirwinkeltjes met danseresjes, lieve beertjes en dergelijke. We werden er een beetje kriebelig van dit is niet echt onze smaak. Er liep ook een heel ander soort toeristen rond dan dat we meestal tegenkomen, het ruitjesbroek en nette rok -type. Misschien had dat ook wel te maken met de oldtimershow die in Medora bezig was, we zagen heel veel prachtige oude auto s rijden. We moesten nog een overnachtingsplek regelen, en we probeerden het eerst maar eens bij de AmericInn. Nooit zó snel weer buiten gestaan we gaan toch zeker geen 180 dollar betalen om ergens 1 nachtje te mogen slapen! Gelukkig waren we in The Bunkhouse sectie van het Badlands Motel zo n 100 dollar per nacht goedkoper uit. De kamer was wel heel erg klein, maar ach, zoveel plek hebben we niet nodig. We hadden zelfs tv en internet, al was dat laatste dan wel een beetje gepikt van de naburige camping. Natuurlijk hadden we geen zin om de hele avond op dat kleine kamertje te blijven zitten. Dus zijn we nog even naar Painted Canyon Overlook gereden, op 7 mijl ten oosten van Medora. Dat uitkijkpunt is onderdeel van Theodore Roosevelt National Park, en het ligt direct langs Interstate 94. De badlands die we hier zagen zijn absoluut niet te vergelijken met die in Badlands National Park. Ze zijn veel ronder, veel minder ruig, en vooral ook veel groener. Minder spectaculair dus, maar gelukkig wisten we dat al van tevoren. Rondom ons zagen we op diverse plaatsen fikse onweersbuien ontstaan, we twijfelden dan ook even of het wel slim was om nog te gaan hiken. Uiteindelijk besloten we het er toch maar op te wagen, we kozen voor de anderhalve kilometer lange Painted Canyon Nature Trail. Via een dichtbegroeid pad liepen we naar beneden, en even later liepen we direct langs de badlands. Zo van dichtbij waren ze nog veel mooier, we konden heel goed de structuur van de heuvels bekijken, en de vele kleuren die daarin zitten. Via het smalle pad ging het nog wat verder naar beneden, en we kwamen in een open gebied waar we ver de brede canyon in konden kijken. Tijdens de tweede helft van de trail moesten we nog even hard werken, we waren veel verder naar beneden gelopen dan we in de gaten hadden. Klimmen, dus! Al met al vonden we de Painted Canyon Nature Trail een heel aangename verrassing, echt leuker dan we vooraf hadden verwacht. Bij het laatste daglicht zijn we ook nog even de South Unit van het park ingereden. Met de ondergaande zon waren de kleuren in de badlands op hun mooist, rood, oranje, bruin, zelfs blauwe en paarsachtige tinten zagen we. De laatste mijlen terug naar ons motel legden we in het donker af. We moesten wel heel goed opletten dat we geen dieren aanreden, we zagen diverse konijnen en herten langs en soms ook op de weg. Dag 15: zaterdag 23 juni - Medora Theodore Roosevelt NP (South Unit / North Unit) Watford City (230 mijl) s Ochtends om ongeveer half 8 begonnen we aan het 36 mijl lange rondje door de South Unit van Theodore Roosevelt National Park. Onze eerste stop was bij een prairiedogtown, uiteraard wilden we nog wel eens proberen om die grappige beesten een beetje knap op de foto te krijgen. En, wat denk je, de prairiedogs hier bleken veel beter te zijn afgericht dan die in de parken die we eerder hadden bezocht! Ze zochten plekjes uit die precies goed in de zon lagen, soms kregen we er ook nog een mooie achtergrond bij, én, ook heel belangrijk, ze bleven heel netjes zitten net zolang totdat wij een mooie foto van ze hadden gemaakt. Brave beesten hebben ze daar in North Dakota! Natuurlijk wilden we niet alleen de Scenic Drive rijden, maar ook nog wat trails gaan lopen. We begonnen met de Wind Canyon Trail, een korte, eenvoudige wandeling naar de top van een heuveltje. En daar werden we verrast door een van de meest rustgevende, vredige uitzichten die ik ooit heb gezien. Onder ons lag een grote, gracieuze bocht in de Little Missouri River. In het grasland dat door de bocht werd omsloten stond een kudde bizons te grazen, en er liep een groepje wilde paarden in het ondiepe water van de rivier. De vallei werd begrensd door lage, groen begroeide badlands. We zijn best lang daar bovenop dat heuveltje gebleven, zodat we in alle rust van de omgeving konden genieten. Na deze heerlijke wandeling gingen we weer verder met de Scenic Drive. Die overigens niet zo heel erg scenic was, moesten we helaas

1 Vinden de andere flamingo s mij een vreemde vogel? Dat moeten ze dan maar zelf weten. Misschien hebben ze wel gelijk. Het is ook raar, een flamingo die jaloers is op een mens. En ook nog op een paard.

Nadere informatie

MEMORY WOORDEN 1.1. TaalCompleet A1 Memory Woorden 1 1

MEMORY WOORDEN 1.1. TaalCompleet A1 Memory Woorden 1 1 MEMORY WOORDEN 1.1 TaalCompleet A1 Memory Woorden 1 1 ik jij hij zij wij jullie zij de baby het kind ja nee de naam TaalCompleet A1 Memory Woorden 1 2 MEMORY WOORDEN 1.2 TaalCompleet A1 Memory Woorden

Nadere informatie

Iris marrink Klas 3A.

Iris marrink Klas 3A. Iris marrink Klas 3A. 1 Inhoud. 1- Voorpagina 2- Inhoud, inleiding & mijn mening 3- Dag 1 4- Dag 2 5- Dag 3 6- Dag 4 7- Dag 5 Inleiding. Ik kreeg als opdracht om een dagverslag te maken over Polen. 15

Nadere informatie

Reisverslag Helgoland

Reisverslag Helgoland Reisverslag Helgoland Op donderdagochtend om 4 uur ben ik met een goede vriend vertrokken naar Bremerhaven in Duitsland waar we om half tien de boot moesten hebben naar Helgoland. Doordat we door de Duitse

Nadere informatie

London. klas 2B kompas. Dagboek: Gemaakt door Stacey Wilbrink

London. klas 2B kompas. Dagboek: Gemaakt door Stacey Wilbrink London klas 2B kompas Dagboek: Gemaakt door Stacey Wilbrink Dag 1 Klas 2b van het kompas moesten allemaal verzamelen op het station Breda. Daar werden de kinderen uitgezwaaid door hun ouders. De kinderen

Nadere informatie

Elke miskraam is anders (deel 2)

Elke miskraam is anders (deel 2) Elke miskraam is anders (deel 2) Eindelijk zijn we twee weken verder en heb ik inmiddels de ingreep gehad waar ik op zat te wachten. In de tussen tijd dacht ik eerst dat ik nu wel schoon zou zijn, maar

Nadere informatie

Tik-tak Tik-tak tik-tak. Ik tik de tijd op mijn gemak. Ik haast me niet zoals je ziet. Tik-tak tik-tak, ik denk dat ik een slaapje pak.

Tik-tak Tik-tak tik-tak. Ik tik de tijd op mijn gemak. Ik haast me niet zoals je ziet. Tik-tak tik-tak, ik denk dat ik een slaapje pak. Tik-tak - Lees het gedicht tik-tak voor. Doe dit in het strakke ritme van een langzaam tikkende klok: Tik - tak - tik - tak Ik tik - de tijd - op mijn - gemak. Enzovoort. - Laat de kinderen vrij op het

Nadere informatie

Stilton! Ik ben uitgever van de meest gelezen krant van wakker Muizeneiland, De Wakkere Muis.

Stilton! Ik ben uitgever van de meest gelezen krant van wakker Muizeneiland, De Wakkere Muis. EEN MISTIGE AVOND IN OKTOBER Het was een mistige avond in oktober. Ik haat reizen! Zat ik maar lekker thuis in mijn luie stoel! Helaas, ahum, ik bevond mij in een aardedonker bos Wil je weten waarom? Luister!

Nadere informatie

All images, design and text Loulou Beavers

All images, design and text Loulou Beavers All images, design and text Loulou Beavers HOOGTE PUNTEN: Yellowstone is een zg. vulkanische ' hot spot ', en is dus bekend vanwege die geologisch bijzondere verschijnselen: Yellowstone bevat de helft

Nadere informatie

Er was eens een heel groot bos. Met bomen en bloemen. En heel veel verschillende dieren. Aan de rand van dat bos woonde, in een grot, een draakje. Dat draakje had de mooiste grot van iedereen. Lekker vochtig

Nadere informatie

René op vakantie. 10-17 mei 2013 P U T T E N

René op vakantie. 10-17 mei 2013 P U T T E N René op vakantie 10-17 mei 2013 P U T T E N Begeleider Theo Vrijdag 10 mei Vertrek naar Landal Tegen 12 uur rijdt de Tendens bus de Ranonkelweg in en René straalt als hij mij ziet. Na de lunch nemen we

Nadere informatie

Niet in slaap vallen hoor!

Niet in slaap vallen hoor! Niet in slaap vallen hoor! Marcus 13: 33-37: Dierenversie Geïllustreerd door: 30 november 2014 Maria Koninginkerk Baarn 2 De oude leeuw heeft vakantieplannen. Dat vertelde hij vanmorgen aan alle dieren:

Nadere informatie

Ahrtal. Rotweinwanderweg - Ahrtalweg - Ahrsteig. 11 t/m 14 mei 2015

Ahrtal. Rotweinwanderweg - Ahrtalweg - Ahrsteig. 11 t/m 14 mei 2015 Ahrtal Rotweinwanderweg - Ahrtalweg - Ahrsteig 11 t/m 14 mei 2015 Maandag 11 maart Heel - Heppingen (Ahr) 137 km Heppingen - Dernau Laagste punt: 90 m Hoogste punt: 228 m Totale stijging: 650 m Totale

Nadere informatie

Verhaal: Jozef en Maria

Verhaal: Jozef en Maria Verhaal: Jozef en Maria Er was eens een vrouw, Maria. Maria was een heel gewone jonge vrouw, net zo gewoon als jij en ik. Toch had God haar uitgekozen om iets heel belangrijks te doen. Iets wat de hele

Nadere informatie

Geelzucht. Toen pakte een vrouw mijn arm. Ze nam me mee naar de binnenplaats van het huis. Naast de deur van de binnenplaats was een kraan.

Geelzucht. Toen pakte een vrouw mijn arm. Ze nam me mee naar de binnenplaats van het huis. Naast de deur van de binnenplaats was een kraan. Geelzucht Toen ik 15 was, kreeg ik geelzucht. De ziekte begon in de herfst en duurde tot het voorjaar. Ik voelde me eerst steeds ellendiger worden. Maar in januari ging het beter. Mijn moeder zette een

Nadere informatie

veeg de tranen van me weg. Ik kijk nog eens rond en er valt een hoop spanning van me af. Er komt zelfs een kleine glimlach op me gezicht terug.

veeg de tranen van me weg. Ik kijk nog eens rond en er valt een hoop spanning van me af. Er komt zelfs een kleine glimlach op me gezicht terug. Het DOC Ik kruip in één van de buikpijn terwijl ik in bed lig. Mijn gedachten gaan uit naar de volgende dag. Ik weet wat er die dag staat te gebeuren, maar nog niet hoe dit zal uitpakken. Als ik hieraan

Nadere informatie

Het paaltje van Oosterlittens Er stond weer een pot met bonen! Elke avond kreeg de schoenmaker van Oosterlittens bonen te eten. Maar de schoenmaker

Het paaltje van Oosterlittens Er stond weer een pot met bonen! Elke avond kreeg de schoenmaker van Oosterlittens bonen te eten. Maar de schoenmaker Het paaltje van Oosterlittens Er stond weer een pot met bonen! Elke avond kreeg de schoenmaker van Oosterlittens bonen te eten. Maar de schoenmaker klaagde nooit. Hij was te arm om vlees te kopen. Elke

Nadere informatie

Namibië. 25 augustus 2015

Namibië. 25 augustus 2015 Namibië 25 augustus 2015 Verslag Namibië 27-6 tm 9-7- 2015 27-6 Vertrek vanaf Frankfurt om 20.10 uur. 28-6 Na een vlucht van 10 uur zijn wij aangekomen op Windhoek. Wat was het koud s,morgens vroeg om

Nadere informatie

Geniet van de dag om de stad te bezoeken met name US Mint, Denver Art Museum of Colorado History Museum.

Geniet van de dag om de stad te bezoeken met name US Mint, Denver Art Museum of Colorado History Museum. De USA a la carte specialist Product informatie WONDROUS NATIONAL PARKS & SILVERTON TRAIN vanaf 2756 20 dagen/18 nachten Vertrek alle dagen van 1 mei tot 30 september 2016 Fly and Drive ROUTE DAG 1: BRUSSEL

Nadere informatie

NOORWEGEN. Vertrek: s ochtends moesten we gewoon naar school tot 12 uur. we werden 09-05-2012 13-05-2012

NOORWEGEN. Vertrek: s ochtends moesten we gewoon naar school tot 12 uur. we werden 09-05-2012 13-05-2012 NOORWEGEN 09-05-2012 13-05-2012 Vertrek: s ochtends moesten we gewoon naar school tot 12 uur. we werden door onze ouders naar Schiphol gebracht. Ik zat bij Ilonka in de auto. Op Schiphol gaf meester Hendrie

Nadere informatie

Bijzondere vakantie op Cyprus Ans van den Helm

Bijzondere vakantie op Cyprus Ans van den Helm Bijzondere vakantie op Cyprus Ans van den Helm In 2011 gingen mijn man en ik 10 dagen op vakantie naar Cyprus. Toen we geland waren, stond er een taxi klaar, om ons naar ons vakantieverblijf, te brengen.

Nadere informatie

Amerika reis 2012. Campers ophalen, goed controleren op beschadiging, aftanken, water en de koelkast vullen.

Amerika reis 2012. Campers ophalen, goed controleren op beschadiging, aftanken, water en de koelkast vullen. Amerika reis 2012 27 April Vertrek van Schiphol met Flight 59 om 10.10 AM naar George Bush Intercontinental, Houston aankomst 1:50 PM Vertrek van George Bush Intercontinental, Houston om 5:25 PM naar Las

Nadere informatie

Luciano en Hans. Christiaan en Richard. Jena en Arianne. Bianca en Gerrit. Danielle en Jan. Jules en Martin

Luciano en Hans. Christiaan en Richard. Jena en Arianne. Bianca en Gerrit. Danielle en Jan. Jules en Martin Luciano en Hans Christiaan en Richard Jena en Arianne Bianca en Gerrit Danielle en Jan Jules en Martin Het was vroeg.6 uur verzamelen op station Utrecht Centraal. Vandaar gingen we via Rotterdam naar Brussel.

Nadere informatie

CARRABELLA NAAR MANATEE SPRINGS S.P., 2 FEBRUARI

CARRABELLA NAAR MANATEE SPRINGS S.P., 2 FEBRUARI CARRABELLA NAAR MANATEE SPRINGS S.P., 2 FEBRUARI CARRABELLA NAAR MANATEE SPRINGS S.P., 2 FEBRUARI De rit van Carrabella naar Manatee Springs State Park is erg mooi. Veel naaldbossen, grotendeels nieuw

Nadere informatie

Een buik van wol. Tom! Tom! Cato kwam hard aan rennen. En zei: vandaag word mevr. Catharina. 90 jaar en ik wil haar een heel mooi cadeau

Een buik van wol. Tom! Tom! Cato kwam hard aan rennen. En zei: vandaag word mevr. Catharina. 90 jaar en ik wil haar een heel mooi cadeau Een buik van wol. Tom! Tom! Cato kwam hard aan rennen En zei: vandaag word mevr. Catharina 90 jaar en ik wil haar een heel mooi cadeau Geven. Ja maar wat zei Tom. Umm wacht ik Weet het zei Cato een herinnering.

Nadere informatie

Voorwoord. Veel leesplezier! Liefs, Rhijja

Voorwoord. Veel leesplezier! Liefs, Rhijja Voorwoord Verliefd zijn is super, maar ook doodeng. Want het kan je heel onzeker maken. En als het uiteindelijk uitgaat, voel je je intens verdrietig. In dit boek lees je over mijn liefdesleven, de mooie,

Nadere informatie

Outback Australië. Je kunt een auto huren of kopen. Dat kan op veel plaatsen.

Outback Australië. Je kunt een auto huren of kopen. Dat kan op veel plaatsen. Outback Australië Voor mij is Australië een heel bijzondere plek. Waarom? Dat zal ik uitleggen. Het begon al toen ik voor het eerst in Australië kwam. Ik stapte uit het vliegtuig. Meteen merkte ik dat

Nadere informatie

Voor Maresa Jacobse: bedankt voor al je hulp Proloog: 7 januari Chantal dekte de tafel en keek op de klok. Nog even en dan was Menno er ook. Vanavond aten ze weer met zijn drieën. Soms vond ze dat nog

Nadere informatie

Ik ben maar een eenvoudige ezel, maar ik wil je graag een mooi verhaal vertellen

Ik ben maar een eenvoudige ezel, maar ik wil je graag een mooi verhaal vertellen De ezel van Bethlehem Naar een verhaal van Jacques Elan Bewerkt door Koos Stenger Ik ben maar een eenvoudige ezel, maar ik wil je graag een mooi verhaal vertellen over iets wat er met me gebeurd is. Het

Nadere informatie

Klášterní Pivovar Strahov

Klášterní Pivovar Strahov Reisverslag Maandag 14 oktober Maandagochtend, 14 oktober om ongeveer 6:30 stonden we met heel 5VWO, bepakt en bezakt, op het parkeerterrein bij het Griftland. Kort daarna vertrokken we, op weg naar onze

Nadere informatie

Lieve vrienden van El Manguaré,

Lieve vrienden van El Manguaré, Lieve vrienden van El Manguaré, Vanuit een overstroomd Iquitos de tweede tamtam van 2012. Twee dagen geleden schreef ik onderstaand stukje: Manguaré kampt met wateroverlast! Zoals Yolanthe in de vorige

Nadere informatie

16 Daagse Reis, Beklimming Kilimanjaro met Safari verlenging

16 Daagse Reis, Beklimming Kilimanjaro met Safari verlenging 16 Daagse Reis, Beklimming Kilimanjaro met Safari verlenging We beklimmen de Kilimanjaro via de Marangu Route, dit is de oudste route en ook de enige route waar u verblijft in hutten. Er zijn verschillende

Nadere informatie

GO WEST! Fotostory FOTO S: ELLEN VAN DER ZWAN

GO WEST! Fotostory FOTO S: ELLEN VAN DER ZWAN Fotostory GO WEST! FOTO S: ELLEN VAN DER ZWAN XX BIKE & TREKKING Monument Valley als in een klassieke western van regisseur John Ford. Alleen is het niet John Wayne die met zijn paard door dit wonderschone

Nadere informatie

7.5 Script en plaatjes post-test

7.5 Script en plaatjes post-test 7.5 Script en plaatjes post-test De vorige keer waren we hier om Drakie wat beter te leren praten en Drakie heeft toen een heleboel van jou geleerd. Dat vond ie heel leuk. Vandaag gaan we wat dingen die

Nadere informatie

Spreekbeurt Dag. Oglaya Doua

Spreekbeurt Dag. Oglaya Doua Spreekbeurt Dag Oglaya Doua Ik werd wakker voordat m n wekker afging. Het was de dag van mijn spreekbeurt. Met m n ogen wijd open lag ik in bed, mezelf afvragend waarom ik in hemelsnaam bananen als onderwerp

Nadere informatie

Makkers en rakkers. Nel Ooievaar. bron Nel Ooievaar, Makkers en rakkers. 'De Vliegende Hollander', Utrecht ca. 1940. 2010 dbnl

Makkers en rakkers. Nel Ooievaar. bron Nel Ooievaar, Makkers en rakkers. 'De Vliegende Hollander', Utrecht ca. 1940. 2010 dbnl Makkers en rakkers Nel Ooievaar bron. 'De Vliegende Hollander', Utrecht ca. 1940 Zie voor verantwoording: http://www.dbnl.org/tekst/ooie002makk01_01/colofon.php 2010 dbnl 2 [Makkers en rakkers] 3 Een mus

Nadere informatie

Gratis Rapport : Wat Te Doen Voor, Tijdens En Na Je Eerste Marathon. - Eelco de Boer -

Gratis Rapport : Wat Te Doen Voor, Tijdens En Na Je Eerste Marathon. - Eelco de Boer - Gratis Rapport : Wat Te Doen Voor, Tijdens En Na Je Eerste Marathon - Eelco de Boer - Gratis Rapport : Wat Te Doen Voor, Tijdens En Na Je Eerste Marathon Beste lezer, Ik hoop dat jouw doorzettingsvermogen

Nadere informatie

De beklimming van de Kilimanjaro

De beklimming van de Kilimanjaro De beklimming van de Kilimanjaro Jullie hebben mij gemist begin november tijdens de karatetraining om de reden dat ik helemaal in Tanzania was om de Kilimanjaro te beklimmen met 3 vrienden. Deze berg is

Nadere informatie

Opstartles 10. EXTRA Oefenen met woorden bij de lessen

Opstartles 10. EXTRA Oefenen met woorden bij de lessen www.edusom.nl Opstartles 10. EXTRA Oefenen met woorden bij de lessen Het is belangrijk om veel woorden te leren. In deze extra les vindt u extra woorden bij de Opstartlessen 1 t/m 5. Kijk ook eens naar

Nadere informatie

Vakantie Onur Frankrijk september 2010

Vakantie Onur Frankrijk september 2010 Vakantie Onur Frankrijk september 2010 Inleiding Midden juni begon ons als team op te vallen dat Onur zich erg begon terug te trekken. Hij wilde vaak alleen op zijn kamer blijven terwijl heel Nederland

Nadere informatie

Zondag 6 maart 2016, 10.00 uur Jeugddienst. Voorganger: ds. Bert de Wit

Zondag 6 maart 2016, 10.00 uur Jeugddienst. Voorganger: ds. Bert de Wit Preek Zondag 6 maart 2016, 10.00 uur Jeugddienst Thema: @Home Voorganger: ds. Bert de Wit Schriftlezing: Lucas 15:11-32 Een vader had twee zonen zo begint het verhaal. Met de beschrijving van een gezin.

Nadere informatie

Bad Marienberg. 21 t/m 25 april 2011

Bad Marienberg. 21 t/m 25 april 2011 Bad Marienberg 21 t/m 25 april 2011 Donderdag 21 april Heel - Bad Marienberg 195 km Aankomend weekend is het Pasen en dat betekent dat Wim 4 dagen vrij is. We hebben besloten om richting het Westerwald

Nadere informatie

En? zegt mijn moeder, die haar nieuwe zomerjurkje laat zien: Wat vind je ervan? Mooi. Ik zeg niets meer dan dat, want ik weet dat ik er geen verstand

En? zegt mijn moeder, die haar nieuwe zomerjurkje laat zien: Wat vind je ervan? Mooi. Ik zeg niets meer dan dat, want ik weet dat ik er geen verstand En? zegt mijn moeder, die haar nieuwe zomerjurkje laat zien: Wat vind je ervan? Mooi. Ik zeg niets meer dan dat, want ik weet dat ik er geen verstand van heb. De vorige keer zei ik dat de nieuwe broek

Nadere informatie

Ahlberg en Tellegen 13-12-11 14:29 Pagina 1. Brieven aan bijna niemand anders

Ahlberg en Tellegen 13-12-11 14:29 Pagina 1. Brieven aan bijna niemand anders Ahlberg en Tellegen 13-12-11 14:29 Pagina 1 Brieven aan bijna niemand anders Ahlberg en Tellegen 13-12-11 14:29 Pagina 2 ander werk van toon tellegen Theo Thijssenprijs 1997 Hendrik de Vriesprijs 2006

Nadere informatie

De Road Runners naar Luxemburg.

De Road Runners naar Luxemburg. De Road Runners naar Luxemburg. Donderdag 13 mei was het weer zo ver de Road Runners { zo noemen zich tegenwoordig } en aan hang { supporters } 11 personen, zijn we naar Luxemburg geweest, het is een combinatie

Nadere informatie

Water Egypte. In elk land hebben mensen hun eigen gewoontes. Dat merk je als je veel reist. Ik zal een voorbeeld geven.

Water Egypte. In elk land hebben mensen hun eigen gewoontes. Dat merk je als je veel reist. Ik zal een voorbeeld geven. Water Egypte In elk land hebben mensen hun eigen gewoontes. Dat merk je als je veel reist. Ik zal een voorbeeld geven. Ik ga naar een restaurant in Nederland. Daar bestel ik een glas water. De ober vraagt

Nadere informatie

Bert staat op een ladder. En trekt aan de planten die groeien in de dakgoot. Hij verstopt de luidspreker en het stopcontact achter de planten.

Bert staat op een ladder. En trekt aan de planten die groeien in de dakgoot. Hij verstopt de luidspreker en het stopcontact achter de planten. Helaas Wanneer besloot Bert om Lizzy te vermoorden? Vreemd. Hij herinnert zich het niet precies. Het was in ieder geval toen Lizzy dat wijf leerde kennen. Dat idiote wijf met haar rare verhalen. Bert staat

Nadere informatie

Wie heeft die rare knopen erin gelegd? vraagt hij. Ik, geeft Bibi eerlijk toe. Vorige week waaide het nogal hard. Dus toen heb ik de rubberboot en

Wie heeft die rare knopen erin gelegd? vraagt hij. Ik, geeft Bibi eerlijk toe. Vorige week waaide het nogal hard. Dus toen heb ik de rubberboot en Het plan van Bart Dobber, niet doen! Bibi staat op het dek van het schip en kijkt naar haar hond die een kat achterna zit op de kade. Haar broer Bart ligt op de loopplank en peutert aan het touw van de

Nadere informatie

De PAAZ, wat is dat? Informatie voor kinderen van 8 tot 12 jaar

De PAAZ, wat is dat? Informatie voor kinderen van 8 tot 12 jaar De PAAZ, wat is dat? Informatie voor kinderen van 8 tot 12 jaar De afgelopen weken was het niet zo leuk bij Pim thuis. Zijn moeder lag de hele dag in bed. Ze stond niet meer op, deed geen boodschappen

Nadere informatie

IMPRESSIE VAN EEN LEUKE WEEK IN LERMOOS OOSTENRIJK

IMPRESSIE VAN EEN LEUKE WEEK IN LERMOOS OOSTENRIJK IMPRESSIE VAN EEN LEUKE WEEK IN LERMOOS OOSTENRIJK De laatste week van augustus zijn wij (Loes en Diana) samen met onze honden naar de Oostenrijkse bergen geweest om lekker te gaan wandelen. We hadden

Nadere informatie

Gijsje zonder staart geschreven door Henk de Vos (in iets gewijzigde vorm) Er was eens een klein lief konijntje, dat Gijs heette. Althans, zo noemden

Gijsje zonder staart geschreven door Henk de Vos (in iets gewijzigde vorm) Er was eens een klein lief konijntje, dat Gijs heette. Althans, zo noemden Gijsje zonder staart geschreven door Henk de Vos (in iets gewijzigde vorm) Er was eens een klein lief konijntje, dat Gijs heette. Althans, zo noemden zijn ouders hem, maar alle andere konijntjes noemden

Nadere informatie

Etappe 15 van Meyzieu naar Annonay met veel klimmen en klauteren. Totaal 145 kilometer. Vrijdag 13 mei 2016. Van Volendam naar Meyzieu.

Etappe 15 van Meyzieu naar Annonay met veel klimmen en klauteren. Totaal 145 kilometer. Vrijdag 13 mei 2016. Van Volendam naar Meyzieu. Etappe 15 van Meyzieu naar Annonay met veel klimmen en klauteren. Totaal 145 kilometer. Vrijdag 13 mei 2016. Van Volendam naar Meyzieu. Onze groep bestond oorspronkelijk uit zes man. Helaas moesten twee

Nadere informatie

Eerste druk, september 2009 2009 Tiny Rutten

Eerste druk, september 2009 2009 Tiny Rutten Doortje Eerste druk, september 2009 2009 Tiny Rutten isbn: 978-90-484-0769-9 nur: 344 Uitgever: Free Musketeers, Zoetermeer www.freemusketeers.nl Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgenomen

Nadere informatie

Mieke Lansbergen. Op een dag leek het me een goed idee om een offer te maken voor God. Uit dankbaarheid voor alles wat groeit, en omdat

Mieke Lansbergen. Op een dag leek het me een goed idee om een offer te maken voor God. Uit dankbaarheid voor alles wat groeit, en omdat Mieke Lansbergen Hallo? Ha! Zie je mij? Kijk! Kijk even naar mij. Ik ben Kaïn. Fijn dat ik even iemand tegenkom! Ik loop hier al een tijd te dwalen, en het is zo saai in je eentje. Ik kom daar vandaan.

Nadere informatie

Vervolg van het Reisverslag 2009 deel II Scandinavië. Göteborg naar Mem. Mem (begin van de scheren aan de oostkust.)

Vervolg van het Reisverslag 2009 deel II Scandinavië. Göteborg naar Mem. Mem (begin van de scheren aan de oostkust.) Vervolg van het Reisverslag 2009 deel II Scandinavië. Göteborg naar Mem Mem (begin van de scheren aan de oostkust.) Tweede helft: van Motala tot Mem Dinsdag 20 juli mooi weer westen wind 3-4-In de ochtend

Nadere informatie

Van 11 tot 18 mei waren mijn vrouw en ik op Kreta. Zij was hier 27 jaar geleden als eens geweest, maar voor mij was het de eerste keer.!

Van 11 tot 18 mei waren mijn vrouw en ik op Kreta. Zij was hier 27 jaar geleden als eens geweest, maar voor mij was het de eerste keer.! Reisverslag Kreta 2012 Van 11 tot 18 mei waren mijn vrouw en ik op Kreta. Zij was hier 27 jaar geleden als eens geweest, maar voor mij was het de eerste keer. We hadden een hotel geboekt in Ano Vouves,

Nadere informatie

Schwäbische Alb. 24 oktober t/m 1 november 2009

Schwäbische Alb. 24 oktober t/m 1 november 2009 Schwäbische Alb 24 oktober t/m 1 november 2009 Zaterdag 24 oktober Heel - Tuttlingen 560 km Na het ontbijt vertrekken we richting de Schwäbische Alb, een gebied waar we nog nooit zijn geweest. Het is rustig

Nadere informatie

De kerker met de vijf sloten. Crista Hendriks

De kerker met de vijf sloten. Crista Hendriks De kerker met de vijf sloten Crista Hendriks Schrijver: Crista Hendriks Coverontwerp: Pluis Tekst & Ontwerp ISBN: 9789402126112 Crista Hendriks 2014-2 - Voor Oscar... zonder jou zou dit verhaal er nooit

Nadere informatie

Verslag Campertrip Zuid Frankrijk 2012.

Verslag Campertrip Zuid Frankrijk 2012. Verslag Campertrip Zuid Frankrijk 2012. Zondag 10 juni 2012. Vanmorgen vertrokken en via Antwerpen, Brussel en Luxemburg zijn we, zonder tolwegen, lekker opgeschoten en doorgereden tot Arc et Senans. Hier

Nadere informatie

Een week varen met de morgenster. Suzanne van Tilborg.

Een week varen met de morgenster. Suzanne van Tilborg. Een week varen met de morgenster. Suzanne van Tilborg. Ik begon deze week met het gevoel ik heb er zin in en ik zie wel wat we allemaal gaat gebeuren, ik laat het wel op me afkomen. Na de eerste dag voor

Nadere informatie

-23- Geen medelijden

-23- Geen medelijden -22- Graniet Hoeveel keer was de vrachtwagen al gestopt? Innocent was de tel kwijtgeraakt. Telkens als de truck halt hield, werden er een paar jongens naar binnen geduwd. Maar nu bleef de deur van de laadruimte

Nadere informatie

Suzanne Peters. Blijf bij me! liefdesroman

Suzanne Peters. Blijf bij me! liefdesroman Suzanne Peters Blijf bij me! liefdesroman Hoofdstuk 1 Katja belde aan bij het huis. Ze vond het toch wel erg spannend. Het was de tweede keer dat ze op visite ging bij de hondenfokker en deze keer zou

Nadere informatie

Reisverslag Nepal 2008.

Reisverslag Nepal 2008. Reisverslag Nepal 2008. Dag 12 Woensdag 15 oktober 2008. Naar Kathmandu Vanmorgen met een taxi naar Indira Ghandi International voor de vlucht naar Kathmandu. We zijn erg benieuwd hoe dat er uitziet. Na

Nadere informatie

De eekhoorn. œ œ œ œ œ. Ó Œ œ œ. œ œ œ œ. œ j. œ œ œ œ œ œ œ œ œ œ Œ. œ œ œ œ œ œ œ œ œ œ œ œ œ. œ J. - hoorn, de eek - hoorn eet.

De eekhoorn. œ œ œ œ œ. Ó Œ œ œ. œ œ œ œ. œ j. œ œ œ œ œ œ œ œ œ œ Œ. œ œ œ œ œ œ œ œ œ œ œ œ œ. œ J. - hoorn, de eek - hoorn eet. oktober 2010 tekst: Joke de Klerck muziek: Ton Kerkhof De eekhoorn Refrein Intro Ó Œ œ œ J œ œ œ œ eek stapelen: œ œ œ œ œ œ œ œ œ œ œ œ œ œ œ Œ Al - hoorn, de eek - hoorn eet zich vol en rond. œ œ œ œ

Nadere informatie

Natuur en Cultuur. Dag 1 Maun

Natuur en Cultuur. Dag 1 Maun BOTSWANA SELF DRIVES Natuur en Cultuur Dag 1 Maun U haalt de 4x4 op bij het vliegveld en krijgt een uitgebreide 1-2 uur durende overdracht van de auto, de uitrusting en de route. Er is volop gelegenheid

Nadere informatie

Hitler op weg naar de macht Wie was Adolf Hitler?

Hitler op weg naar de macht Wie was Adolf Hitler? Hitler op weg naar de macht Wie was Adolf Hitler? Iedereen heeft wel eens van Adolf Hitler gehoord. Hij was de leider van Duitsland. Bij zijn naam denk je meteen aan de Tweede Wereldoorlog. Een verschrikkelijke

Nadere informatie

Take a look at my life week 23

Take a look at my life week 23 Take a look at my life week 23 De dagen blijven voorlopig nog even in het teken staan van Daan, het is nog allemaal zo nieuw. Inmiddels heeft hij 3 weken in het ziekenhuis gelegen. En nu eindelijk lekker

Nadere informatie

14 God ging steeds voor hen uit, overdag in een wolk, s nachts in licht en vuur.

14 God ging steeds voor hen uit, overdag in een wolk, s nachts in licht en vuur. Psalmen Psalm 78 1 Een lied van Asaf. De lessen van het verleden Luister allemaal naar mijn woorden. Luister goed, want ik wil jullie iets leren. 2 Wijze woorden wil ik spreken, wijze woorden over het

Nadere informatie

DAG 1: Start reis en vertrek van Tokio naar Jigokudani

DAG 1: Start reis en vertrek van Tokio naar Jigokudani 1 Ontdek de wonderen van het landschap en het wilde leven van Japan! Het winterperspectief in het land van de rijzende zon zorgt voor een prachtige fotoreis. Berglandschappen en ijzige kusten zorgen voor

Nadere informatie

Sächsische Schweiz. 18 t/m 25 oktober 2003

Sächsische Schweiz. 18 t/m 25 oktober 2003 Sächsische Schweiz 18 t/m 25 oktober 2003 Sächsische Schweiz 18 t/m 25 oktober 2003 Zaterdag 18 oktober 2003 Om 5 uur loopt de wekker af. Gisteravond hebben we de camper al ingepakt dus blijft vanmorgen

Nadere informatie

Schoolkamp 2015, Jacco

Schoolkamp 2015, Jacco Schoolkamp 2015, Jacco We gingen om 10:30 weg met de bus, eigenlijk moesten we met de fiets maar het stormde hard. Met de bus reden we naar Basal, daar werd verteld wat ze deden en we gingen stenen zoeken.

Nadere informatie

16-23 oktober 2015 Met in de hoofdrol: Alex, Sanne, Gideon, Wieneke en Mattias

16-23 oktober 2015 Met in de hoofdrol: Alex, Sanne, Gideon, Wieneke en Mattias Reisverslag Portugal 16-23 oktober 2015 Met in de hoofdrol: Alex, Sanne, Gideon, Wieneke en Mattias Vrijdag 16 oktober De vakantie kon eindelijk beginnen! Al om half drie `s nachts verzamelde iedereen

Nadere informatie

www.queridokinderboeken.nl

www.queridokinderboeken.nl www.queridokinderboeken.nl Copyright 2013 Joke van Leeuwen Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, in enige vorm of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke

Nadere informatie

Take a look at my life 9

Take a look at my life 9 Take a look at my life 9 Verslaafd aan foto,s maken. Elke dag weer mijn mobiel uit me zak halen en foto,s maken van de dingen die ik mee maak of tegenkom. Er zijn al zoveel mensen die gebruik maken van

Nadere informatie

Tornado. Maartje gaat voor het eerst logeren. s Nachts belandt ze met haar vriendinnetje Eva in een tornado en beleven ze een heel spannend avontuur.

Tornado. Maartje gaat voor het eerst logeren. s Nachts belandt ze met haar vriendinnetje Eva in een tornado en beleven ze een heel spannend avontuur. Tornado Maartje gaat voor het eerst logeren. s Nachts belandt ze met haar vriendinnetje Eva in een tornado en beleven ze een heel spannend avontuur. Geschreven in januari 2012 (Geïllustreerd t.b.v. het

Nadere informatie

Hier volgt een dagboekverslag van het schoolreisje met de zesde klas van de Chr. Lagere school naar "Jeugdland ", in Ellecom.

Hier volgt een dagboekverslag van het schoolreisje met de zesde klas van de Chr. Lagere school naar Jeugdland , in Ellecom. Hier volgt een dagboekverslag van het schoolreisje met de zesde klas van de Chr. Lagere school naar "Jeugdland ", in Ellecom. Onze meester was daar meneer den Ouden. 22 mei 1956 Afscheid van school. We

Nadere informatie

Ons vakantieverblijf in De Lutte.

Ons vakantieverblijf in De Lutte. Ons vakantieverblijf in De Lutte. Louwra Herman Arwin Els Barry Will Frans Marjolein Willie VRIJDAG 21-06-2013 Vandaag begint onze vakantie. Arwin en Herman stappen in de bus in Veenendaal en de andere

Nadere informatie

Toets Geletterdheid en Begrijpend Lezen

Toets Geletterdheid en Begrijpend Lezen 1. Print deze tekst 2. Download het geluidsbestand en luister Je gaat een toets Geletterdheid en Begrijpend Lezen maken. Dit is een leestoets. De toets heeft vijf delen. Deel A, B, C, D en E. Deze toets

Nadere informatie

September 2008 Door: Charlotte Storm van s Gravesande. Bijbehorende foto's: zie onderaan de tekst. Hallo mede dierenvrienden,

September 2008 Door: Charlotte Storm van s Gravesande. Bijbehorende foto's: zie onderaan de tekst. Hallo mede dierenvrienden, September 2008 Door: Charlotte Storm van s Gravesande Bijbehorende foto's: zie onderaan de tekst Hallo mede dierenvrienden, Na mijn indrukwekkende reis naar India, is mij gevraagd om een kort verhaaltje

Nadere informatie

Van buitenaardse schoonheid

Van buitenaardse schoonheid Yellowstone National Park Van buitenaardse schoonheid s Werelds eerste Nationale Park ligt in de Noord-Amerikaanse staat Wyoming. Dankzij een bijzondere geologische gebeurtenis ruim twee miljoen jaar geleden

Nadere informatie

IK OVERLEEFDE AUSCHWITZ

IK OVERLEEFDE AUSCHWITZ Ferenc Göndör IK OVERLEEFDE AUSCHWITZ Uitgeverij Eenvoudig Communiceren 3 Mijn vader Lang geleden kwam een jonge, joodse man naar het land Hongarije. Mohr Goldklang was zijn naam. Dat was mijn opa. Mohr

Nadere informatie

Toets informatieve en andere teksten Niveau AA Toets 2 (februari), deel 1

Toets informatieve en andere teksten Niveau AA Toets 2 (februari), deel 1 Voordat je de toets maakt Je gaat een toets maken. Deze toets bestaat uit twee delen. Dit is deel 1. Je krijgt drie teksten en 10 opdrachten. Geef altijd een antwoord! Succes! pagina 1 van 3 Tekst 1 Khagendra

Nadere informatie

MundoRado reis naar Maleme, Kreta.

MundoRado reis naar Maleme, Kreta. MundoRado reis naar Maleme, Kreta. Op maandag 9 juni was het zover. We gingen op vakantie naar het mooie eiland Kreta en om precies te zijn, naar Maleme. Om 12.00 uur moesten wij ons verzamelen op Schiphol

Nadere informatie

Ik vind zelf dat ik best veel geleerd heb vooral over het touwwerk, had de week alleen iets anders willen beginnen.

Ik vind zelf dat ik best veel geleerd heb vooral over het touwwerk, had de week alleen iets anders willen beginnen. De week op de morgenster, Maurits cleijne. Ik begon de week met een heel goed gevoel over deze tocht naar engeland, had er zeer veel zin in, en ging er voor. Toen ik de eerste dag op de morgenster kwam

Nadere informatie

Een Berbers dorp. Mijn zussen en ik mochten van mijn vader naar school. Meestal mochten alleen jongens naar school.

Een Berbers dorp. Mijn zussen en ik mochten van mijn vader naar school. Meestal mochten alleen jongens naar school. Een Berbers dorp Ik ben geboren en opgegroeid in het noorden van Marokko. In een buitenwijk van de stad Nador. Iedereen kent elkaar en altijd kun je bij de mensen binnenlopen. Als er feest is, viert het

Nadere informatie

GAAT ER OP UIT. Balder

GAAT ER OP UIT. Balder Balder GAAT ER OP UIT H et was die ene nacht van het jaar dat de tijd stil lijkt te staan voor het merendeel van de mensen, maar voor EEN persoon ging die nog altijd veel te snel. Er was nooit genoeg tijd

Nadere informatie

Op reis naar Bethlehem

Op reis naar Bethlehem Op reis naar Bethlehem Rollen: Verteller Jozef Maria Engel Twee omroepers Kind 1 Kind 2 Kind 3 Receptionist 1 Receptionist 2 Receptionist 3 Kind 4 Kind 5 Herder 1 Herder 2 Herder 3 Herder 4 Drie wijzen

Nadere informatie

Musical De Eendenclub verdwaalt

Musical De Eendenclub verdwaalt Pagina 1 van 9 Musical De Eendenclub verdwaalt Normale versie voor 3 typetjes (Otto/Elle/Izzi) Een eigen productie van Recrateam Zang: Leonie van Gent en Martijn Boer Stemmen op de cd-versie: Martijn Boer

Nadere informatie

DE VLUCHT & andere spannende verhalen

DE VLUCHT & andere spannende verhalen DE VLUCHT & andere spannende verhalen 2 Bianca Kruger DE VLUCHT & andere spannende verhalen Enschede 2015 3 Hoewel aan de totstandkoming van deze uitgave de uiterste zorg is besteed, aanvaarden auteur

Nadere informatie

Verslagen partijen 2 e ronde

Verslagen partijen 2 e ronde Verslagen partijen 2 e ronde Geschreven door Dewi van den Bos Het Roode Hert en de rest van het bestuur van het toernooi kunnen niet aansprakelijk gesteld worden. 13 april 2012, 6 e en laatste speelavond

Nadere informatie

Najaarsnieuwsbrief van het manegepaarden pensioenfonds,

Najaarsnieuwsbrief van het manegepaarden pensioenfonds, Najaarsnieuwsbrief van het manegepaarden pensioenfonds, Sinds de laatste nieuwsbrief is er weer veel gebeurd, hoog tijd dus om al dit nieuws weer eens met u te delen. Diana Om te beginnen hebben we 12

Nadere informatie

Kikker in de kou. geschreven door Max Velthuijs

Kikker in de kou. geschreven door Max Velthuijs Kikker in de kou geschreven door Max Velthuijs Op een ochtend, toen Kikker wakker werd, merkte hij meteen dat er iets veranderd was in de wereld. Hij sprong uit bed en liep naar het raam. Tot zijn verwondering

Nadere informatie

Het restaurant in Otterlo.

Het restaurant in Otterlo. Het verslag van mijn spontane actie/uitdaging handbikend van Enschede naar Scherpenzeel en terug. Een totale afstand van 259,92 km en heb hier zowel de zaterdag als de zondag 12 uur over gedaan (inclusief

Nadere informatie

Dinsdag 8 april 2014

Dinsdag 8 april 2014 Maandag 7 april Wow de eerste dag in Rome, wat een dag. 's Morgens even ontbijten (één croissantje) en toen vanaf ongeveer half 10 op pad. We zijn in de binnenstad geweest en bij iedere kerk verbaasden

Nadere informatie

Take a look at my life week 5&6

Take a look at my life week 5&6 Take a look at my life week 5&6 Maandag 27 januari 2014 Zou vandaag gaan werken, maar heb op het laatste moment afgezegd omdat het nogal glad was op de weg. Dus ik durfde het niet aan om op de fiets naar

Nadere informatie

Vertel de kinderen, of praat met hen over het verschil tussen film, tv kijken of naar het theater gaan.

Vertel de kinderen, of praat met hen over het verschil tussen film, tv kijken of naar het theater gaan. LESBRIEF Binnenkort gaan jullie met jullie groep naar de voorstelling Biggels en Tuiten Hieronder een aantal tips over hoe je de groep goed kan voorbereiden op de voorstelling. VOOR DE VOORSTELLING Vertel

Nadere informatie

ONTMOETEN KENNY KOKEN

ONTMOETEN KENNY KOKEN Gratis Excemplaar ONTMOETEN KENNY KOKEN WIL JIJ HET HELE (VOORLEES) VERHAAL GRAAG LEZEN? Je krijgt Ontmoeten Kenny Koken thuis gestuurd als je een mailtje stuurt naar timo-co@coderups.nl met je naam, adres

Nadere informatie

Yellowstone National Park @ www.ontdek-amerika.nl. Last Update : Juni 17, 2015

Yellowstone National Park @ www.ontdek-amerika.nl. Last Update : Juni 17, 2015 Yellowstone National Park Yellowstone National Park @ www.ontdek-amerika.nl ALGEMENE OMSCHRIJVING Grootte : 8.983 vierkante kilometer Nationaal park sinds : 1 maart 1872 (het eerste Nationale Park ter

Nadere informatie

Het verhaal van. de bomen

Het verhaal van. de bomen Het verhaal van de bomen 24 Mr finney liep fluitend het bos in. Hij snoof een paar keer heel diep. Niets ruikt lekkerder dan een bos waar het net geregend heeft! Pinky Pepper zou het hier vast mooi vinden.

Nadere informatie

Dubbelspel. Alan Durant

Dubbelspel. Alan Durant Dubbelspel Dubbelspel maakt deel uit van de Schaduw-reeks van Lezen voor Iedereen/Uitgeverij Eenvoudig Communiceren. De Schaduw-reeks is een serie spannende verhalen voor jongeren. Lezen voor Iedereen/Uitgeverij

Nadere informatie