Panorama wo 20, do 21, vr 22, za 23 mrt 2013

Maat: px
Weergave met pagina beginnen:

Download "Panorama wo 20, do 21, vr 22, za 23 mrt 2013"

Transcriptie

1 rode zaal grote PoDia Philippe Decouflé & Compagnie DCA Panorama wo 20, do 21, vr 22, za 23 mrt 2013 ism. HAVEN VAN ANTWERPEN hoofdsponsor desingel

2 dans Sidi Larbi Cherkaoui & Eastman Di 18, woe 19, do 20, vr 21 sep 2012 mamaza & Ensemble Nikel Vr 28, za 29 sep 2012 Wim Vandekeybus & Ultima Vez Do 18, vr 19, za 20 okt 2012 Artiste Associé / Daniel Linehan Vr 19, za 20 okt 2012 Pina Bausch & Tanztheater Wuppertal Do 15, vr 16, za 17, zo 18 nov 2012 BOUGE B Vr 23, za 24, vr 30 nov, za 1 dec 2012 Anne Teresa De Keersmaeker & Rosas & Ictus Do 20, vr 21, za 22 dec 2012 Artiste Associé / Daniel Linehan za 12 jan 2013 William Forsythe & The Forsythe Company Do 24, vr 25, za 26 jan 2013 Sounds of Movement Vr 25 jan, wo 30, do 31 jan, za 2, zo 3 feb 2013 Artiste Associé / Daniel Linehan Do 7 feb 2013 Artiste Associé / Daniel Linehan Vr 8, za 9 feb 2013 Christian Rizzo & L Association Fragile Wo 27, do 29 feb 2013 Philippe Decouflé & Compagnie DCA Wo 20, do 21, vr 22, za 23 mrt 2013 Peeping Tom Do 25, vr 26, za 27 apr 2013 Meg Stuart & Damaged Goods Do 2, vr 3, za 4 mei 2013 Sidi Larbi Cherkaoui & Eastman Wo 22, do 23, vr 24, za 25, zo 26 mei 2013 Sidi Larbi Cherkaoui & Eastman Do 20, vr 21, za 22, di 25, wo 26, do 27, vr 28, za 29 jun 2013

3 reageer & win gelieve uw GSM uit te schakelen De inleidingen kan u achteraf beluisteren via Selecteer hiervoor voorstelling/concert/tentoonstelling van uw keuze. Op kan u uw visie, opinie, commentaar, appreciatie, betreffende het programma van desingel met andere toeschouwers delen. Selecteer hiervoor voorstelling/concert/tentoonstelling van uw keuze. Neemt u deel aan dit forum, dan maakt u meteen kans om tickets te winnen. Bij elk concert worden cd s te koop aangeboden door t KLAverVIER, Kasteeldreef 6, Schilde, > Grand café desingel open alle dagen 9 > 24 uur informatie en reserveren +32 (0) drankjes / hapjes / snacks / uitgebreid tafelen Philippe Decouflé & Compagnie DCA Panorama choreografie & regie Philippe Decouflé kostuumontwerp Philippe Guillotel coördinatie choreografie, kostuum en decor Eric Martin lichtontwerp Begoña Garcia-Navas originele muziek Karl Biscuit, Hugues de Courson, Claire Diterzi, Sébastien Libolt & la Trabant, Parazite Système Sonore (Marc Caro, Joelle Colombeau, Spot Phélizon), Joseph Racaille films Philippe Decouflé, Dominique Willoughby met Meritxell Checa Esteban, Julien Ferranti, Rémy-Charles Marchant, Ioannis Michos, Matthieu Penchinat, Lisa Robert, Violette Wanty algemene regie Begoña Garcia Navas podiumregie Chloé Bouju, Pascal Redon geluidsregie Nathalie Cabrol, Nicolas Delbart kleedster Peggy Housset afgevaardigde directeur Frank Piquard technisch directeur Lahlou Benamirouche administratie Estelle Le Goasduff productieverantwoordelijke Raphaëlle Gogny, Juliette Médevielle administratie Planbey/Dorothée Duplan internationale tournees Esther Welger-Barboza productie Compagnie DCA-Philippe Decouflé coproductie Théâtre National de Bretagne (Rennes), Parc de la Villette (Parijs), MC2 Grenoble, TorinoDanza (Turijn), Théâtre de Nîmes, Théâtre de Caen, CNCDC Châteauvallon, La Coursive (La Rochelle) La Compagnie DCA wordt gesubsidieerd als onafhankelijk gezelschap door DRAC d Ile-de-France / Ministère de la Culture et de la Communication, door de Conseil Général de la Seine-Saint-Denis, door de stad Saint-Denis en genoot de steun van de regio Ile-de- France voor haar investeringen. Philippe Decouflé is Artiste Associé in het Théâtre National de Bretagne. L Institut français ondersteunt het gezelschap voor de buitenlandse tournees. De voorstelling duurt ongeveer 1 uur 30 minuten, zonder pauze. Redactie desingel en Ingrid Vranken

4 pa no ra ma (het; o; meervoud: panorama s) 1 Cilindervormig schilderstuk dat een landstreek, een tafereel in zijn geheel voorstelt, terwijl de toeschouwer in het midden staat. 2 Vergezicht bron: Van Dale Panorama Christian Berthelot

5 Panorama Christian Berthelot

6 Panorama Toen Philippe Decouflé in 1983 zijn gezelschap oprichtte was ik min één, grapt Mattieu Penchinat in het begin van Panorama. Nu op mijn 29e, vertelt hij, helemaal in zijn sas met een rol die op maat gesneden had kunnen zijn voor Christophe Salengro, ben ik het oudste lid van de groep. Inderdaad. Voor zijn jongste voorstelling heeft de niet te stuiten, niet te verbeteren Franse choreograaf, Philippe Decouflé, reeds jaren favoriet van het Parijse publiek, een beroep gedaan op zeven jonge dansers, die nauwelijks het Dansconservatorium achter zich hebben. Hij wilde, zegde hij, werken met jonge vertolkers, en sommige van zijn vroegere werken heruitvinden in plaats van ze te hernemen werk dat hij maakte toen hijzelf vooraan in de twintig was. Hij wilde een aantal voorstellingen die toeschouwers nog nooit gezien hadden, opnieuw ensceneren, te beginnen met Jump!, zijn eerste videodans die maar bij één enkele gelegenheid uitgevoerd was. Zo was ook Vague Café, waarmee hij bij het begin van zijn carrière de Bagnoletwedstrijd won, nooit opnieuw vertoond geworden. Ook wilde hij dat meisjes rollen vertolkten die voor de jongens gecreëerd waren, en dat bijvoorbeeld, vijf dansers een fragment uitvoerden dat oorspronkelijk bedoeld was voor vier. Bovendien wilde hij wat dollen met ideetjes. Zo verschijnt een schaduw uit Sombrero in een scène uit Triton en dragen de dansers kostuums die geïnspireerd zijn op Shazam!. Omdat zoveel choreografie van Decouflé opgebouwd is rond de persoonlijkheid van zijn dansers met hun eigen inbreng, was het een uitdaging om deze welbekende solo s te geven aan onbekende vertolkers. Het zou een enorm risico zijn voor de magie, poëzie en lyriek die doorheen zijn werk loopt, en die het zo toegankelijk maakt zowel voor dansers als voor toeschouwers. De vier jonge mannen in Panorama allen uitmuntend gooiden zich met lichaam, hart en ziel in het stuk, terwijl de drie meisjes, iets aarzelender, een rustige charme uitstraalden die bij het werk paste. Voor nieuwkomers in Philippe Decouflé s universum, was Panorama een feest van dolle pret, een felle zonnestraal op een regenachtige avond, die elkeen in het publiek met een brede glimlach de zaal liet verlaten. Voor wie vertrouwd was met de geschiedenis van het gezelschap, was het een gelegenheid om achterover te leunen en te genieten van fragmenten uit het verleden met een kronkel, zoals Codex, het stuk uit 1986 dat bijna rien jaar later bewerkt werd tot Décodex. Wie zou ooit deze buitengewone fantasiefiguren kunnen vergeten, de grillige schepseltjes met lange wuivende tentakels in plaats van armen, de exotische en ingenieuze planten en groenten, en de ongelooflijk bizarre vliegende wezens die geïnspireerd waren op de door Luigi Seraphini getekende codex? En vooral, wie is niet onder de indruk geweest van Philippe Guillotels extravagante kostuums voor Triton, deze knappe mix van circus, dans, mime, acrobatie en theater? Panorama is anderhalf uur van puur plezier, met jonge vertolkers die dansen, verhaaltjes vertellen en het publiek aan het lachen brengen. Ze entertainen ons, iets dat zoveel choreografen vandaag niet meer doen. Samen met Guillotel, wiens opnieuw gecreëerde kostuums, net zoals de belichting, beelden en muziek even belangrijk zijn als de dans zelf, is Decouflé erin geslaagd om souvenirs en herinneringen opnieuw tot leven te wekken, om iets nieuws te creëren, fris en charmant verpakt door opkomende artiesten die zowel kunnen acteren, zingen en dansen. ( ) Philipe Decouflé en zijn kompanen proberen nooit uit te leggen wat niet uit te leggen is, maar ze zetten de deur wijd open naar een wereld van dromen, poëzie en verbeelding. Beweeg! Spring! Dans! Zwem! Schreeuw je vreugde uit in dit fantastische decor! Als je beweegt, zal het decor met je meebewegen! Shazam! zegden de tovenaars toen ze wonderen en mirakels verrichtten. Shazam! zegt Decouflé. Bron: Patricia Boccadoro, (vertaling Frans Redant)

7 Panorama Christian Berthelot

8 Philippe Decouflé: Ik ben super megalo! Hij deed de regie van de openingsceremonie van de Olympische Winterspelen in Albertville, van Crazy Horse en onlangs, van Cirque du Soleil. Sinds dertig jaar kennen we hem echter vooral van zijn sexy, burleske choreografieën, van Shazam! over Sombrero tot Octopus. Vandaag neemt hij de Grande Halle de la Villette in met een tentoonstelling, een solo en de voorstelling Panorama. ( ) Philippe Decouflé en zijn team bezweren ons dat het niet gaat om een verjaardag. Geen enkel verband met de dertigjarige carrière van de choreograaf met het brilletje of met het twintigjarig bestaan van zijn gezelschap DCA. Zijn monografie is niet meer dan een opstoot van megalomanie, perfect verwerkt tot een voorstelling, Panorama, een tentoonstelling, Opticon en de herneming van zijn solo, een schitterend gedanst autoportret. In de m 2 van de Grande Halle de la Villette (negentiende arrondissement van Parijs) wordt de bezoeker ondergedompeld in een uniek universum, een mix van Tex Avery en Busby Berkerley, van video en dans, van poëzie en humor. Zo doorloopt Decouflé, met zijn vijftig jaar, zijn repertoire zonder dat het iets heeft van een museumbezoek. Dat vraagt om een verklaring Hoe Panorama definiëren? Een best-off? Een re-enactment? Men noemt zo n voorstelling een herneming, maar het is levende kunst, waarbij niets echt vaststaat. Er zijn nieuwe vertolkers, verschillende creatieve omstandigheden Sommige dingen zijn nu preciezer. Dat zien we bij de zwemvliezen (een nummer uit Codex, nvdr.), bijvoorbeeld, dat ik wel vier keer hernomen heb in vijfentwintig jaar. Er is weinig aan veranderd: de personages zijn volledig ontmenselijkt, het zijn vormen met figuren en franjes Panorama Christian Berthelot Waarom die terugblik in de achteruitkijkspiegel? Ik ben gaan houden van de dans door in de Théâtre de la Ville het werk van Amerikaanse choreografen te zien die nieuwe en oude stukken door elkaar mengden Ik had zin om dingen die we niet meer kunnen zien, te tonen en te delen met het publiek. De choreografie van Bagnolet is niet meer te zien, behalve op een oude half vergane video. Ik ben op een leeftijd gekomen waarop ik het interessant vind hetzelfde te doen Ik doe het niet

9 voor mezelf maar voor het publiek. Vindt u niet dat sommige choreografieën gedateerd zijn? Ja, maar ik kan daar mee leven. Het gaat om mijn eerste stukken, die voor mij de basis zijn waarop ik verder gebouwd heb. Daar ben ik mijn vocabularium aan het vinden en zoek ik mijn taal Zelfs al ben ik er daarna los van gekomen, toch zijn ze de hoeksteen van mijn werk. U gebruikt nieuwe, zeer jonge vertolkers. Wilt u zo uw repertoire afstoffen? Ik had kunnen dansers van vijftig nemen, dat had wellicht even interessant geweest, maar ik heb een andere keuze gemaakt. Verleden jaar had ik plots een ingeving. Ik voelde aan dat ik werkte met een verouderend ensemble, dat ik mijn reserve moest aanvullen. Ik ben heel trouw, maar dansers van vijfenveertig, ja, dat is hetzelfde niet meer. Ik wou Jump hernemen en stukken uit Bagnolet, en dat vereist de topvorm van een twintigjarige. Zo ben ik bij de jongeren terechtgekomen. Zonder equivalenten te zoeken. Christophe Salengro (president van Groland en oude strijdmakker van Decouflé, nvdr) is uniek met zijn grote neus en grote oren, een soort lange buis. Hij en de anderen zijn onvervangbaar. Hoe is de selectie van de verschillende nummers gebeurd? Dat gebeurde ervoor, tijdens en daarna We hebben heel wat nummers laten vallen: de stelten, het kwartet van Technicolor, het bungee-ballet Er was ook een passage over speelgoed, waaraan we misschien wel het meest gewerkt hadden en die ik dan toch op het laatste ogenblik geschrapt heb. Wat overbleef is de choreografie geïnspireerd door videospelletjes, nooit eerder gezien. Tot aan de première bleef ik steeds maar dingen veranderen, de dansers werkten zo goed als ze konden aan elk stukje van de puzzel, zonder ook te weten hoe alles in elkaar zou passen. Zij worden niet verondersteld te dansen maar te overstijgen wat ik hen te doen geef. Dat is niet vanzelfsprekend. Ik wil niet zomaar goede technici maar ik wil vertolkers die présence hebben, die ook goede acteurs zijn Voor het publiek komt, ben ik de enige kijker en ben ik van niets zeker. Soms neem je grote risico s die dan heel grappig blijken te zijn, anderen zijn een flop. Wat mij dan weer geruststelt, is dat de mensen er niet droevig uitzien, dat ze wel aan hun trekken komen. Globaal gezien, werkt het wel. Bootst men u na? Heel veel! In de reclame, de clips, de grafische wereld Ja, maar niet in voorstellingen? Ik werk heel hard, al zou je dat misschien niet denken. Ik heb geen formule. Ikzelf ben een kind van Jean-Paul Goude en die heeft geen leerlingen gehad. Ik heb enkele jaren bij hem gewerkt en ik heb heel veel geleerd, als een leerjongen bij een meester. Hoe is de tentoonstelling Opticon ontstaan? Het overgrote deel van de getoonde installaties zijn dingen die we, mijn team en ik, ontwikkeld hebben terwijl we op tournee waren met de solo in de Verenigde Staten. s Avonds, op onze hotelkamers, verveelden we ons te pletter en praatten we steeds maar over al wat we bedacht hadden We hadden echter de mogelijkheden van de Grande halle van la Villette nodig om het interactief parcours te realiseren. En de solo. Is het wel verstandig dat u hem herneemt? Ik heb Solo zo n tien jaar geleden gecreëerd en gezegd dat ik hem tien jaar lang zou spelen. Dat heb ik aangekondigd en ik ga dat ook doen Ik neem risico s, maar ik ga ervoor... tot het einde. Zelfs al is mijn conditie niet van de beste. Voor de danser is het lichaam werkmateriaal, expressiemiddel, en voor een groot deel, de zin van zijn leven. En zoals bij topsporters komt er sleet op dat lichaam Ik hoop, met mijn oude lijf, er nog in te slagen te demystificeren en toch de magie te behouden. Een wervelende voorstelling maken, geheel alleen op de scène, gedurende 1u20. Ik ben daar bij een grens. Ik heb voor hetere vuren gestaan en ik ben super megalomaan. Ik breng een retrospectieve, een optreden, een tentoonstelling. Het is evident dat ik eindig met mijn solo: Moi, je, personnellement Bron: Etienne Sorin, mei 2012 (vertaling Anne Rogghe) Bij het zien van Panorama, valt het op hoezeer u wel de enige choreograaf met humor bent Het is een van de sleutels om moderne dans te doen overkomen. Het wordt toch snel wat zwaar met al die abstracte bewegingen. Ik los het probleem van de zin, de betekenis op met enkele komische pirouetten.

10 Vijf dagen met Philippe Decouflé Philippe Decouflé heeft zijn goede conditie nog niet teruggevonden. Zelfs niet de kers op de verjaardagstaart voor zijn dertigjarige loopbaan: een tentoonstelling en twee voorstellingen in Parijs. Op minder dan drie maand voor de première van zijn nieuwe productie Panorama in het Théâtre national de Bretagne, die aan de Parijse fiesta voorafgaat, lijkt hij nog vermoeid van zijn verblijf in Californië. Zes maand in Los Angeles om Iris te regisseren, de nieuwe show van Cirque du Soleil. Met ongelooflijke middelen en met de zekerheid de mooiste voorstelling ter wereld te maken. Zelf voor een danser is de overgang van de blauwe Californische hemel naar de grauwheid van de Parijse banlieue een spagaat die niet pijnloos uitgevoerd wordt. Het is vreemd om met veel moeite mijn choreografieën te hernemen terwijl ik net acrobaten achterlaat die, zonder enig probleem, vijftien pirouettes naadloos konden aaneenrijgen. Dat is mijn leven: ik heb clips gemaakt, films geregisseerd, grote en minder grote voorstellingen gecreëerd. Panorama is een vrij kleine maar heel ambitieuze voorstelling. Donderdag, 16 februari, La Chaufferie, Saint-Denis Een groot kind. De uitdrukking is tot op de draad versleten maar is perfect toepasbaar op Philippe Decouflé. In de grote studio van de Chaufferie, zijn echte thuis, komt en gaat de choreograaf, met rond brilletje en kapsel in de vorm van een slappe banaan, voor de camera, onder de blik van de video-regisseur Laurent Radanovic. De installatie, met de zachte naam Plasma japonais, maakt het mogelijk zijn rug te tonen en terzelfdertijd naar het publiek te kijken. Zonder een stijve nek te krijgen. Een speciaal effect, geniaal en gek, waarbij men verwijst naar de titel van de tentoonstelling die zal plaats vinden in de Grande halle de la Villette: Opticon. Een tweede verwijzing is het ook, naar het principe van de optische illusie, het DNA van de knutselaar-tovenaar die de magie van Méliès verkiest boven de technische hoogstandjes van James Cameron. Panorama brengt op zijn beurt een variatie op zijn meest emblematische nummers: Vague café, Jump, Codex, Shazam!... Panorama Christian Berthelot

11 Eerste bespreking in de Chaufferie op deze winternamiddag. Deze plek is, sinds twintig jaar, de moederschoot van alle projecten van Companie DCA. Na de winterspelen van Albertville, in 1992, zocht ik een plek om te werken.. Patrick Braouezec, de burgemeester van Saint-Denis, die verschillende voorstellingen van mij heeft gezien, was bereid me deze ruimte te laten gebruiken. Repetitiestudio s, burelen, ateliers Philippe Decouflé geeft toe dat zijn toevluchtsoord slechts één tekortkoming kent: er is geen bar met een dagschotel aan de overkant van de straat. Het is niet echt makkelijk de man voor zich te winnen. Wat terughoudend voor de andere, vooral als die eruit ziet als een journalist. De tijd kabbelt voorbij. Veel wordt er niet gezegd. Soms zijn de kleine dingen noodzakelijk om elkaar te leren kennen. Vrijdag 9 maart, repetitie van Panorama Eric Martin, een vroegere danser die nu eens de rechterhand (dan eens het verkeerde been) is geworden van de meester, ontleedt de bewegingen met de dansers, samen in de grote studio. Philippe Decouflé draait, listig als een kat, rond hen heen, houdt hen in het oog, klaar om van tijd tot tijd een klauw te geven. Mathieu, het is niet nodig deze zin te leren. Mathieu, die minder danst dan de anderen, is opgelucht. Niet voor lang want nu komt het ogenblik waarop de zwemvliezen worden aangetrokken voor een passage uit Codex. Een niet makkelijk uit te voeren groepsdans die nog halsbrekender wordt omdat Decouflé er het loopje van Groucho Marx bijgevoegd heeft: billen naar achter, slingerende armen, reuzepassen. De choreograaf wint zich op: Weten jullie tenminste wat jullie doen? Kom naar de video kijken. Met z n allen troepen ze samen rond de computer om naar de opname van de originele versie te kijken. Daarna gaan ze elk terug om aan hun fase te werken. Daarna komen de pogingen om de achterwaartse koprol te doen lukken, met vliezen aan de voeten, wat eerder doet denken aan een ballet van zeeleeuwen dan van zeemeerminnen. Decouflé lijkt echter tevreden: We klooien er later wel verder aan. Nu begint het ten minste te lijken op een choreografie. Einde van de repetitie. Het komt goed uit, het is reeds sinds twee uur, tijd voor de zangles van Gilles. Maar Gilles is naar huis. Waarom dan geen werkuurtje majoretten? De dansers staan uitgeput te hijgen maar dat is maar schijn. Eric Martin ziet toe hoe ze de batons draaien en gooien bij de twirling op Seks Machine van James Brown. Donderdag 3 mei. Creatie van Panorama in Théâtre National de Bretagne, in Rennes Decouflé, met kort geknipt haar, stormt na de zevende voorstelling uit de coulissen. Hij heeft echter niets gezien. Ik heb alles opgenomen om een DVD op te sturen naar buitenlandse programmatoren. Als ze de voorstelling zien op het einde van de tournee, is het te laat. François Le Pillouër, directeur van het TNB en voorzitter van het syndicaat van artistieke en culturele bedrijven (Syndeac), gekend voor zijn scherpe uithalen naar de rechtse machthebbers, loopt heen en weer door de gangen van zijn theater. Vanavond kan hij zijn geluk niet op: het publiek is tevreden, volgens de peilingen wordt Hollande president, Nantes trappelt ter plaatse in de tweede Liga, terwijl Rennes goed stand houdt in de eerste Liga. Dat is voetbal. In de coulissen heerst een warme atmosfeer. Philippe Decouflé is niet vergeten dat Le Pillouër, toen in Dijon, een van de eerste was om een van zijn voorstellingen uit te nodigen, in Hij was ook de eerste die hem als artist in residence opnam. Het contract is eenvoudig: compagnie DCA geeft bij elke creatie de eerste speeldata aan het TNB. Als wederdienst kan het gezelschap over de repetitieruimtes beschikken en over middelen bij evenementen buitenhuis. In de Scaramouche, een bar dicht bij het theater, bespreken de dansers de show. Het was een goede avond. Geen applaus tussen de nummers door, het publiek luisterde aandachtig, lachte, vindt Rémy-Charles Marchant, oud-leerling van het conservatorium, voor hij danste bij Disney. Hij en zijn vrienden ontdekken het leven op tournee. Marie herinnert zich nog de auditie in de Chaufferie alsof het gisteren was: Er waren driehonderd kandidaten, maar het was ongelooflijk spannend. We hebben de hele dag doorgewerkt met acteurs en met mensen uit het circus. Gewoonlijk zien we enkel dansers, dat is niet altijd leuk. Eric Martin komt erbij. Tijdens elke voorstelling krabbelt hij zijn notitieboekje vol voor de debriefing van de volgende dag. Men kan er reeds van genieten, al moet er nog wat aan gekuist worden. Ik ben streng als het gaat om het respect voor de choreografieën, terwijl Philippe me zegt dat ik de dansers juist moet loslaten zodat ze zich de bewegingen eigen maken. Een moeilijk evenwicht tussen de vrijheid van de vertolkers en de samenhang van de voorstelling. Woensdag 9 mei, installatie van Opticon in de Grande halle de la Villette De oplossing is: annuleren! De grap, gelanceerd bij het begin van het avontuur Opticon, doet de leden van DCA nog altijd lachen. Ook als het aftellen steeds vlugger gaat en de werf er totaal chaotisch uit ziet. Op de kale vloer van de Grande halle, kijken we naar een ballet van Fenwick. De techniekers zijn net begonnen de constructies op te bouwen. In een lokaal zonder vensters lijkt de atmosfeer op deze van een hoofdkwartier te velde. Voor de plannen die op de muur geprikt zijn, zijn Decouflé en Frank Piquard, de afgevaardigde directeur van het gezelschap, aan het brainstormen om opschriften te vinden bij de verschillende secties van de tentoonstelling. Het gaat van Abracadapoil (te macho), over Feuillage (te links christelijk) tot Déshabilleur. Die komt dan eveneens terecht op de

12 lijst van de andere interactieve installaties: de Ballet Bros, l Encadreur, Krono-photo, Man Ray of nog de fameuse Plasma japonais Op een van de mezzanines schildert een ploeg vrouwen de steigers van l Hexaboîte, een montage waarin de bezoekers gefilmd worden door het oog van verschillende camera s en zo alle mogelijke metamorfoses ondergaan. Wat later vinden we dezelfde vrouwen terug in het hoofdkwartier, voor het scherm van Aurélia Michelin die de scenografie coördineert. Door modellering van l Hexaboîte, trachten ze de hoeveelheid verf te schatten, nodig om het werk af te maken. De echte vraag is echter: mat of glanzend? Het geheel komt op ongeveer 1 miljoen euro, maar er was veel meer nodig om een project van die omvang heel sereen te kunnen uitvoeren. Het gezelschap is echter gewoon zijn plan te trekken. Decouflé steekt zijn neus binnen, met Olivier Simola, de andere Mijnheer Video. Er is een probleem: de mezzanine die de Hexaboîte draagt, en die uiteindelijk in matte verf gestoken werd, is te soepel en kan de stappen van de bezoekers niet dragen. Frank Piquard heeft de oplossing: We moeten kabels aanbrengen. Nooit maakt die man zich zorgen. Philippe Decouflé zwijgt. Misschien denkt hij aan de jonge equipe van Panorama die zaterdag aankomt en die gerustgesteld moeten worden. Of aan zijn lichaam dat moe is en de uitdaging van zijn solo moet aankunnen. We weten het niet. Decouflé zwijgt. Hij glimlacht. Bron: Etienne Sorin, mei 2012 (vertaling Anne Rogghe) Dinsdag 29 mei, installatie van Opticon in de Grande halle de la Villette (vervolg en einde) Deze morgen is Frank Piquard, een stel wallen onder de ogen, de eerste. Als aanhanger van de Coué-methode herhaalt hij steeds dat hij helemaal niet ongerust is. Nochtans op acht dagen van de opening lijken de 3000 m 2 van la Grande halle op een reusachtig slagveld. Als men echter aandachtig kijkt, ziet men wel dat alles een plaats heeft. Het houten scherm volgeplakt met affiches van voorstellingen wordt rechtgezet. Er hoeven enkel nog gaten in geboord worden waardoor de bezoekers gefilmde nummers zullen zien. Te midden van de ruimte is een piste van 600 m 2 vrij gelaten. Een danspiste met daarboven een batterij videoprojectors voor effecten die kunnen evenaren met de Chinese wan-boa-tang, de buis met duizenden bloemen. Bezoekers zullen kunnen spelen met deze reusachtige caleidoscoop. Boven, op een platform trekken mannequins de schitterende kostuums aan van de parade in Albertville, van de hand van Philippe Guillotel. In het retrospectieve deel vindt men van alles: het kleine draaitoneel uit Coeurs croisés, de originele maquette van Cirque du Soleil, foto s van Sombrero, kostuums uit Shazam!. Of nog collages, de laatste passie van Decouflé, meegebracht uit Californië. Verder nog heel wat tekeningen van de choreograaf, in stripstijl, dicht bij Moebius. Tot de jaren negentig waren de tekeningen van Philippe uiterst gedetailleerd en maakte hij een storyboard van elke voorstelling, herinnert Frank Piquard zich, waarop een technicus hem onderbreekt omdat hij een leverancier moet betalen. Ik heb geen cheques meer. Wil je mijn bankkaart?

13 Philippe Decouflé Eline Ros Al van bij zijn eerste dansstuk, dat hij maakte toen hij tweeëntwintig was, charmeerde Philippe Decouflé, geboren in 1961, door zijn zin voor ritme, humor en beeld. Decouflé had onbetwistbaar de toon en het grafisme van zijn generatie gevonden. Zijn personages waren theatrale vergrotingen van stripfiguren. Na een opleiding in dans, circus en mime danste Philippe Decouflé bij Régine Chopinot, Karole Armitage en Alwin Nikolaïs. Nochtans is het Merce Cunningham die doorslaggevend was voor zijn latere evolutie. In New York volgde Philippe Decouflé bij de Amerikaanse meester videostages, waarbij hij leerde de problemen van afstand en geometrie te beheersen, de elementaire regels van de optiek en van de beweging. In 1983 richtte hij zijn eigen gezelschap, DCA ( Diversité, Camaraderie, Agilité) op. In 1989 organiseerde hij de défilé Bleu Blanc Goude in het kader van de feestelijkheden ter gelegenheid van twee honderd jaar na de Franse Revolutie. In 1992 regisseerde hij een groots opgezet openluchtspektakel bij de opening en afsluiting van de Olympische Winterspelen in Albertville/Savoie. In 1995 installeerde DCA zich in La Chaufferie, een oude fabriek in Saint Denis. De dans van Philippe Decouflé zit vol humor, maar is nooit wars van poëzie en beeldrijke lyriek. In 1987 was de choreograaf voor het eerst in desingel te zien met Codex. Daarna volgde Technicolor, Triton, Decodex, Shazam!, een nieuwe versie van Triton uit 1999, Solo, Sombrero en Coeurs Croisés. In september 2011 ging in Los Angeles Iris in première, een opdracht van en met Cirque du Soleil. Vorig seizoen stond hij nog in desingel met Octopus.

14 nog dans in desingel Danstheater met een knipoog naar de rode pluche van de opera Peeping Tom A Louer Herman Sorgeloos do 25, vr 26, za 27 apr 2013 rode zaal / 20 uur 22 basis / 18-25/ jaar

15 architectuur theater dans muziek T +32 (0) desguinlei 25 / b-2018 ANTWERPEN WoRd fan VAN desingel op facebook desingel is een kunstinstelling van de Vlaamse Gemeenschap en geniet de steun van hoofdsponsor mediasponsors