De Amnok. Henk Weltevreden

Maat: px
Weergave met pagina beginnen:

Download "De Amnok. Henk Weltevreden"

Transcriptie

1 De Amnok Henk Weltevreden Het ruikt naar warm rubber. Het station in Beijing broeit in de zomerse hitte. Mensen zeulen met koffers, dozen en uitpuilende tassen. Huilende kinderen. Trein 27 wil weg naar het noordoosten, Mantsjoerije in, de Amnok over naar Pjongjang. Maar, we moeten wachten. Ik zit op het puntje van mijn bed in wagon 13 tegenover mister Walathara, een coupégenoot. Hij heeft een versgestreken laken op schoot, masseert zijn dijen en wiebelt met zijn tenen. Ons raam kan niet open, het is moordend heet, minstens dertig graden. Walathara kletst onafgebroken, na een paar zinnen zwijgt hij even, schommelt dan lichtjes met zijn hoofd. Toegeknepen oogjes. Walathara woont in Colombo, Sri Lanka. 1

2 We zijn thuis, zegt hij met een glimlach, dit is ons land, welkom in Noord-Korea. Ik knik maar voel me absoluut niet op mijn gemak, we moeten nog vertrekken uit Beijing en ik kan mijn treinkaartje nergens vinden. Kwijt. De Koreaanse conducteur is nog niet langs geweest. Trein 27 zit vol Chinezen die meerijden tot aan de Amnok, de grensrivier met het Land van de Dierbare Leider. Verderop schuifelt een handvol Noord-Koreanen met dozen bagage door de gang van ons treinstel. Ze praten niet, dragen zonder uitzondering een speldje van Kim Il Sung, hun Grote Leider op de linkerborst en passeren snel onze schuifdeur. Het zijn er hooguit veertig, drie vrouwen. Ik zit met twee Srilankanen in een coupé, we zijn de enige buitenlanders. Morgen steken wij de Amnok over, evenals de Noord-Koreanen, en rijden door tot de hoofdstad Pjongjang. Het is half zes in de avond. China eet noodles. Relax, zegt mister Walathara opnieuw, maak u geen zorgen over uw treinkaart. Hij maakt een vertrouwend gebaar en wijst naar alle hoeken in onze coupé. Dit is ons land, Noord-Korea, we gaan overwinnen, hier zijn we Juche Brothers. Walathara Serendip Simhaladvipa P.R., schat ik achter in de vijftig. Vrolijke ogen achter een zware bril. Zijn pikzwarte haar plakt in dunne streepjes op zijn kalende hoofd. Hij gaat voor de vijfde keer naar Noord-Korea, ditmaal met zijn baas, de honourable minister van Havenzaken, Voedsel en Transport; Horace Chollima Walpole. Walathara is zijn privésecretaris. De minister zelf staat in het gangpad en staart uit het raam. Groot postuur, fleurig overhemd, 2

3 platgetrapte sandalen. Hij zwijgt en strijkt zo nu en dan door zijn spierwitte krullen. Lange zwarte oorharen kruipen tot over zijn bakkebaard. Telkens wanneer een Koreaan zich met koffers en dozen achter hem langs wringt, duwt hij zijn hemd weer in fatsoen. Mister Walathara zoekt iets in zijn koffer, hij graait tussen een stapel broeken en praat voluit verder. Er komt een blauw fluwelen doosje tevoorschijn. Vol trots toont hij de inhoud. Human Solidarity International Medal, zegt hij. Onze wagon schokt. Eindelijk, we vertrekken. International... Een achtkantige ster met rood hart schittert op zijn knie. Walathara strijkt een lang gekleurd lint recht. Gekregen, van de Dierbare, van Kim Jong Il zelf, in Hij schuift zijn blote voet in een nieuwe gymp, een Nike van Srilankaanse makelij. Zijn schoeisel vloekt bij die prachtige Aziatische kleding, zeker nu hij op weg is naar een land waar producten uit Washington allesbehalve welkom zijn. Sterker, mister Walathara heeft een afspraak met de Dierbare Leider, hij wordt over een paar dagen verwacht in het paleis van Kim Jong Il, want deze week, op donderdag 8 juli, is het precies vijf jaar geleden dat Kim Il Sung, de Zon van de Natie, om twee uur in de ochtend in zijn buitenverblijf in de Myohyangbergen overleed. Walathara is één van de buitenlandse genodigden die de sterfdag van de Grote Kim zullen herdenken. Heeft u ook nette schoenen? vraag ik. Very modern, lacht hij en knijpt in zijn vaalgrijze Colombo Nikes. Progressive shoes. Human Solidarity Medal, we gaan overwinnen. Hij hangt de 3

4 reuzen plak op zijn borst en duwt zijn bril verder op zijn neus. International Medal. You like? Walathara gaat naar de top in Noord-Korea op uitnodiging van het regime. Ik moet ineens voorzichtig zijn met wat ik zeg of vraag. Het bevalt me niets dat ik een coupé deel met eregasten van Kim Jong Il. Ik zal ieder woord moeten wegen, mijn rol goed spelen. Ik zet direct in en vertel over mijn fascinatie voor dit prachtige land: Noord-Korea is een droom waar ik eindelijk zelf eens naar toe kan als toerist. Walathara bekijkt met belangstelling mijn visum. Op papier ben ik docent volksmuziek. Ik murmel iets over filosofie en besef dat ik al teveel heb verteld. Walathara kijkt me streng aan. Hoe zit dat dan met volksmuziek en wijsbegeerte? Hij wil alles weten. Volksmuziek is de basis van ons denken, verzin ik, zijn blik ontwijkend. Hoezo de basis? Volksmuziek komt vanuit het volk, zo ook met filosofie, met name in het Westen. Ahh, natuurlijk... knikt hij en kijkt alsof hij dit graag zou willen snappen. De glimmende Solidarity Medal gaat terug in zijn koffer, veilig verborgen tussen hemden en sokken. Ik maak gebruik van dit moment. Slinks moffel ik kritische artikelen over Noord-Korea in een plastic zak, stukken die ik nog graag had willen doorlezen. Ik neem geen enkel risico want Walathara zou iets kunnen gaan vermoeden. Ik schuif het gangpad op langs de minister van Transport. Vriendelijk maar gedistingeerd klop ik op zijn schouder. Hij kijkt even om. Horace Chollima glimlacht. 4

5 Even later spoel ik mijn verboden teksten door het toilet. Net buiten Beijing verwaait de kritiek op het laatste stalinistische bolwerk over het spoor van het Rijk van het Midden. Ik heb een Steungroep in Colombo, zegt mister Walathara, een Juche Steungroep. De ideologie van de Noord-Koreanen wordt tot in Sri Lanka bestudeerd. De Juche Idee als een vindingrijke toepassing van het marxisme-leninisme, de leer waarin de mens centraal staat, de mens als meester over zichzelf en de gehele natuur zodat in de toekomst de hoogste aardse vervolmaking een feit zal zijn. Het paradijs, de Kim Heerlijkheid die haar wortels in Pjongjang heeft. Ik vraag me af of overstromingen ook onder de natuur vallen, omdat de Noord-Koreaanse mens die kracht, met het daardoor veroorzaakte voedseltekort, blijkbaar nog niet meester is. De Juche politiek is onveranderd gebleven in vijftig jaar, er was geen interpretatie mogelijk en weinig tot geen contact met het buitenland. Dit gesloten systeem ging langzaam over in een vorm van spiritualiteit, met zijn eigen begrip over de idee God en het hiernamaals, de heilstaat. Zo groeide er door de afzondering en een manco aan invloed van buitenaf een bijna mystiek verband tussen de Grote Leider Kim Il Sung en zijn volk, in een land waar de tijd stilstond en waar men gevoelig bleef voor rituelen. De Grote Leider heeft een Hoge Missie, een opdracht in een bijna mythische sfeer. Opvallend aan deze Marx-update, de Juche Idee, is de opvolging-in-lijn van de Grote Leider naar zijn 5

6 zoon Kim Jong Il, de Dierbare Leider die volgens de officiële en enige lezing in Noord-Korea in februari 1942 als een godskind werd geboren in een schamel hutje bij de Heilige Witkop Berg, Mount Paekdu. Noord-Korea herschreef haar geschiedenis, hier werd een verzonnen gebeurtenis, ooit begonnen als beeld, na een halve eeuw isolement uiteindelijk de werkelijkheid, de doorgevoerde metafoor werd de waarheid, als een onveranderlijk icoon. Maar de Juche Idee is veel meer dan alleen de zelfvoorzienendheid waar Noord-Korea vanuit gaat. De Juche idee is universeel, die zal ooit de gehele wereld veroveren, het is de start van een nieuwe mondiale geschiedenis. Walathara trapt zijn gymp uit en schuift beide benen op de bank. Hij praat maar door. Op de vloer, tussen ons in, ligt een paar Srilankaanse Nikes met vers krakend klittenband. Ooit heb ik over de Juche Leer gelezen, niet de 3078 delen, de Ideeën van Kim Il Sung, maar slechts een schamel hoofdstuk. Het zijn teksten, boeken thuis op mijn plank, maar nu ben ik op weg naar het land waar de Juche Idee meer zal zijn dan een boekenplank en zit de eerste vleesgeworden Juche voor me op de bank in de gedaante van een Srilankaan, een communist, de actieve president van een heuse studiegroep. Heeft u veel over de Juche Idee op papier? informeer ik. Kunt wat opsturen, naar Nederland? Walathara schommelt met zijn hoofd. Niets op papier, stelt hij resoluut. Het is een studiegroep. In de schemer glijdt het Oost Chinese landschap 6

7 voorbij. Soms een lichtje, een enkel huis. Juche. Tot hier blijft het ook voor mij slechts een idee. We zitten meer dan twaalf uur in de trein, Walathara en ik. Zijn baas, de minister van Transport snurkt onafgebroken op het bovenbed, zijn been bungelt naast zijn bed mee in het ritme van de trein. Walathara krijgt alsmaar een teen voor zijn neus en schuift telkens iets opzij. De ochtendzon schommelt speels in onze coupé. Ik gaf zes sigaren aan de conducteur. Mijn treinkaart bleef spoorloos. Wat kon ik anders? Gelukkig stond mijn naam op de passagierslijst. In Noord-Korea krijgt het toeval geen kans. Niet meereizen was veel ingewikkelder, veel onlogischer geweest voor de bureaucratie. Walathara zuigt een sigaar binnen een half uur tot as. Vanaf gisterenavond zijn we Juche Brothers. De trein schokt en staat de laatste paar uur meer stil dan dat hij rijdt. Het is halftien in de ochtend. Onze Koreaanse medepassagiers lopen heen en weer in het gangpad, tandenborstel in de mond, vers water door het haar. We naderen Dandong. In de verte doemt de stalen spoorbrug op over de Amnok rivier, de grens met het meest geïsoleerde land ter wereld. Pjongjang houdt beslist niet van spontane veranderingen, zo werd mij verzekerd. Vanavond staat mijn gids klaar op het station, dus zal ik mee moeten tot aan de hoofdstad, de wereldmetropool van de Juche Idee. Er klinkt gekuch, uit het bovenbed. De minister van Havenzaken, Voedsel en Transport komt langzaam overeind. Hij masseert knakkend zijn tenen. 7

8 Dan laat hij zich vanaf het bovenbed zakken. Zonder een woord schuift hij in zijn slippers, sloft naar het gangpad en laat daar een lange wind. Hij krabt langs zijn benen en strijkt door zijn haar. Walathara draait langzaam een sigaar rond in zijn mond. In korte haaltjes zuigt hij verder aan het natte uiteinde. De minister van Transport staat wijdbeens in de schommelende gang, handen in de zij. Hij kijkt uit het raam, zelfverzekerd, alsof hij straks de trein persoonlijk de Amnok zal overloodsen. Hier te staan, op het uiterste puntje van het perron in het Chinese Dandong, de grensplaats met Noord- Korea, het voelt als het meest plechtige moment in mijn leven. Tot de stalen brug is het zwart gravel, een landschap van roestige rails en vervuild toiletpapier. Er snuffelt een hond vol zweren. De Amnokrivier stroomt stevig naar het zuiden, hier en daar kolkend, versnellend rond droogliggende zandbankjes. Aan de overkant, daar ligt het, op nog geen vijfhonderd meter. Eindelijk heb ik mijn eerste echte beeld van Noord-Korea. Er schommelt een vrachtbootje langs de Chinese oever op deze zomerse zaterdagochtend, juli Vlak voor de brug scharrelen wat mensen met een knapzak. Rechts van de spoorbrug staan kale pilaren in de rivier, twee aan twee in een lange rij tot aan de oever van Kims Rijk. Restanten van de oude brug, kapotgebombardeerd door de Amerikanen in de Koreaanse oorlog. Pjongjang heeft het bouwwerk nooit gerepareerd, op sommige pilaren krult het verwrongen staal omhoog, een monument vol wraak, alsof de oorlog in 1952 nog in volle gang is. 8

9 Aan de andere kant van de Amnok beweegt niets. Ik zou graag mensen zien, een auto, vrachtwagens. De eerste Noord-Koreaan in het land zelf. Niets. Er varen geen schepen aan de Koreaanse zijde. Lage grijze flats, weinig rook uit de schoorstenen. In Sinŭiju, de eerste Noord-Koreaanse stad aan de overkant, is het s nachts volslagen donker. Een enorm contrast met deze kant, want in Dandong raast het verkeer tot in de late uren, grote neons op de daken, winkels en drukbezochte hotels, flirtende vrouwen met een extra lange filtersigaret, armen over elkaar, leunend op de hoek van een straat. Ze kijken plagend langs je heen, hun hooggehakte schoen half uitgetrapt. Ik stel me voor hoe de komende dagen zullen zijn, geketend aan n Koreaanse gids. Wat mag ik zien, waar kan ik over praten? Mijn rol als docent volksmuziek moet ik vanaf hier volhouden. Het was de slimste manier om een visum te krijgen, je speelt docent en zeker volksmuziek, dat moet toch aanslaan in Kims Utopia. Jaren terug kocht ik voor harde valuta een visum in Macau, de Portugese eilandjes bij Hong Kong. Het Noord-Koreaanse reisbureau was daar fluisterend bekend als een spionageopleidingscentrum. Toen al had Pjongjang geld nodig. Ik heb het visum nooit gebruikt. De grens van Kim werd onverwacht gesloten, het gonsde die zomer op het Plein van de Hemelse Vrede in Beijing. Maar het land liet me niet meer los. Ik wil eindelijk foto s, geluid en geur. Is dat verboden? Maar wat als ik te ver ga en me verspreek? Joehoe! Mister Holland! Het is Walathara. Hij wenkt en stapt parmantig op me af. We staan al meer dan een uur op dit station. Onze medepassagiers, de 9

10 Noord-Koreanen die naar Pjongjang gaan, zitten gehurkt bij elkaar, in een cirkel, wachtend op dit vrijwel lege perron. Ze roken. De vrouwen staan, ze houden hun tassen vast. Direct na aankomst in Dandong moest iedereen de trein uit, ook Walathara en de minister van Transport. Onze wagon werd losgekoppeld en reed, met bagage, ineens naar een rangeerterrein een paar honderd meter terug. Mijn paspoort ligt in een Chinees kantoor, in een van deze stationsgebouwen. In mijn plastic tas zit een half flesje water en een notitieboekje. Ik voel me naakt. Dit is wachten. Tijdens de bagagecontrole moesten alle tassen open. Zakken werden geleegd. Maar het zwarte platte koffertje van Walathara, keurig geklemd tussen zijn benen, bleef dicht. De beambte wees er naar. Walathara gaf direct een papier met veel rode stempels en schoof een kleine enveloppe in de jaszak van de douane. De koffer bleef dicht. Walathara heeft connecties. Ons treinstel komt terug, getrokken door een locomotief, een zwarte van vreemde makelij. De Pulgungi, zegt Walathara, de Rode Vlag, een eigen product... Koreaans? vraag ik. Koreaans? Noord-Koreaans! Mijn grote trots. Even later trekt de locomotief ons naar de brug. Walathara zit precies in het midden van de bank, een bos bloemen in de hand. Blote voeten in zijn schoenen. Zijn stropdas zit recht. Hij is klaar voor de oversteek. We verlaten het drukke China, de claxons in Dandong verstommen achter de laatste gebouwen. 10

11 Langzaam rijden we over de Amnok spoorbrug Noord- Korea binnen. Het is alsof ik naar Rotterdam-Zuid ga, ritmisch bonkend over de Nieuwe Maas, maar dan wel een drie keer zo lange oversteek, langs die stalen bogen van de oude Willemsbrug en de Hef. Alleen is hier alles verroest; losgeschoten klinknagels, langs de reling een wirwar van elektriciteitsdraden op porseleinen houders. Het smalle voetpad op de brug lijkt onbegaanbaar, alsof deze grens permanent onder stroom staat. Een patrouilleboot met rode vlag zigzagt in het midden van de Amnok. De Noord-Koreanen zijn ineens stil als we de Amnok oversteken. Iedereen staat in het gangpad, hun Kim Il Sung speldje goed zichtbaar opgespeld. Zelfs de man die vannacht in een open overhemd met flessen drank heen en weer liep kijkt zwijgend uit het raam, het ronde speldje van Kim zit keurig rechts op zijn colbert, het rood-blauw van zijn vaderland, een geglazuurd vlaggetje met een rode ster in een witte cirkel. Er zit een grote kras in de ruit voor me, de werkelijkheid wordt vertekend, juist op dit moment, als ik de Amnok oversteek, met mijn fototoestel klaar. Vanaf hier mag ik geen foto's maken. Aan de Noord-Koreaanse kant spelen kinderen op een zwartbruin strandje. Vrouwen wassen er kleren. Ze kijken niet op. De kinderen zwaaien. Het eerste gebouw is een fabriek, een afvoerpijp naar de Amnok, drie rokende schoorstenen. Achter een rij bomen, aan de oever van de rivier, pal naast het spoor een totaal verroeste kermis. Er loopt niemand op het terrein. De draaimolen staat naast zijn as. Kleine, ooit fleurig geverfde vliegtuigjes liggen neergestort in 11

12 het zand. De stangen waarmee ze rondjes draaiden, verbonden aan een stalen raket in het midden, zijn verbogen. Houten springende paarden op een ooit bewegende schijf staan stil. Hier zijn geen kinderen. Het is zondagochtend. Bij het fabrieksterrein zit een man op zijn knieën. Hij zoekt tussen witte kiezels en plukt wat schamel groen weg tussen de rails. Twee vrouwen duwen blootsvoets een lege wagen met grote houten wielen langs het fabrieksspoor. De trage gang van een vastgelopen economie. Onze trein schuift er remmend langs, we stoppen. Dit zijn de eerste sporen van een uitgeteerd land, een land dat gelooft in autarkie, dat denkt genoeg te hebben aan zichzelf, vrijwel geen handel drijft met anderen en weinig tot geen communicatie heeft met de gevreesde buitenwereld; contact is besmetting. Rond de neus van een groene vrachtwagen met open laadbak staan mannen met gereedschap en een stuk touw. Twee man houden de motorkap omhoog. Het is een bolle cabine, hier en daar een deuk, de ruitenwisser is bovenaan het raam bevestigd. Dit is zo'n 5-tonner, een Juche product uit eigen land waarvan de Noord-Koreanen er hooguit een paar duizend hebben gemaakt. De meesten staan nu langs de kant van de weg en zijn opgegeven, na een eeuwigheid van reparaties. We zijn thuis! roept Walathara vanuit de coupé, welkom in Noord-Korea... Het is zondag 4 juli. Independence Day voor Washington. Ineens zo'n loze associatie, al na honderd meter. Net een paar minuten in het land van de Grote Leider en het begint al. Ik hou mijn mond. Ik voel dat 12

13 ik nerveus word omdat ik vanaf vandaag bepaalde reacties echt voor me moet houden. Spontaan zijn is nu gevaarlijk. Moet de klok terug? vraag ik aan de minister. Een uurtje, zegt hij, meer niet. Het is 4 juli, zegt Walathara. Hij staat ineens vlak achter me. Zondag 4 juli, Juche 88. Hij heeft gelijk. De Noord-Koreaan start bij 1912, en om het meteen duidelijk te stellen, is het geboortejaar van Kim direct het jaar 1. Niets geen jaar nul. Vanaf vandaag, vanaf dit punt leef ik in het jaar Juche 88. Ik ben in een ander tijdperk. Ook aan deze kant van de Amnok, op een paar honderd meter van de rivier, is een station. We moeten de trein uit. Minstens twee uur, volgens Walathara. Op dit perron, in Sinŭiju, blijven de Koreaanse mannen rechtop staan. Niemand hurkt. Midden op het perron laat een man zijn broek zakken tot op zijn knieën. Niemand kijkt ervan op, niemand vindt dit vreemd. Hij trekt zijn hemd recht, schuift het in zijn onderbroek en hijst dan zijn broek weer omhoog. Even later doen andere mannen hetzelfde. De Noord-Koreaan is thuis. Ik sta achter een lage muur op het station van Sinŭiju. Voor me een enorm plein. Het is vrijwel leeg, een enkele fietser, soms een auto. De Koreaan gaat te voet. Vlak bij de rivier prijkt Kameraad Kim Il Sung, het begin van de megalomanie, de grootheidswaanzin. In keurige rijen loopt een groep mensen naar het beeld, ik schat het 10 meter hoog, goudkleurig brons. Ze wachten, leggen hun bloemen voor de voeten van de Grote Leider en lopen dan terug, opnieuw in het gareel. Op de meeste gebouwen hangt een groot bord met 13

14 felrode Koreaanse tekens, berichten voor het volk, achter iedere leuze een uitroepteken. Er huppelen twee meisjes over het plein, arm in arm, vlak voor het station. Ik zwaai vanachter mijn muurtje. Ze kijken op, houden hun hand voor hun mond, giechelen, en lopen dan snel verder. Ik denk aan onze straat. Het is eind jaren vijftig, er woonde een Koreaans adoptiekind bij ons om de hoek. Iedere ochtend liep mijn zusje met Kim Ilse Smit naar school, hand in hand. Ik liep vlak achter ze aan, dezelfde route, dezelfde school. Kim lachte altijd, vooral naar mij. Soms logeerden ze bij ons. We stonden met zijn drieën in de badkamer. Het water spatte, we poetsten onze tanden en keken elkaar aan in de spiegel. Kim lachte naar me, haar ronde ogen werden even iets groter, haar mond zat vol wit schuim, een stromende kraan, ik voelde druppels, ze vielen op haar nachthemd en gleden traag langs onze benen naar beneden. Ik loop door het stationsgebouw en gluur door het sleutelgat van de buitendeur. Er lopen echte mensen, dichtbij, onbereikbaar. De trap naar boven; een rode versleten loper tot aan een lege toiletruimte. De kranen zitten vast, uitgedroogde wastafels, de wc spoelt niet door. De eerste stad in het Rijk van Kim, direct aan de Amnok rivier, heeft geen water. Voorzichtig sluip ik verder, tot aan een wachtkamer. Overal banken en stoelen langs de muur, wollig bekleed, stijf naast elkaar, keurig op een rij. Lage bruine gelakte tafeltjes. Er zit niemand. Aan de muur, boven een deur twee portretten, felle kleuren; de Grote Leider Kim Il Sung en zijn zoon Kim Jong Il, de Dierbare Leider. Il Sung lacht breeduit, een 14

15 perfect gebit, vakkundig geretoucheerd, een parelwit rijtje Tipp-Ex. Er staat een meisje. Ze wacht achter de toonbank, verscholen in een lege ruimte, stille tafels. Ze heeft bolle wangen en lange zwarte vlechten, twee rode plastic vlinders aan de uiteinden. Het speldje van de Grote Leider zit op haar linkerborst, onder een wit kraagje. Ze kijkt me aan, vastberaden en lief. We zwijgen. Ik schat haar nog geen twintig. Ik ben weer achttien. We zijn alleen, een bruingelakte toonbank tussen ons in. De restauratie van het station in Sinŭiju is open. In de schappen aan de muur liggen kaakjes en sigaretten. Ze lacht. Bezoek. Dat denkt ze: er is bezoek. We kijken elkaar aan. Ik zou weken met haar kunnen praten, haar alles willen vragen, maandenlang. Ze spreekt geen Engels, geen woord. Hello, zeg ik. Het meisje in de restauratie van Sinŭiju zwijgt. Grote toegeknepen ogen. Wat zegt die man? Wie is dat? Naast de glazen staat een rij flessen. Ze pakt een fles. Ik wijs naar het etiket. Whisky, zeg ik. Ze zwijgt. Drink, whisky, herhaal ik en maak een beweging alsof ik drink. Ze schiet in de lach, haar hand voor haar mond. Link, you link a bit... zegt ze. Isky, isky. We lachen. Op het gouden label prijkt DPKR Whisky 5.20 won. Een liter Noord-Koreaans voor vier gulden. Er staat ook een eenzame Johnnie Walker, zijn hals bedekt met een laagje stof. Het prijskaartje ligt naast de fles, waarschijnlijk al jaren, de onbetaalbare trots uit het Westen voor 86 won, zo'n zeventig gulden. 15

16 Whisky, zeg ik opnieuw. From Scotland. Ik weet niet waarom ik dit zeg: Scotland... Waarom hier in deze ruimte, bij dat meisje? Misschien vanwege haar vlechten, haar ogen. Misschien wel omdat er maar één fles is. Ze kijkt mee. Ik schuif mijn vinger langs de sjieke letters van het etiket. Ze giechelt, komt vlak naast me staan, pakt mijn hand en duwt mijn vinger voorzichtig over het Red Label. We voelen een tekst op papier. We glijden zachtjes over taal, de import uit het Westen. Scotland, zeg ik opnieuw. Whisky. Link, link! Isky. Ik knik. Haar rode wangen glanzen. Ze slaat haar vlechten achterover, zet de flessen terug, keurig op een rij en gaat zitten naast de lege glazen. Beneden op het perron loopt Walathara onrustig heen en weer. Hij duwt tegen alle deuren van alle bijgebouwtjes. Twee soldaten pakken groene legerpetten uit een wagentje en stoppen ze in jutezakken. Een derde naait de zakken dicht. Walathara trekt vergeefs aan een deurknop een eindje verderop, hij kijkt om zich heen en morrelt aan een hek. Walathara wil eruit. We rijden al meer dan een uur onafgebroken. Bij kleine stations remt de trein af. Standaard, vlak bij de rails, naast de seinhuisjes staan twee mannen in uniform, ze bewegen niet, een stok met een grote rode vlag horizontaal voor hun borst. Met twee vingers houden ze een uiteinde van de vlag keurig strak. Ik zwaai. Ze kijken niet op. Tussen de stations smalle zandwegen op hoge dijkjes. Soms loopt er een Koreaan, meestal gebogen, 16

17 een zware zak op de rug. Een enkel houten karretje. Kale vlakten met hier en daar geordende rijstvelden en strookjes groenten, ze omringen het treinspoor. Je kan hooguit vijfhonderd meter ver kijken. Dit is een decor. Noord-Korea heeft verdacht veel heuvels, keurig gerangschikt op gelijke hoogte en gelijke afstand. Noord-Korea is een Plan. Maak je veel foto s? vraagt Walathara. Hij steekt een sigaar op maar blijft me aankijken. Een paar. Voor de verkoop? Verkoop? Ja, verkoop, er zijn niet veel foto s in het westen van Noord-Korea. Brengt veel geld op. Hij blaast een fikse sigaarwolk in mijn gezicht. Zeg, wie betaalt je reis? gaat hij verder. Ik, ik betaal zelf. Dat kan anders... zegt Walathara, heel anders. Ja toch? Ineens heeft hij een andere blik in zijn ogen. Kom op, zegt hij, je snapt me wel. Het kan heel anders. Hij buigt voorover, wenkt dat ik dichterbij moet komen en pakt me bij mijn arm. Ik betaal tweehonderd dollar, fluistert hij, niet meer, een kleine tweehonderd voor de hele trip. Drie weken Noord-Korea... nice, right? Hij schuift zijn zwarte koffertje iets naar achteren. Zo... zeg ik. Tweehonderd? De Partij betaalt, gaat hij verder, dollars uit Pjongjang... We zijn immers Juche Brothers, got me? Juche Brothers. Hij knijpt in mijn arm en lacht uitbundig. Zeker. 17

18 Ze willen daar vrienden in Pjongjang, vooral nieuwe vrienden van overzee... Yes? Natuurlijk. Niets voor jou? Werk je alleen? Ik ben docent, volksmuziek De minister komt de coupé binnen. Hij redt me. Het is drie uur, zegt Walathara. Een slok? Hij schroeft een verse fles open. Ik herken het label. Whisky van vier gulden. Ik zie het meisje in de stationsrestauratie van Sinŭiju voor me. Ze slaat haar vlechten achterover. Ze zet de flessen Noord- Koreaanse whisky weer keurig op een rij en gaat zitten, naast de lege glazen, achter de toonbank. Ze heeft zojuist een fles verkocht. Walathara betaalde met Noord-Koreaanse won. Vlak nadat we waren vertrokken uit Sinŭiju pakt ze mijn adreskaartje uit haar schort. Ze leest de postcode en het telefoonnummer Op een kladblaadje oefent ze de 3 en de 1, de 0 is gemakkelijk. Ze draait gedachteloos rondjes op papier, kleine rondjes. s Avonds geeft ze het adreskaartje aan haar vader, een professor in de Koreaanse taal- en letterkunde, hij werkt op de universiteit van Sinŭiju. In deze grensplaats aan de Amnok gebeurt al vijftig jaar niets. Men werkt er dag in dag uit aan het Grote Plan. Hier, in Noord-Korea heeft men tenminste een Grote Leider. Ik had geen plan, zeker geen groot plan. De plannen die ik had waren altijd klein, onbeduidend, ze gingen op in de plannen van de wereld om me heen, de snelle wereld, vertraagde treinen en non-stop televisie, dertig kanalen, een wereld waarin ideeën alleen maar ideeën zijn als ze op kunnen gaan in de massa. Ik verlang naar rust, maatschappelijke stilte en 18

19 steek de Amnokbrug over, langs een gebluste kermis, weg uit het doldwaze China. Het meisje van de restauratie legt mijn adressenkaart op het bureau van haar vader. Hij schrijft me een brief, die smokkelt hij China in. Ik krijg een aanstelling; gastcolleges in Sinŭiju. De professor zorgt voor een klein appartement. Ik koop een fiets. Na twee jaar trouw ik zijn dochter. Haar wangen zijn nog steeds bol. Haar vlechten steekt ze op. De plastic vlinders zijn eruit. We krijgen twee kinderen en een groter appartement. Zij houdt van tropische vissen in een aquarium. We hebben geen telefoon. Jij wordt een Juche, zegt Walathara, een echte Juche, ik regel dat. Hij tikt even op mijn wang en schenkt opnieuw een volle whisky. De minister staat voor me, hij draait zich om en zoekt een zitplaats op de bank. Walathara pakt mijn knie en wiegelt die even heen en weer. Maak je geen zorgen, zegt hij, dat komt voor elkaar. In Pjongjang spreek ik mensen. Hij schuift iets op naar het raam. De minister van Transport gaat breeduit zitten, glimlacht en klapt de asbak dicht voor Walatharas neus. Ik zal je introduceren, voorstellen aan de Partij, gaat Walathara verder. Graag, zeg ik. De Dierbare houdt van volksmuziek. Kim Jong Il is liefhebber. Heeft hij veel cassettes? Walathara lacht voluit. De minister glimlacht, kijkt me aan en knipoogt naar Walathara. Heel veel! buldert Walathara, heel erg veel! Hij 19

20 schenk zijn glas vol en grinnikt nog wat na. De minister houdt een glas omhoog. Ik probeer na te gaan waar ik mijn cassettes heb gestopt, mijn afleidingsmanoeuvre, bandjes met volksmuziek, Dikkertje Dap van Annie M.G.Schmidt. Walathara praat over Kim Jong Il alsof hij een oude makker gaat opzoeken die hij de komende weken veel zal zien. Gaat u iedere dag? Naar Kim Jong Il? Wij zijn een studiegroep, zegt Walathara. Ik zal je introduceren. We sturen wel een mannetje langs, naar je hotel. Waar slaap je? Welk hotel? Geen idee, lieg ik, dat weet de gids. Natuurlijk, natuurlijk. Dat weet de gids. Een mannetje sturen. Ik zie het voor me. Het is laat op de avond, ik zit alleen op de kamer van mijn hotel. Er is nog maar een kanaal op de televisie, een Noord- Koreaanse balletuitvoering met volksmuziek, een orkestbak, een klassiek orkest, veel kinderen, net iets te veel violen, op het toneel springt een lange Noord- Koreaanse balletdanser zijn pasjes, hij draagt fel rode lippenstift, de camera zoomt in op een gigantisch portret van de Grote Leider Kim Il Sung, het hangt aan gouden kettingen boven de bühne. Dan hoor ik een paar korte klopjes op mijn hoteldeur. Hallo, ik kom even bij u langs. Zonder vragen loopt er een mannetje met puntsnor mijn kamer in. Ik probeer er niet aan te denken. Ik wil even rust en loop naar het treintoilet. Het stinkt er, zurig. Het toiletraam zit potdicht. Ook Koreanen bevuilen hun wc-bril. De vloer, de wand, alles is nat. Er ligt een volgezogen toiletrol op de grond. De bruin verweerde spiegel zit vol barstjes. 20

21 Mijn zusje giechelt in de badkamer. Het is ochtend. We lachen in de spiegel van de wastafel en poetsen onze tanden. Ze duwt Kim Ilse Smit een stukje opzij, mijn tandenborstel schiet uit, er vallen witte schuimdruppels in de wasbak, ze glijden langzaam in de gootsteenpijp. Kim Ilse ziet het. Ik slik wat tandpasta in en kijk haar aan. Ze glimlacht. Het meisje in de stationsrestauratie van Sinŭiju schuift mijn vinger langs de letters, we glijden langzaam over een Red Label. Ze pakt mijn hand, we lopen de gang op, het toilet in. Zachtjes streelt ze mijn mond voor de spiegel. Haar ogen staan wijd open, heel even niet verbonden met De Grote Leider Kim, afgewend van de Zon van de Mensheid, een speels lachje, haar lippen, klaar om te proeven. Voorzichtig cirkelt het topje van mijn wijsvinger over het speldje van de Grote Kim, net boven haar borst. Ze houdt haar kraagje open. Ik voel haar heupen, haar slechts door een speldje in bedwang gehouden lichaam. Ik wil niets meer denken, hier faalt ideologie, hier heerst taal zonder woorden. De wastafel duwt in mijn rug. Ze draait zich om en sluit heel zachtjes, heel resoluut de toiletdeur. Dan pakt ze mijn hand. Here, fluistert ze. De kraan staat droog. Er is geen druppel water op het station van Sinŭiju woorden 1 1 Dit verhaal is en fragment uit de komende roman De Stralende Ster van Paekdu. 21

Inhoud. Een nacht 7. Voetstappen 27. Strijder in de schaduw 51

Inhoud. Een nacht 7. Voetstappen 27. Strijder in de schaduw 51 Inhoud Een nacht 7 Voetstappen 27 Strijder in de schaduw 51 5 Een nacht 6 Een plek om te slapen Ik ben gevlucht uit mijn land. Daardoor heb ik geen thuis meer. De wind neemt me mee. Soms hierheen, soms

Nadere informatie

Spekkoek. Op de terugweg praat zijn oma de hele tijd. Ze is blij omdat Igor maandag mag komen werken.

Spekkoek. Op de terugweg praat zijn oma de hele tijd. Ze is blij omdat Igor maandag mag komen werken. Spekkoek Oma heeft de post gehaald. Er is een brief van de Sociale Werkplaats. Snel scheurt ze hem open. Haar ogen gaan over de regels. Ze kan het niet geloven, maar het staat er echt. Igor mag naar de

Nadere informatie

Charles den Tex VERDWIJNING

Charles den Tex VERDWIJNING Charles den Tex VERDWIJNING 3 Klikketik-tik-tik Het is halftwaalf s ochtends. Marja vouwt een hemd. En kijkt om zich heen. Even staat ze op haar tenen. Zo kan ze over de kledingrekken kijken. Die rekken

Nadere informatie

MEMORY WOORDEN 1.1. TaalCompleet A1 Memory Woorden 1 1

MEMORY WOORDEN 1.1. TaalCompleet A1 Memory Woorden 1 1 MEMORY WOORDEN 1.1 TaalCompleet A1 Memory Woorden 1 1 ik jij hij zij wij jullie zij de baby het kind ja nee de naam TaalCompleet A1 Memory Woorden 1 2 MEMORY WOORDEN 1.2 TaalCompleet A1 Memory Woorden

Nadere informatie

Geelzucht. Toen pakte een vrouw mijn arm. Ze nam me mee naar de binnenplaats van het huis. Naast de deur van de binnenplaats was een kraan.

Geelzucht. Toen pakte een vrouw mijn arm. Ze nam me mee naar de binnenplaats van het huis. Naast de deur van de binnenplaats was een kraan. Geelzucht Toen ik 15 was, kreeg ik geelzucht. De ziekte begon in de herfst en duurde tot het voorjaar. Ik voelde me eerst steeds ellendiger worden. Maar in januari ging het beter. Mijn moeder zette een

Nadere informatie

Oud wit Prins de Vos. Ik wil je.

Oud wit Prins de Vos. Ik wil je. Oud wit Prins de Vos Ik wil je. Het is het eerste berichtje dat ik vandaag van hem ontvang. De uren waarin het stil blijf zijn ondragelijk. Pas als ik de trilling in mijn broekzak voel begint mijn hart

Nadere informatie

R O S A D E D I E F. Arco Struik. Rosa de dief Arco Struik 1 www.gratiskinderboek.nl

R O S A D E D I E F. Arco Struik. Rosa de dief Arco Struik 1 www.gratiskinderboek.nl R O S A D E D I E F Arco Struik Rosa de dief Arco Struik 1 www.gratiskinderboek.nl In de winkel 3 Bart 5 Een lieve dief 7 De telefoon 9 Bij de dokter 11 De blinde vrouw 13 Een baantje 15 Bijna betrapt

Nadere informatie

De boekenbeer Module dans groep 1-2

De boekenbeer Module dans groep 1-2 De boekenbeer Module dans groep 1-2 Teksten: Stella van Lieshout Illustraties: Tjarko van der Pol In samenwerking met Centrum voor de Kunsten Beverwijk en ABC Cultuur Contact: DeboraVollebregt@centrumvoordekunstenbeverwijk.nl

Nadere informatie

1. Joris. Voor haar huis remt Roos. Ik ben er. De gordijnen beneden zijn weer dicht.

1. Joris. Voor haar huis remt Roos. Ik ben er. De gordijnen beneden zijn weer dicht. 1. Joris Hé Roos, fiets eens niet zo hard. Roos schrikt op en kijkt naast zich. Recht in het vrolijke gezicht van Joris. Joris zit in haar klas. Ben je voor mij op de vlucht?, vraagt hij. Wat een onzin.

Nadere informatie

En er komt nog een derde vinger bij: Ik heb nog niets aan mijn boekverslag gedaan.

En er komt nog een derde vinger bij: Ik heb nog niets aan mijn boekverslag gedaan. Kenneth en Iwan Hé, kijk, zegt Kenneth. Check dat uit, man. Kenneth knikt met zijn hoofd naar een groepje meisjes. Ze staan aan de overkant van de straat en wachten voor het stoplicht. Ze komen net uit

Nadere informatie

Rick de Leeuw. Hou me stevig vast

Rick de Leeuw. Hou me stevig vast Rick de Leeuw Hou me stevig vast Ik zit op de trap En luister naar de radio Er klinkt een mooi en triestig lied Ik neurie zachtjes mee Ik wil muziek als het sneeuwt Ook al sneeuwt het nu even niet Ik neem

Nadere informatie

Tekening voorkant: Tara van Veen. Tekeningen binnenin: Alette Straathof. Leeftijd: 10 11 12 jaar AVI: E3 M4. Lettertype: Dyslexie

Tekening voorkant: Tara van Veen. Tekeningen binnenin: Alette Straathof. Leeftijd: 10 11 12 jaar AVI: E3 M4. Lettertype: Dyslexie Tekening voorkant: Tara van Veen Tekeningen binnenin: Alette Straathof Leeftijd: 10 11 12 jaar AVI: E3 M4 Lettertype: Dyslexie Kleine Joe Arco Struik 2 www.gratiskinderboek.nl K L E I N E J O E A R C O

Nadere informatie

Boeken van Harmen van Straaten

Boeken van Harmen van Straaten Boeken van Harmen van Straaten Hé, wie zit er op de wc? Ik wil voor altijd bij je zijn Mijn autoboek Herrie in de huttenclub (e-book) Het geheim van de smokkelbende (e-book) De engel van de overkant (e-book)

Nadere informatie

Dino en het ei. Duur activiteit: 30 minuten Lesdoelen: De kleuters: kunnen een prent linken aan een tekst; kunnen het verhaal navertellen.

Dino en het ei. Duur activiteit: 30 minuten Lesdoelen: De kleuters: kunnen een prent linken aan een tekst; kunnen het verhaal navertellen. Dino en het ei Bibliografie: Demyttenaere, B. (2004). Dino en het ei. Antwerpen: Standaard. Thema: niet alles is steeds wat het lijkt, illusies Korte inhoud: Elke nacht staat er een groot wit ei tussen

Nadere informatie

Help me, Zoey, zeg ik. Zoey kijkt verbaasd. Waarmee?, vraagt ze.

Help me, Zoey, zeg ik. Zoey kijkt verbaasd. Waarmee?, vraagt ze. 1 Ik wou dat ik een vriendje had. Ik wou dat hij in mijn kast zat. Dan kon ik hem tevoorschijn halen wanneer ik maar wilde. Hij zou naar me kijken alsof ik mooi ben. Zwijgend. Hij zou zijn leren jack uittrekken

Nadere informatie

vandaan. Hij loopt ermee naar de grote tafel voor het raam. Ziet u wel? zegt hij tegen opa die net de kamer inloopt. U hebt echt wel spelletjes.

vandaan. Hij loopt ermee naar de grote tafel voor het raam. Ziet u wel? zegt hij tegen opa die net de kamer inloopt. U hebt echt wel spelletjes. 1. Naar opa Mam, ik ga naar opa! roept Fin onder aan de trap. Mama is aan het stofzuigen. Hoort ze hem wel? Met drie treden tegelijk neemt hij de trap. Zachtjes tikt hij mama aan. Ze maakt een sprongetje.

Nadere informatie

Help, mijn papa en mama gaan scheiden!

Help, mijn papa en mama gaan scheiden! Help, mijn papa en mama gaan scheiden! Joep ligt in bed. Hij houdt zijn handen tegen zijn oren. Beneden hoort hij harde boze stemmen. Papa en mama hebben ruzie. Papa en mama hebben vaak ruzie. Ze denken

Nadere informatie

Rianne haalt haar hand door Jochems haar terwijl ze naar de kamer loopt. Kijk eens wie we daar hebben? roept ze als ze uit het raam kijkt.

Rianne haalt haar hand door Jochems haar terwijl ze naar de kamer loopt. Kijk eens wie we daar hebben? roept ze als ze uit het raam kijkt. Hoofdstuk 1 Zullen we deze ballonnen nog aan de lamp hangen? Vragend kijkt Rianne Jochem aan. Is goed, mompelt haar stiefbroertje zacht. Hé, wat is er? vraagt Rianne verbaasd. Vind je de slingers niet

Nadere informatie

Door het raam ziet ze Bea, de benedenbuurvrouw. Ze veegt de sneeuw weg van het pad voor de flat. Uitslover, denkt Alice.

Door het raam ziet ze Bea, de benedenbuurvrouw. Ze veegt de sneeuw weg van het pad voor de flat. Uitslover, denkt Alice. Alice ligt in bed. Heel langzaam wordt ze wakker. Haar lichaam ontspannen, haar hoofd leeg. De vertrouwde geur van haar man Jules hangt in de slaapkamer. Een geur van alcohol, nootmuskaat en oude man.

Nadere informatie

Ze neemt nog een slok van haar rum-cola. Even lijkt het alsof de slok weer omhoogkomt.

Ze neemt nog een slok van haar rum-cola. Even lijkt het alsof de slok weer omhoogkomt. Manon De muziek dreunt in haar hoofd, haar maag, haar buik. Manon neemt nog een slok uit het glas dat voor haar staat. Wat was het ook alweer? O ja, rum-cola natuurlijk. Een bacootje noemen de jongens

Nadere informatie

Stil blijft Lisa bij de deur staan. Ook de man staat stil. Ze kijken elkaar aan.

Stil blijft Lisa bij de deur staan. Ook de man staat stil. Ze kijken elkaar aan. Wild Op het laatste moment ziet Lisa de man pas. Ze hangt de was op in de tuin. En ineens komt hij achter de lakens vandaan. Lisa laat het mandje met was in het gras vallen. Ze gilt. De man ziet er slecht

Nadere informatie

Voorzichtig schuift hij het zware gordijn weg. Voor alle kamers hangt zo n goudkleurig gordijn. Om de warmte buiten te houden. Want het is erg warm,

Voorzichtig schuift hij het zware gordijn weg. Voor alle kamers hangt zo n goudkleurig gordijn. Om de warmte buiten te houden. Want het is erg warm, Prins Floris In de tuin van het paleis loopt een jongen. Een bruine jongen met zwarte krullen. Floris heet hij, en hij is een prins. De vader van Floris is de koning van Spanje. Rijk is hij, heel rijk.

Nadere informatie

Hoe gaat het in groep 1/2 b

Hoe gaat het in groep 1/2 b Hoe gaat het in groep 1/2 b Binnenkomst: - Als je op school komt hang je je jas op je eigen haakje onder je tent. Je tas zet je op de plank. - In de klas geef je de juf een hand en je pakt een spelletje

Nadere informatie

60 DAGEN Eva de Wit 1. INT. KLOKKENWINKEL. DAG

60 DAGEN Eva de Wit 1. INT. KLOKKENWINKEL. DAG 60 DAGEN Eva de Wit 1. INT. KLOKKENWINKEL. DAG We zien een drukke winkel volgestouwd met allerlei soorten klokken. Er klinkt luid getik. (70) staat naast een KLANT#1 en laat hem vol enthousiasme de ene

Nadere informatie

Deel 1: Trrrring! De wekker geeft met veel lawaai aan dat het tijd is om op te staan. Je hoort een langgerekte geeuw, het is pas 6 uur s ochtends. Maar Jordie moet er uit want hij moet zijn krantenwijk

Nadere informatie

GAVE Kerk: werkblad Bijbelklassen en Spoorzoekers

GAVE Kerk: werkblad Bijbelklassen en Spoorzoekers Onze gemeentevisie GAVE Kerk: werkblad Bijbelklassen en Spoorzoekers Wij zijn gemeente van Jezus Christus die hem leren kennen, volgen en verkondigen. G K V - V Thematekst met gebaren: Sleutelvers: God

Nadere informatie

Toets Geletterdheid en Begrijpend Lezen

Toets Geletterdheid en Begrijpend Lezen 1. Print deze tekst 2. Download het geluidsbestand en luister Je gaat een toets Geletterdheid en Begrijpend Lezen maken. Dit is een leestoets. De toets heeft vijf delen. Deel A, B, C, D en E. Deze toets

Nadere informatie

De droom. De sneeuw dwarrelt in de ruimte.

De droom. De sneeuw dwarrelt in de ruimte. De droom Hassan droomt dat het sneeuwt. De sneeuw dwarrelt in het donker. Hij valt niet naar beneden, want er is geen beneden. En er is geen boven. Hij valt niet van de hemel naar de aarde, want er is

Nadere informatie

Heleen slaat het boek dicht. Vanavond komt er niets van lezen, haar gedachten dwalen steeds af.

Heleen slaat het boek dicht. Vanavond komt er niets van lezen, haar gedachten dwalen steeds af. 1 Heleen van Rijnsburg zet de wekker op halfacht. Als ze nu nog een halfuurtje leest in bed, dan krijgt ze zeven uur slaap. Dat is precies genoeg. Zes uur is te kort en acht uur is te lang. Op het nachtkastje

Nadere informatie

Het meisje De volgende dag is de soldaat er niet. De negers zijn weer naar het front vertrokken, hoort ze de opgeluchte zuchten in het dorp. De sfeer verandert als blanke soldaten hen aflossen. De mensen

Nadere informatie

Rivka voelt tranen in haar ogen. Vader aait over haar wang. Hij zegt: Veel plezier, prinsesje. Vergeet je nooit wie je bent? Dan draait vader zich

Rivka voelt tranen in haar ogen. Vader aait over haar wang. Hij zegt: Veel plezier, prinsesje. Vergeet je nooit wie je bent? Dan draait vader zich 1942-1943 1 Rivka! Het is tijd om te gaan!, roept vader. Rivka is blij. Ze gaat logeren. Ze weet niet bij wie. En ze weet ook niet hoe lang. Maar ze heeft er wel zin in. Vader heeft gezegd: Je gaat in

Nadere informatie

LES 3 Ik leer Nederlands. TESTEN TEST 1

LES 3 Ik leer Nederlands. TESTEN TEST 1 12/11/14 1 LES 3 Ik leer Nederlands. TESTEN TEST 1 1. (lezen) Ik.... een lange tekst. 2 Hij.... een moeilijk boek. 3. Zij.... een gemakkelijk tekstje. 4..... jullie veel? Ja, wij.... graag kinderboeken.

Nadere informatie

Tuin van Heden.nu 1 Mag ik zijn wie ik ben? Van In 5

Tuin van Heden.nu 1 Mag ik zijn wie ik ben? Van In 5 Tuin van Heden.nu 1 Mag ik zijn wie ik ben? Van In 5 5 Tuin van Heden.nu 1 Mag ik zijn wie ik ben? Van In 6 Zacheüs (1) Het is erg druk in de stad vandaag. Iedereen loopt op straat. Zacheüs wurmt zich

Nadere informatie

Die nacht draait Cees zich naar me toe. In het donker voel ik heel zachtjes zijn lippen op mijn wang.

Die nacht draait Cees zich naar me toe. In het donker voel ik heel zachtjes zijn lippen op mijn wang. Vanavond ga ik mijn man vertellen dat ik bij hem wegga. Na het eten vertel ik het hem. Ik heb veel tijd besteed aan het maken van deze laatste maaltijd. Met vlaflip toe. Ik hoop dat de klap niet te hard

Nadere informatie

Sander Kloet. Elisha Mercelina. Het zwarte meer

Sander Kloet. Elisha Mercelina. Het zwarte meer Sander Kloet koud zo voelt het hier. kil ik weet niet waar het vandaan komt het is geen kou. het is angst. angst voor de wereld angst voor de dag van morgen bang dat we dingen vergeten bang dat we dingen

Nadere informatie

OPDRACHT 1 : SCRIPT EN INTERACTIEVE VERSIE VAK : SCHRIJVEN --LOIS VEHOF--

OPDRACHT 1 : SCRIPT EN INTERACTIEVE VERSIE VAK : SCHRIJVEN --LOIS VEHOF-- OPDRACHT 1 : SCRIPT EN INTERACTIEVE VERSIE VAK : SCHRIJVEN --LOIS VEHOF-- Confrontatie scene Written by Loïs Vehof Genre: Avontuur Locatie: De oude tempel Protagonist: Wachter Antagonist: Dief Conflict:

Nadere informatie

MARIAN HOEFNAGEL. De nieuwe buurt. Uitgeverij Eenvoudig Communiceren

MARIAN HOEFNAGEL. De nieuwe buurt. Uitgeverij Eenvoudig Communiceren MARIAN HOEFNAGEL De nieuwe buurt Uitgeverij Eenvoudig Communiceren 1 4 Een nieuw huis Dit is nu ons nieuwe huis. De auto stopt en Kika s vader wijst trots naar het huis rechts. Kika kijkt. Het is een rijtjeshuis

Nadere informatie

3 Bijna ruzie. Maar die Marokkanen en Turken horen hier niet. Ze moeten het land uit, vindt Jacco.

3 Bijna ruzie. Maar die Marokkanen en Turken horen hier niet. Ze moeten het land uit, vindt Jacco. 1 Het portiek Jacco ruikt het al. Zonder dat hij de voordeur opendoet, ruikt hij al dat er tegen de deur is gepist. Dat gebeurt nou altijd. Zijn buurjongen Junior staat elke avond in het portiek te plassen.

Nadere informatie

Hey Russel! EEN BIJZONDERE VRIENDSCHAP. marian hoefnagel

Hey Russel! EEN BIJZONDERE VRIENDSCHAP. marian hoefnagel REALITY REEKS Hey Russel! EEN BIJZONDERE VRIENDSCHAP marian hoefnagel Een gekke naam Rudsel?? Jims mond valt open van verbazing. Is dat een naam? Hij kijkt met grote ogen naar de jongen die naast hem zit.

Nadere informatie

Adam is een dromer. Verhaal: Eva Lamont www.pindasite.be. Tekeningen: Pinda

Adam is een dromer. Verhaal: Eva Lamont www.pindasite.be. Tekeningen: Pinda Adam is een dromer Verhaal: Eva Lamont www.pindasite.be Tekeningen: Pinda Adam Dit is Adam. Adam is een dromer. Dat is het liefste wat hij doet. Ilij kan zich moeilijk met één ding bezig houden. Dan dwalen

Nadere informatie

- MYRTHE - Door: Kim Hotterbeekx

- MYRTHE - Door: Kim Hotterbeekx - MYRTHE - Door: Kim Hotterbeekx November 2014 1. INTERIEUR. KAMER THERAPEUTE. DAG/SCHEMERING. Emma zit in een kamer. Naast haar zit haar tweelingzus, Myrthe. Voor haar zit een vrouw in een stoel. Emma

Nadere informatie

OPA EN OMA DE OMA VAN OMA

OPA EN OMA DE OMA VAN OMA Hotel Hallo - Thema 4 Hallo opdrachten OPA EN OMA 1. Knip de strip. Strip Knip de strip los langs de stippellijntjes. Leg de stukken omgekeerd en door elkaar heen op tafel. Draai de stukken weer om en

Nadere informatie

- je kan me wat - module 2. docere delectare movere. tekeningen -

- je kan me wat - module 2. docere delectare movere. tekeningen - - je kan me wat - module 2 docere delectare movere je O kan ROC p e me n van S wat Amsterdam c h o o l - A nt2taalmenu.nl educatie m s t e r - d ROC a m van module Z Amsterdam u i d - O 2 o s t tekeningen

Nadere informatie

ROSANNE. Oh, oh, oh. Van Aemstel Produkties - De leukste uitjes van Amsterdam - www.amterdamexcursies.nl

ROSANNE. Oh, oh, oh. Van Aemstel Produkties - De leukste uitjes van Amsterdam - www.amterdamexcursies.nl ROSANNE Rosanne, ik weet dat er heel veel mannen zijn Elke keer weer een ander en mij doet 't pijn Want jou liefde waarmee jij mij soms verblijdt Wil ik liever, liever, liever, liever voor altijd Als ik

Nadere informatie

Wat? Ambers mond valt open. Krijg ik dertigduizend euro? De notaris knikt. Dat klopt. Gefeliciteerd. Liz weet ook niet wat ze hoort.

Wat? Ambers mond valt open. Krijg ik dertigduizend euro? De notaris knikt. Dat klopt. Gefeliciteerd. Liz weet ook niet wat ze hoort. Een erfenis Dag dames, kan ik iets voor u doen? Amber kijkt Liz even aan en zegt dan: Ik heb hier een afspraak met de notaris. Mijn naam is Amber Overgauw. De vrouw kijkt op haar beeldscherm. Ik zie het,

Nadere informatie

Het kasteel van Dracula

Het kasteel van Dracula Uit het dagboek van Jonathan Harker: Het kasteel van Dracula 4 mei Eindelijk kom ik bij het kasteel van Dracula aan. Het kasteel ligt in de bergen. Er zijn geen andere huizen in de buurt. Ik ben moe. Het

Nadere informatie

Elke middag loopt Fogg van zijn huis naar de Club. Om een spelletje kaart te spelen. Er wordt altijd om geld gespeeld. En als Fogg wint, geeft hij

Elke middag loopt Fogg van zijn huis naar de Club. Om een spelletje kaart te spelen. Er wordt altijd om geld gespeeld. En als Fogg wint, geeft hij Rijk Phileas Fogg is een vreemde man. Hij is erg rijk. Maar niemand weet hoe hij aan zijn geld komt. Een baan heeft hij namelijk niet. Toch woont hij in een groot huis, midden in Londen. In zijn eentje.

Nadere informatie

En? zegt mijn moeder, die haar nieuwe zomerjurkje laat zien: Wat vind je ervan? Mooi. Ik zeg niets meer dan dat, want ik weet dat ik er geen verstand

En? zegt mijn moeder, die haar nieuwe zomerjurkje laat zien: Wat vind je ervan? Mooi. Ik zeg niets meer dan dat, want ik weet dat ik er geen verstand En? zegt mijn moeder, die haar nieuwe zomerjurkje laat zien: Wat vind je ervan? Mooi. Ik zeg niets meer dan dat, want ik weet dat ik er geen verstand van heb. De vorige keer zei ik dat de nieuwe broek

Nadere informatie

Bert staat op een ladder. En trekt aan de planten die groeien in de dakgoot. Hij verstopt de luidspreker en het stopcontact achter de planten.

Bert staat op een ladder. En trekt aan de planten die groeien in de dakgoot. Hij verstopt de luidspreker en het stopcontact achter de planten. Helaas Wanneer besloot Bert om Lizzy te vermoorden? Vreemd. Hij herinnert zich het niet precies. Het was in ieder geval toen Lizzy dat wijf leerde kennen. Dat idiote wijf met haar rare verhalen. Bert staat

Nadere informatie

Zeesteen. Janneke Holwarda. roman

Zeesteen. Janneke Holwarda. roman Zeesteen Janneke Holwarda roman De wereld verzaakt; in het dorp van mijn ouders zijn de bladeren rood. Buson 1980 Ze is de jongste. En de vreemdste. Moeder had het zelf gezegd toen de tantes op bezoek

Nadere informatie

Bette Westera met illustraties van Barbara de Wolf

Bette Westera met illustraties van Barbara de Wolf Sinterklaas is in het land en Mees heeft een heleboel vragen: Hoe oud is Sinterklaas? Waarom zijn de Pieten niet meer allemaal zwart? Is het paard waarop Sinterklaas rijdt niet gewoon Bingo van de manege?

Nadere informatie

Scène 9. Bob kan een ontslagpremie krijgen en Deer moet spugen. BOB Ik heb de sportschool opgezegd. BOB Ik weet niet wat ik doen moet, Molly.

Scène 9. Bob kan een ontslagpremie krijgen en Deer moet spugen. BOB Ik heb de sportschool opgezegd. BOB Ik weet niet wat ik doen moet, Molly. Scène 9. Bob kan een ontslagpremie krijgen en Deer moet spugen. Britt gaat aan de tafel zitten, bladert in een script dat daar ligt. Even later komt Bob van links op, hijgend. Hij veegt een beetje overdreven

Nadere informatie

Schoolkamp. Ze hadden toen allemaal iets verzonnen om niet mee te hoeven met de dropping.

Schoolkamp. Ze hadden toen allemaal iets verzonnen om niet mee te hoeven met de dropping. Schoolkamp En jij, Abel?, vraagt Nadia. Wat doe jij over tien jaar? Abel buigt naar voren om nog een flesje bier uit het kratje te pakken. Dan werk ik bij de Amsterdamse politie, zegt hij. Hij maakt het

Nadere informatie

ik heb t! Gerard van Midden Noëlle Smit

ik heb t! Gerard van Midden Noëlle Smit ik heb t! Gerard van Midden Noëlle Smit ISBN 978-90-77065-79-2 NUR 273 2011 Xplore Media Xplore Groep BV, Postbus 20, 3870 CA Hoevelaken www.astmafonds.nl tekst Gerard van Midden illustraties Noëlle

Nadere informatie

www.bennyvreden.nl - BVP 1740 - Hint Music 2010 - De trein

www.bennyvreden.nl - BVP 1740 - Hint Music 2010 - De trein Lied :..! (cd track / ) Voor de lol of voor je werk. Naar een feest of naar de kerk. Naar Parijs of Almelo. Met de trein ben je er zo. Reizen naar een verre stad. Met je koffer en je kat. Stap maar in

Nadere informatie

Soms ben ik eens boos, en soms wel eens verdrietig, af en toe eens bang, en heel vaak ook wel blij.

Soms ben ik eens boos, en soms wel eens verdrietig, af en toe eens bang, en heel vaak ook wel blij. Lied: Ik ben ik (bij thema 1: ik ben mezelf) (nr. 1 en 2 op de CD) : Weet ik wie ik ben? Ja, ik weet wie ik ben. Weet ik wie ik ben? Ja, ik weet wie ik ben. Ik heb een mooie naam, van achter en vooraan.

Nadere informatie

En rijke mensen werken niet. Die kunnen de hele dag doen wat ze leuk vinden.

En rijke mensen werken niet. Die kunnen de hele dag doen wat ze leuk vinden. Warm in Verona Romeo loopt een beetje rond. Dat doet hij bijna elke dag. Hij vindt het leuk om door het stadje te lopen. Door de kleine straatjes. Langs de rivier waar de meisjes de was doen. En over de

Nadere informatie

Ik moet Claire nu niet aankijken. Wij kennen elkaar te goed. Mijn ogen zouden me verraden.

Ik moet Claire nu niet aankijken. Wij kennen elkaar te goed. Mijn ogen zouden me verraden. 1. We gaan eten in een restaurant. Serge heeft gereserveerd; dat doet híj altijd. Het is zo n restaurant waar je drie maanden van tevoren moet bellen. Of nog langer. Serge belt nooit drie maanden van tevoren.

Nadere informatie

Lieke. redt de dieren

Lieke. redt de dieren Lieke redt de dieren met tekeningen van ivan & ilia Uitgeverij Ploegsma Amsterdam Kijk ook op: www.ploegsma.nl www.wijzijnvriendinnen.nl AVI 7 / E5/M6 ISBN 978 90 216 7436 0 / NUR 282 Tekst: Jette Schröder

Nadere informatie

De woonkamer. Er staan veel dozen in de woonkamer, er staat een bank en een kast die half in elkaar gezet is.

De woonkamer. Er staan veel dozen in de woonkamer, er staat een bank en een kast die half in elkaar gezet is. SAMENWONEN 1. EXT. ROND HET HUIS - DAG Rond het huis. Judith en Peter zijn aan het verhuizen, er staat een verhuiswagen voor het huis. Judith en Peter lopen vaak heen en weer met dozen. Ze lachen naar

Nadere informatie

Kinderboekenweek 2012 Hallo wereld!

Kinderboekenweek 2012 Hallo wereld! Naam: Kinderboekenweek 2012 Hallo wereld! Elk jaar hebben we een kinderboekenweek. Dit is al sinds 1955 zo. Dat zijn al heel veel jaren. Elke kinderboekenweek duurt 10 dagen. Dit jaar valt deze week in

Nadere informatie

www.queridokinderboeken.nl

www.queridokinderboeken.nl www.queridokinderboeken.nl Copyright 2013 Joke van Leeuwen Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, in enige vorm of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke

Nadere informatie

Brandweerman. 1 Brandweerman, brandweerman. Red die kat, als je kan. Zet je ladder neer en draag snel die kat omlaag.

Brandweerman. 1 Brandweerman, brandweerman. Red die kat, als je kan. Zet je ladder neer en draag snel die kat omlaag. vanaf 4 jaar tekst: Marian van Gog muziek: Ton Kerkhof ouplet Brandweerman Intro D7 G man, Refrein brand -weer - man. Red die kat, Brand-weer Œ Œ Œ G Œ Ó als je kan. Zet je lad - der neer en draag snel

Nadere informatie

Vlucht AVI AVI. Ineke Kraijo Veerle Hildebrandt. Kraijo - Hildebrandt Vlucht De Vier Windstreken. De Vier Windstreken AVI

Vlucht AVI AVI. Ineke Kraijo Veerle Hildebrandt. Kraijo - Hildebrandt Vlucht De Vier Windstreken. De Vier Windstreken AVI AVI E4* Alcoholisme, ruzie, bang zijn Midden in de nacht rinkelt de telefoon. Anna weet wat dat betekent. Ze moet vluchten, alweer. Ze rent de donkere nacht in. De volgende dag valt Anna in de klas in

Nadere informatie

Pannenkoeken met stroop

Pannenkoeken met stroop Pannenkoeken met stroop Al een maand lang zegt Yvonne alleen maar nee. Heb je je best gedaan op school? Nee. Was het leuk? Nee. Heb je nog met iemand gespeeld? Nee. Heb je lekker gegeten? Nee. Heb je goed

Nadere informatie

Lotte is er erg blij mee. Ik wilde altijd al een huisdier voor mezelf, zegt ze tegen opa. En nu heb ik er opeens een heleboel.

Lotte is er erg blij mee. Ik wilde altijd al een huisdier voor mezelf, zegt ze tegen opa. En nu heb ik er opeens een heleboel. Lotte heeft Luizen Buiten is het koud. Er vallen dikke druppels uit de bomen en de wind blaast hard door de straat. Lotte loopt hand in hand met opa Generaal over het schoolplein. Ze moest eerder van school

Nadere informatie

Nella s nieuwe kamer is heel mooi. Op het bed liggen zijden lakens en een wollen deken.

Nella s nieuwe kamer is heel mooi. Op het bed liggen zijden lakens en een wollen deken. Amsterdam, 1686 1 Nella loopt op de Herengracht in Amsterdam. Ze heeft een grote koffer bij zich. Aan deze gracht staan de duurste woningen van de hele stad. Hier wonen de rijkste koopmannen. Daarom wordt

Nadere informatie

Op een avond besloot Dolfje naar de dierentuin te gaan. Er stond een mooie volle maan aan de hemel, dus Dolfje was geen gewone jongen.

Op een avond besloot Dolfje naar de dierentuin te gaan. Er stond een mooie volle maan aan de hemel, dus Dolfje was geen gewone jongen. 6-9 jaar Dolfje Weerwolfje en de verdwenen dierentuindieren Op een avond besloot Dolfje naar de dierentuin te gaan. Er stond een mooie volle maan aan de hemel, dus Dolfje was geen gewone jongen. Hij had

Nadere informatie

- je kan me wat - module 3. docere delectare movere. je kan me wat nt2taalmenu.nl module 3. tekeningen -

- je kan me wat - module 3. docere delectare movere. je kan me wat nt2taalmenu.nl module 3. tekeningen - - je kan me wat - module 3 docere delectare movere tekeningen - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 je kan me wat ROCvA nt2taalmenu.nl - educatie - ROCvA module 3 1 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 1 2 3 4 5

Nadere informatie

De Boomhut Module muziek groep 3-4

De Boomhut Module muziek groep 3-4 De Boomhut Module muziek groep 3-4 Teksten: Stella van Lieshout Illustraties: Tjarko van der Pol In samenwerking met Centrum voor de Kunsten Beverwijk en ABC Cultuur Contact: DeboraVollebregt@centrumvoordekunstenbeverwijk.nl

Nadere informatie

Lezer: 2 Woeste Willem is een echte brombeer. Hij houdt niet van gezelschap. Iedereen die maar in de buurt van zijn huis komt, jaagt hij weg.

Lezer: 2 Woeste Willem is een echte brombeer. Hij houdt niet van gezelschap. Iedereen die maar in de buurt van zijn huis komt, jaagt hij weg. Toneelstuk: Woeste Willem Liedje: Woeste Willem (melodie opa bakkebaard) Woeste Willem woont aan de oever van een meer. Woeste Willem is een zeerover. Of eigenlijk, was een zeerover, want hij is met pensioen.

Nadere informatie

In de Hema. O, zegt Kiia. Dat heb ik niet gehoord. Nee, dat blijkt, lacht de vrouw.

In de Hema. O, zegt Kiia. Dat heb ik niet gehoord. Nee, dat blijkt, lacht de vrouw. In de Hema Wat vind je van deze?, vraagt Kiia. Ze kijkt aandachtig in de spiegel. Naar de geruite pet op haar hoofd. Mam?, vraagt Kiia weer. Hoe vind je hem? Ze stopt een pluk van haar blonde haar onder

Nadere informatie

Esther Gerritsen. Dorst. de geus

Esther Gerritsen. Dorst. de geus Esther Gerritsen Dorst de geus De auteur ontving voor het schrijven van dit boek een werkbeurs van het Nederlands Letterenfonds Esther Gerritsen, 2012 Omslagillustratie en -ontwerp Berry van Gerwen isbn

Nadere informatie

Laura zelf heeft bijna nooit ruzie met haar moeder. De moeder van Laura komt uit Peru. Yasmina vindt haar lief, zacht en zorgzaam.

Laura zelf heeft bijna nooit ruzie met haar moeder. De moeder van Laura komt uit Peru. Yasmina vindt haar lief, zacht en zorgzaam. 1. Yasmina doet het tuinhekje achter zich dicht. Hoe kan ze zo stom zijn niet aan de verjaardag van haar moeder te denken? Haar moeder blijft woedend achter. Yasmina voelt zich even rot, maar na drie stappen

Nadere informatie

Johanna Kruit. Gedichten, geïnspireerd door bomen. Geheimen

Johanna Kruit. Gedichten, geïnspireerd door bomen. Geheimen 1 Gedichten, geïnspireerd door bomen Geheimen In het donker huizen bomen die overdag gewoner zijn. Wij slaan de bochten van een pad mee om en gaan, ontkomen aan het licht af op geheimen.kleine geluiden

Nadere informatie

Een spannende ontsnapping

Een spannende ontsnapping Botel Bibalo Vivian den Hollander Een spannende ontsnapping Met illustraties van Juliette de Wit Van Holkema & Warendorf ISBN 978 90 00 33762 0 NUR 282 2014 Van Holkema & Warendorf Uitgeverij Unieboek

Nadere informatie

HOTTENTOTTENTEN- TENTENTOONSTELLING

HOTTENTOTTENTEN- TENTENTOONSTELLING HOTTENTOTTENTEN- TENTENTOONSTELLING 6 Stap 1 Binnenkort is Tim jarig. Zijn ouders organiseren een feestje. Zijn familieleden willen graag weten waarmee ze hem een plezier kunnen doen. Tim wil hun een lijstje

Nadere informatie

Ariella is dood, zegt Zilvermaan hard. Zij is vermoord door de orken van Zod. Ik wil wraak. Breng me zijn hoofd! Beloof het! Pip knikt.

Ariella is dood, zegt Zilvermaan hard. Zij is vermoord door de orken van Zod. Ik wil wraak. Breng me zijn hoofd! Beloof het! Pip knikt. Breng me zijn hoofd Ik wil het hoofd van Zod. Breng het me! Mel Zilvermaan snauwt als een mens. Maar de prins is een elf. Dat zag Pip Zonnedauw meteen. Het gezicht van de elf staat zo boos. Hij lijkt wel

Nadere informatie

Een buik van wol. Tom! Tom! Cato kwam hard aan rennen. En zei: vandaag word mevr. Catharina. 90 jaar en ik wil haar een heel mooi cadeau

Een buik van wol. Tom! Tom! Cato kwam hard aan rennen. En zei: vandaag word mevr. Catharina. 90 jaar en ik wil haar een heel mooi cadeau Een buik van wol. Tom! Tom! Cato kwam hard aan rennen En zei: vandaag word mevr. Catharina 90 jaar en ik wil haar een heel mooi cadeau Geven. Ja maar wat zei Tom. Umm wacht ik Weet het zei Cato een herinnering.

Nadere informatie

Liturgie voor de Gezinsdienst. Thema: In de wolken!

Liturgie voor de Gezinsdienst. Thema: In de wolken! Liturgie voor de Gezinsdienst op 26 oktober 2014 om 10,00 uur in De Ark Thema: In de wolken! Met medewerking van: Elly Maarsingh Renny Post Leden van de KiWi Voor de dienst zingt Ludgrut: Wees welkom allemaal

Nadere informatie

Op reis naar Bethlehem

Op reis naar Bethlehem Op reis naar Bethlehem Rollen: Verteller Jozef Maria Engel Twee omroepers Kind 1 Kind 2 Kind 3 Receptionist 1 Receptionist 2 Receptionist 3 Kind 4 Kind 5 Herder 1 Herder 2 Herder 3 Herder 4 Drie wijzen

Nadere informatie

Papa en mama hebben ruzie. Ton en Toya vinden dat niet leuk. Papa wil graag dat Ton en Toya bij hem op bezoek komen, maar van mama mag dat niet.

Papa en mama hebben ruzie. Ton en Toya vinden dat niet leuk. Papa wil graag dat Ton en Toya bij hem op bezoek komen, maar van mama mag dat niet. Bezoek op kantoor Papa en mama hebben ruzie. Ton en Toya vinden dat niet leuk. Papa wil graag dat Ton en Toya bij hem op bezoek komen, maar van mama mag dat niet. Ton en Toya hebben wat problemen thuis.

Nadere informatie

Deel 1. De eerste oorlogsdagen

Deel 1. De eerste oorlogsdagen Deel 1 De eerste oorlogsdagen Vrijdag 10 mei 1940, heel vroeg in de ochtend Luchtaanval Chris wordt wakker van harde dreunen en zwaar gebrom. Vliegtuigen, weet hij meteen. Zware vliegtuigen, bommenwerpers!

Nadere informatie

Erfelijkheid. Het verhaal van Bogi

Erfelijkheid. Het verhaal van Bogi Erfelijkheid Wil je meer weten over erfelijkheid? Deze verhalen gaan over Bogi en over Kim. En over wat ze van hun ouders meegekregen hebben. Leuke dingen, maar ook minder leuke dingen. Het verhaal van

Nadere informatie

Spreekopdrachten thema 4 Wonen

Spreekopdrachten thema 4 Wonen Spreekopdrachten thema 4 Wonen Opdracht 1 bij 4.1 ** Uitleg voor de docent: Op de volgende pagina vind je een blad met plaatjes. Knip de plaatjes uit en doe ze in een envelop. Geef elk tweetal een envelop.

Nadere informatie

De brug van Adri. Rollen: Verteller Martje Adri Wim

De brug van Adri. Rollen: Verteller Martje Adri Wim De brug van Adri Rollen: Verteller Martje Adri Wim Daar loopt een meisje. Ze heet Martje. Ze kijkt boos en loopt langzaam. Ze weet niet waarheen. Martje kent Wim. Hij woont in dezelfde straat, maar Wim

Nadere informatie

Water Egypte. In elk land hebben mensen hun eigen gewoontes. Dat merk je als je veel reist. Ik zal een voorbeeld geven.

Water Egypte. In elk land hebben mensen hun eigen gewoontes. Dat merk je als je veel reist. Ik zal een voorbeeld geven. Water Egypte In elk land hebben mensen hun eigen gewoontes. Dat merk je als je veel reist. Ik zal een voorbeeld geven. Ik ga naar een restaurant in Nederland. Daar bestel ik een glas water. De ober vraagt

Nadere informatie

LYRICS EP1 BEGRIJP ME NIET VERKEERD

LYRICS EP1 BEGRIJP ME NIET VERKEERD LYRICS EP1 BEGRIJP ME NIET VERKEERD Ik ken je tranen en je wensen En je drift om door te gaan Ik ken je afgunst en je twijfel En wat je denkt als je ontwaakt Ik ken je lelijkste momenten Zo donker vol

Nadere informatie

Bert schrikt Johan Bordewijk

Bert schrikt Johan Bordewijk Bert schrikt Johan Bordewijk gepubliceerd in: literair tijdschrift Schoon Schip 20e jaargang, nummer 1/2013 Met de hand, niet met de schoffel, roept Wiebe, anders beschadig je de wortels. O ja, da s waar

Nadere informatie

Spelen met zand. Zandpaspoort voor kinderen van 7 tot en met 12 jaar

Spelen met zand. Zandpaspoort voor kinderen van 7 tot en met 12 jaar Spelen met zand Zoals je hebt kunnen zien is zand heel interessant, maar zand is ook heel erg leuk. Je kunt er namelijk onwijs goed mee spelen! Zandpaspoort voor kinderen van 7 tot en met 12 jaar Schrijf

Nadere informatie

Outback Australië. Je kunt een auto huren of kopen. Dat kan op veel plaatsen.

Outback Australië. Je kunt een auto huren of kopen. Dat kan op veel plaatsen. Outback Australië Voor mij is Australië een heel bijzondere plek. Waarom? Dat zal ik uitleggen. Het begon al toen ik voor het eerst in Australië kwam. Ik stapte uit het vliegtuig. Meteen merkte ik dat

Nadere informatie

Het is al erg warm in de kantine. Een koel blikje cola gaat er altijd wel in.

Het is al erg warm in de kantine. Een koel blikje cola gaat er altijd wel in. 1. Leroy Het is opvallend hoe snel de vakantie voorbijgaat. De eerste week vakantie kruipt voorbij. Daarna gaan de vrije dagen sneller. Steeds sneller. Dan komt die gevreesde dag. Je wordt op een morgen

Nadere informatie

Nooit had zijn moeder over haar vader gesproken en nu hij dood was, moest ze de hele dag huilen.

Nooit had zijn moeder over haar vader gesproken en nu hij dood was, moest ze de hele dag huilen. 9-12 jaar De villa van Spoek De villa van Spoek was een grote villa aan de Tapijtweg nummer elf in het stadje Sonsbeek. Het huis stond aan een brede rivier en had een lange oprijlaan van glimmende witte

Nadere informatie

- je kan me wat - module 2. docere delectare movere. tekeningen -

- je kan me wat - module 2. docere delectare movere. tekeningen - - je kan me wat - module 2 docere delectare movere je O kan ROC p e me n van S wat Amsterdam c h o o l - A nt2taalmenu.nl educatie m s t e r - d ROC a m van module Z Amsterdam u i d - O 2 o s t tekeningen

Nadere informatie

Projectlijn D Blik op de weg Hellig Hart

Projectlijn D Blik op de weg Hellig Hart Informatieblad 2D Toneelstuk: Arme Jan en de perenboom Personen: Arme Jan, een beetje rare snuiter De koopman Mevrouw Goedhart, een van de omstanders Meneer Bovenbaas, een andere kijker Meneer Galeo, ook

Nadere informatie

Stomme trutten. Qatar, Qatar!, giechelen de meisjes voor het huis aan de overkant. Kelly heeft gelijk. Nu zijn ze op de fiets.

Stomme trutten. Qatar, Qatar!, giechelen de meisjes voor het huis aan de overkant. Kelly heeft gelijk. Nu zijn ze op de fiets. Stomme trutten Kijk, die stomme trutjes zijn er weer. Kelly wijst naar buiten. Sanne kijkt nieuwsgierig uit het raam. Voor het huis aan de overkant staan twee meisjes. Meisjes met blonde paardenstaartjes.

Nadere informatie

Auteur: Mirjam Wind, docent en coördinator NT2, Educatie Video s: Gabe Dijkstra en Rick Biemolt, studenten Alfa-college, MultiMedia en Design

Auteur: Mirjam Wind, docent en coördinator NT2, Educatie Video s: Gabe Dijkstra en Rick Biemolt, studenten Alfa-college, MultiMedia en Design Woord voor Woord is een programma mondelinge vaardigheden NT2 voor analfabete beginners. Het omvat 12 lessen. De ontwikkeling van het programma en de daarbij behorende video s is mogelijk gemaakt door

Nadere informatie

Liefde is vrij van zichzelf, om te leven voor de ander.

Liefde is vrij van zichzelf, om te leven voor de ander. Liefde is vrij van zichzelf, om te leven voor de ander. HHKalender DEF_2 ct.indd 1 Romantiek in een liefdesbrief 01-06-15 21:37 ROMANTIEK in een liefdesbrief Schrijf een liefdesbrief aan je geliefde. Verwerk

Nadere informatie

Tomte gaat door het kattenluikje het huis in. Dat kan omdat hij niet groot is. Een echte tomte is niet groot, maar klein, snel en soms driftig.

Tomte gaat door het kattenluikje het huis in. Dat kan omdat hij niet groot is. Een echte tomte is niet groot, maar klein, snel en soms driftig. 1 Tomte gaat door het kattenluikje het huis in. Dat kan omdat hij niet groot is. Een echte tomte is niet groot, maar klein, snel en soms driftig. Hij ziet helemaal grijs, behalve zijn rode muts. Daarom

Nadere informatie